Η Ροσέλ Λίνικ εγκαταστάθηκε σε μονάδα διαβίωσης ηλικιωμένων στην πολιτεία της Ουάσιγκτον, αφού δοκίμασε τη ζωή εκεί για τρεις ημέρες. Τέσσερα χρόνια αργότερα, έχει αναπτύξει φιλίες, συμμετέχει σε δράσεις της κοινότητας και προσφέρει εθελοντική βοήθεια σε μαθητές.
Στα 83 της, η Ροσέλ Λίνικ δεν σχεδίαζε να αλλάξει ξανά σπίτι. Είχε πουλήσει την κατοικία της στο Λος Άντζελες και είχε μετακομίσει σε διαμέρισμα στο East Bay της Καλιφόρνιας, κοντά στη μικρότερη κόρη της, Τζόντι.
Η απόφαση της κόρης της να φύγει με τον σύζυγό της για την πολιτεία της Ουάσιγκτον, όπου θα έφτιαχναν σπίτι σε κοινότητα για άτομα άνω των 55 ετών, την έκανε να εξετάσει μια διαφορετική επιλογή. Η Τζόντι τής πρότεινε μια μονάδα διαβίωσης ηλικιωμένων σε κοντινή απόσταση.
Μια τριήμερη δοκιμή
Η Λίνικ αρχικά δίσταζε, καθώς δεν ήθελε να ζει αποκλειστικά με ανθρώπους της ίδιας ηλικιακής ομάδας. Παράλληλα, δεν την έλκυε η προοπτική να μείνει στην Καλιφόρνια χωρίς συγγενείς κοντά της. Έτσι, επισκέφθηκε τη μονάδα, περίπου μία ώρα έξω από το Σιάτλ, και έμεινε εκεί για τρεις ημέρες σε δωμάτιο επισκεπτών.
Το συγκρότημα περιλαμβάνει 228 κατοικίες και προσφέρει ανεξάρτητη και υποστηριζόμενη διαβίωση, καθώς και ξεχωριστό τμήμα για ανθρώπους με προβλήματα μνήμης. Η Λίνικ εντυπωσιάστηκε από τα διαμερίσματα και τις εγκαταστάσεις, ανάμεσά τους γυμναστήριο, κινηματογραφική αίθουσα, κομμωτήριο και εστιατόρια. Καθοριστική, ωστόσο, ήταν η επαφή της με τους ενοίκους. Στη βιβλιοθήκη γνώρισε μια γυναίκα από την ιδιαίτερη πατρίδα της στην Αϊόβα, μεγαλύτερή της κατά 12 χρόνια.
Λίγες ημέρες μετά την επίσκεψη αποφάσισε να μετακομίσει. Τέσσερα χρόνια αργότερα, συναντά καθημερινά φίλους για γεύματα και συζητήσεις, συμμετέχει σε επιτροπές της κοινότητας, γράφει στο τριμηνιαίο ενημερωτικό δελτίο των ενοίκων και συντονίζει την επιτροπή κινηματογράφου.
Έχει επίσης αναλάβει εθελοντική δράση σε πρόγραμμα υποστήριξης μαθητών δημοτικού, βοηθώντας παιδιά να βελτιώσουν την ανάγνωσή τους. Πολλά από αυτά προέρχονται από οικογένειες στις οποίες τα αγγλικά δεν είναι η πρώτη γλώσσα.
Σήμερα, στα 87 της, δηλώνει ικανοποιημένη από την επιλογή της και θεωρεί ότι έχει συνδυάσει την ανεξαρτησία με την κοινωνική επαφή και το αίσθημα του ανήκειν. Αναγνωρίζει ότι υπάρχουν καθυστερήσεις στην επικοινωνία και οργανωτικές δυσκολίες, αλλά εκτιμά πως οι παροχές αντιστοιχούν στο αυξημένο μηνιαίο κόστος. Όπως αναφέρει, δεν περίμενε ότι θα δημιουργούσε τόσο στενές σχέσεις και αισθάνεται πως έχει αποκτήσει μια νέα οικογένεια.
