Η αλλαγή ελέγχου στη Βουλή των Αντιπροσώπων και στη Γερουσία δίνει στους Δημοκρατικούς τη δυνατότητα να μπλοκάρουν νομοσχέδια και να ερευνούν την κυβέρνηση Τραμπ. Ο Guardian εκτιμά ότι η ήττα αποτελεί σοβαρό πλήγμα για τον πρόεδρο, χωρίς να σηματοδοτεί κατ’ ανάγκην το τέλος της πολιτικής του κυριαρχίας.
Οι Δημοκρατικοί κέρδισαν έδρες στη Γερουσία σε πολιτείες που επί χρόνια θεωρούνταν προπύργια των Ρεπουμπλικανών. Στο Κάνσας επικράτησαν για πρώτη φορά από το 1932, στο Τέξας από το 1988 και στη Νότια Καρολίνα από το 1998. Παράλληλα, άλλαξε ο έλεγχος τόσο της Γερουσίας όσο και της Βουλής των Αντιπροσώπων, εξέλιξη που είχε καταγραφεί μόνο τρεις φορές από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1946, το 1994 και το 2006.
Από τον Ιανουάριο, οι Δημοκρατικοί θα μπορούν να εμποδίζουν νομοσχέδια, να ξεκινούν έρευνες για τη διακυβέρνηση Τραμπ και να παρεμποδίζουν διορισμούς σε δικαστικές και ανώτατες κυβερνητικές θέσεις. Σύμφωνα με την ανάλυση του Guardian, ενδέχεται επίσης να εξετάσουν νέα διαδικασία παραπομπής του προέδρου, για τρίτη φορά.
Το κόστος ζωής στο επίκεντρο
Στα exit polls του Associated Press, το κόστος ζωής και η διαφθορά στην κυβέρνηση αναδείχθηκαν ως τα σημαντικότερα ζητήματα για τους ψηφοφόρους. Ο Guardian συνδέει την εκλογική ήττα με την απόσταση ανάμεσα στην οικονομική δυσκολία που αντιμετώπιζαν πολλά νοικοκυριά και στην εικόνα πολυτέλειας που πρόβαλλε ο Τραμπ, μεταξύ άλλων με την αίθουσα χορού που σχεδιάζει στον Λευκό Οίκο.
Ο πρόεδρος είχε καλέσει επανειλημμένα τους ψηφοφόρους να αντιμετωπίσουν την αναμέτρηση σαν να ήταν και ο ίδιος υποψήφιος, παρότι το όνομά του δεν υπήρχε στα ψηφοδέλτια. Η ανάλυση του Guardian αναφέρει ότι οι δασμοί συνέβαλαν στην άνοδο των τιμών, ενώ η επίθεση κατά του Ιράν τις επιβάρυνε περαιτέρω. Στην προεκλογική εκστρατεία του περιλαμβάνονταν, επίσης, μακροσκελείς ομιλίες και προσβλητικά σχόλια.
Περιορισμοί στο Κογκρέσο, όχι κατ’ ανάγκην στην εκτελεστική εξουσία
Ο Guardian επισημαίνει ότι η αλλαγή συσχετισμών στο Κογκρέσο μπορεί να δυσκολέψει την προώθηση της ατζέντας του Τραμπ, αλλά δεν αποκλείει τη συνέχιση μονομερών κινήσεων. Στην ανάλυση αναφέρονται οι δασμοί και τα στρατιωτικά πλήγματα κατά της Βενεζουέλας και του Ιράν ως παραδείγματα ενεργειών που δεν στηρίχθηκαν στη νομοθετική διαδικασία.
Η ήττα, κατά την ίδια ανάλυση, δεν αρκεί από μόνη της για να προαναγγείλει το τέλος της πολιτικής εποχής Τραμπ. Ο πρόεδρος βρίσκεται ακόμη στο πρώτο μισό της δεύτερης θητείας του, ενώ η κούρσα για τη διαδοχή του το 2028 μπορεί να αναδείξει πρόσωπα όπως ο Τζέι Ντι Βανς και ο Μάρκο Ρούμπιο. Ο Guardian σημειώνει ότι η διαδοχή ενδέχεται να δοκιμάσει την επιρροή του Τραμπ στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και στο κίνημα MAGA.
