Σε κείμενό τους για τον προγραμματικό διάλογο του ΜέΡΑ 25-Ενωτική Πρωτοβουλία, ο Απόστολος Καψάλης και ο Χρήστος Λάσκος συνδέουν την επιδείνωση των εργασιακών συνθηκών με την ανάγκη ενίσχυσης της συνδικαλιστικής δράσης και των συλλογικών συμβάσεων.
Την οργανωμένη παρέμβαση στα συνδικάτα και τη στήριξη των εργατικών αγώνων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα προτείνουν ο Απόστολος Καψάλης και ο Χρήστος Λάσκος. Σε κείμενο συμβολής στον προγραμματικό διάλογο του ΜέΡΑ 25-Ενωτική Πρωτοβουλία, υποστηρίζουν ότι η βελτίωση των όρων εργασίας απαιτεί συλλογικές διεκδικήσεις και ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος.
Ωράρια, αποδοχές και ασφάλεια στην εργασία
Οι δύο συντάκτες περιγράφουν μια αγορά εργασίας με χαμηλές αποδοχές, εκτεταμένη υλική στέρηση και, όπως αναφέρουν, δύσκολες ή επικίνδυνες συνθήκες. Εκτιμούν ότι η οικονομική πίεση ωθεί εργαζομένους και συνταξιούχους σε περισσότερες ώρες απασχόλησης, ενδεχομένως σε διαφορετικούς εργοδότες και κλάδους, επιβαρύνοντας τα νοικοκυριά.
Ως παραδείγματα των αλλαγών που, κατά την ανάλυσή τους, εντείνουν την πίεση στους εργαζομένους, αναφέρουν τη δυνατότητα ημερήσιας εργασίας έως 13 ώρες σε έναν ή δύο εργοδότες, την εξαήμερη απασχόληση σε κλάδους, τις ατομικές ρυθμίσεις του χρόνου εργασίας και την εργασία συνταξιούχων. Συνδέουν επίσης τις ελλείψεις προσωπικού με την αδυναμία κάλυψης κενών θέσεων και επισημαίνουν ότι η μετανάστευση εργαζομένων στο εξωτερικό αποτελεί, κατά την εκτίμησή τους, διέξοδο για μέρος του εργατικού δυναμικού.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνουν στην υγεία και την ασφάλεια στους χώρους δουλειάς, καθώς και στην πρόσβαση των εργαζομένων σε μηχανισμούς ελέγχου. Οι Καψάλης και Λάσκος ασκούν κριτική στις αλλαγές που, όπως υποστηρίζουν, έχουν αποδυναμώσει την Επιθεώρηση Εργασίας και αναφέρονται στις οικονομικές επιβαρύνσεις που, σύμφωνα με το κείμενο, θα συνεπαγόταν η υποχρεωτική διαμεσολάβηση πριν από την προσφυγή στα δικαστήρια.
Προτάσεις για τα συνδικάτα και τις συλλογικές συμβάσεις
Η πρότασή τους οργανώνεται σε δύο κατευθύνσεις. Η πρώτη αφορά ευρύτερες συσπειρώσεις μέσα στις συνδικαλιστικές δομές, με στόχο την αύξηση της συνδικαλιστικής κάλυψης και την ενίσχυση της συλλογικής διαπραγμάτευσης. Η δεύτερη αφορά τη στήριξη εργατικών αγώνων σε κλάδους του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, μεταξύ άλλων για μισθούς και συνθήκες εργασίας.
Οι συντάκτες θεωρούν ότι οι συλλογικές συμβάσεις και οι συνδικαλιστικές ελευθερίες δεν κατοχυρώνονται μόνο μέσω θεσμικών διεκδικήσεων, αλλά απαιτούν οργανωμένη δράση στους χώρους εργασίας. Αναφέρονται, επίσης, στη συζήτηση για την εφαρμογή ευρωπαϊκής νομοθεσίας σχετικά με τους εργαζομένους σε ψηφιακές πλατφόρμες, υποστηρίζοντας ότι χρειάζεται παρέμβαση για την αναγνώριση της μισθωτής σχέσης όπου συντρέχουν οι σχετικές προϋποθέσεις.
