Σε ανάλυσή του για τις κινητοποιήσεις της 17ης Οκτωβρίου, ο Νίκος Σμυρναίος υποστηρίζει ότι η μαζική παρουσία διαδηλωτών ανέδειξε τα όρια της αστυνομικής καταστολής και αμφισβήτησε τη νομιμοποίηση του κράτους.
Οι κινητοποιήσεις του Σαββάτου 17 Οκτωβρίου 2026 στη Γαλλία αποτελούν, κατά τον Νίκο Σμυρναίο, σημείο κλιμάκωσης της νεανικής αμφισβήτησης που είχε εκδηλωθεί τις προηγούμενες εβδομάδες. Ο αρθρογράφος αναφέρει ότι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους και υποστηρίζει πως για ώρες διαταράχθηκε η λειτουργία κρατικών μηχανισμών.
Στην περιγραφή του για το Παρίσι, οι αστυνομικές δυνάμεις έριξαν δακρυγόνα στην Place de la République και απέκλεισαν τις προσβάσεις, με αποτέλεσμα οι διαδηλωτές να κινηθούν προς τα Μεγάλα Βουλεβάρτα, την Place de Clichy και το Châtelet. Ο Σμυρναίος αναφέρει επίσης κινητοποιήσεις σε άλλες πόλεις, μεταξύ τους η Μασσαλία, η Λυών και η Τουλούζη, καθώς και την πυρπόληση του δημαρχείου της Λιμόζ.
Ο αρθρογράφος εκτιμά ότι έπειτα από τρεις εβδομάδες επιχειρήσεων η αστυνομία αντιμετώπισε δυσκολίες στην εφαρμογή τακτικών εγκλωβισμού και χρήσης δακρυγόνων. Αναφέρει ότι αστυνομικές δυνάμεις βρέθηκαν σε ορισμένες περιπτώσεις σε υποχώρηση και συνδέει την εικόνα αυτή με την κόπωση του κατασταλτικού μηχανισμού. Στο ίδιο πλαίσιο, επικαλείται 8.000 συλλήψεις την 1η Οκτωβρίου, τις οποίες χαρακτηρίζει τον μεγαλύτερο αριθμό σε μία ημέρα.
Η ερμηνεία της κινητοποίησης
Ο Σμυρναίος ερμηνεύει το χιούμορ, τις μεταμφιέσεις και τις δράσεις αλληλεγγύης στους δρόμους ως στοιχεία της διαμαρτυρίας. Αναφέρει, μεταξύ άλλων, διαδηλωτές ντυμένους ως υπερήρωες ή Ναπολέοντα και ομάδες ποδηλατών που σατίριζαν τις μηχανοκίνητες μονάδες Brav-M.
Στο θεωρητικό μέρος της ανάλυσής του, συνδέει τα γεγονότα με την υποχώρηση της συμβολικής εξουσίας του κράτους, χρησιμοποιώντας έννοιες που αποδίδει στον Pierre Bourdieu και τον Max Weber. Κατά την εκτίμησή του, η αστυνομική βία απέναντι σε μαθητές και φοιτητές υπονομεύει την κοινωνική αποδοχή της κρατικής εξουσίας. Παράλληλα, θεωρεί ότι η οικονομική επισφάλεια και η οικολογική κρίση διαμορφώνουν την εμπειρία των νεότερων γενεών.
Ο αρθρογράφος εξετάζει και τις λεηλασίες, υποστηρίζοντας ότι η αφαίρεση και διανομή προϊόντων έχει πολιτική διάσταση. Ως παράδειγμα αναφέρει τη στόχευση καταστημάτων οπτικών και συνδέει την πρακτική με την αδυναμία ορισμένων φτωχότερων νοικοκυριών να καλύψουν το κόστος των γυαλιών οράσεως. Η ερμηνεία αυτή αποτελεί μέρος της πολιτικής ανάγνωσης που προτείνει για την εξέγερση.
Τρία πιθανά σενάρια
Για την πορεία της κρίσης, ο Σμυρναίος περιγράφει τρεις εκδοχές. Η πρώτη είναι η περαιτέρω αυταρχική σκλήρυνση της εξουσίας, με μέτρα όπως τοπικές απαγορεύσεις κυκλοφορίας και αυξημένη επιτήρηση. Στο ίδιο ενδεχόμενο εντάσσει τις απειλές διάλυσης της Ανυπότακτής Γαλλίας, τις οποίες αναφέρει ως μέρος της πολιτικής συγκυρίας.
Ως δεύτερο ενδεχόμενο εξετάζει την αποδυνάμωση του κατασταλτικού μηχανισμού, είτε λόγω εξάντλησης είτε λόγω απειθαρχίας. Αναφέρεται επίσης σε δημόσιες πιέσεις από συνδικάτα αστυνομικών προς την κυβέρνηση. Το τρίτο σενάριο αφορά, σύμφωνα με την ανάλυσή του, την ανάδειξη της Gen-Z σε διακρατικό πολιτικό υποκείμενο, σε σύνδεση με νεανικές κινητοποιήσεις σε χώρες της Ασίας, της Αφρικής, της Νότιας Ευρώπης και των Βαλκανίων.
