Ο Νίκος Μπίστης υποστηρίζει ότι η επίσκεψη του Μάρκο Ρούμπιο δεν έφερε ενθάρρυνση για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου και εκτιμά πως το έργο ενέχει γεωπολιτικούς κινδύνους.
Την εκτίμηση ότι οι ΗΠΑ δεν πρόκειται να στηρίξουν κινήσεις που θα μπορούσαν να αποκλείσουν την Τουρκία από τον ενεργειακό χάρτη της Ανατολικής Μεσογείου διατυπώνει ο Νίκος Μπίστης, σχολιάζοντας την επίσκεψη του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο στην Ελλάδα. Κατά τον ίδιο, από την επίσκεψη δεν προέκυψε μήνυμα αμερικανικής ενθάρρυνσης για την πόντιση του καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας–Κύπρου, με προοπτική επέκτασης προς το Ισραήλ.
Ο Μπίστης αναφέρεται στην ομιλία του Ρούμπιο στην Πνύκα και στις δηλώσεις του για ζητήματα που αφορούν και άλλες χώρες. Ερμηνεύει αυτές τις αναφορές ως ένδειξη ότι η Ουάσιγκτον δεν σκοπεύει να πάρει θέση υπέρ της Ελλάδας έναντι της Τουρκίας. Αντιπαραβάλλει τη στάση αυτή με τη συμφωνία συνεργασίας που υπέγραψε ο υπουργός Άμυνας Νίκος Δένδιας με την Εθνοφρουρά της Φλόριντας, την οποία θεωρεί ότι μπορεί να προχωρήσει ανεμπόδιστα.
Επιφυλάξεις για το έργο και τις γεωπολιτικές συνέπειες
Στην παρέμβασή του, ο Μπίστης αμφισβητεί τόσο την ενεργειακή χρησιμότητα του καλωδίου, σημειώνοντας ότι κατά την άποψή του η ανάπτυξη συστημάτων αποθήκευσης ενέργειας μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα, όσο και τη γεωπολιτική του διάσταση. Εκτιμά ότι η διασύνδεση, λόγω της σύνδεσής της με το Ισραήλ, ενδέχεται να αυξήσει τον κίνδυνο να βρεθούν Ελλάδα και Κύπρος στο επίκεντρο μιας αντιπαράθεσης μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ.
Ο ίδιος αναφέρει ότι η Κύπρος αντιμετωπίζει την υπόθεση με επιφυλακτικότητα και προβάλλει το οικονομικό κόστος του έργου. Συνδέει, επίσης, τη στάση της με την εκκρεμότητα του Κυπριακού και την ανάγκη συνδρομής της Τουρκίας για την επίλυσή του.
Ο Μπίστης υποστηρίζει ότι η πολιτική αντιπαράθεση για το ποιος ευθύνεται για την πορεία του έργου δεν θα δώσει λύση και καλεί τις πολιτικές δυνάμεις να εξηγήσουν δημόσια τα δεδομένα και τους κινδύνους που, κατά την εκτίμησή του, έχουν διαμορφωθεί. Ως εναλλακτική προκρίνει την αναζήτηση συνεννόησης με την Τουρκία, παράλληλα με την επαρκή άμυνα, και αναφέρεται είτε σε συμφωνία διευθέτησης των διαφορών είτε σε προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.
Τέλος, προειδοποιεί ότι η παρατεταμένη αντιπαράθεση γύρω από το καλώδιο μπορεί να αξιοποιηθεί από εθνικιστικές και ακροδεξιές δυνάμεις. Κατά τον Μπίστη, η κινδυνολογία και η σύνδεση της μη κατασκευής του έργου με απώλειες κυριαρχίας θα μπορούσαν να ενισχύσουν τη ρητορική υπέρ της σύγκρουσης.
