Ο γραμματέας Κ.Ε. της Νέας Αριστεράς υποστηρίζει ότι η ηλεκτρική διασύνδεση έχει αμφίβολη βιωσιμότητα και επικρίνει την παρουσίασή της ως ζήτημα πατριωτισμού.
Την πολιτική αντιπαράθεση γύρω από την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου σχολίασε ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης, γραμματέας Κ.Ε. της Νέας Αριστεράς, σε ανάρτησή του. Κατά τον ίδιο, το έργο έχει αμφίβολη ενεργειακή σημασία και οικονομική βιωσιμότητα, ενώ προβλέπεται οι Έλληνες και Κύπριοι καταναλωτές να καταβάλλουν χρήματα προκαταβολικά μέσω των λογαριασμών ρεύματος.
Ο κ. Σακελλαρίδης επικρίνει την παρουσίαση της υλοποίησης του καλωδίου ως απόδειξης πατριωτισμού και αποφασιστικότητας. Υποστηρίζει ότι όσοι αμφισβητούν τη σκοπιμότητά του κινδυνεύουν να κατηγορηθούν για υποχωρητικότητα απέναντι στην Τουρκία και αναφέρει ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, στο συνέδριο Greek Talks, υπαινίχθηκε πως οι επικριτές του έργου είναι «εθνικοί μειοδότες».
Στην ίδια ανάρτηση, ο γραμματέας της Νέας Αριστεράς αποδίδει στη Νέα Δημοκρατία προσπάθεια προσέλκυσης ψηφοφόρων από την Ακροδεξιά και υποστηρίζει ότι η εξωτερική πολιτική χρησιμοποιείται για μικροκομματικούς υπολογισμούς. Επικρίνει, επίσης, προοδευτικά και αριστερά κόμματα, λέγοντας ότι υιοθετούν πατριωτικές θέσεις που, κατά την εκτίμησή του, δύσκολα διακρίνονται από εκείνες της δεξιάς.
Ο κ. Σακελλαρίδης χαρακτηρίζει απαράδεκτες τις απειλές και τις στρατιωτικές πιέσεις της Τουρκίας, αλλά υποστηρίζει ότι η απάντηση δεν πρέπει να είναι η συνέχιση του ανταγωνισμού που, όπως αναφέρει, αναπαράγει εντάσεις και κινδύνους σύγκρουσης. Προτείνει να συζητηθεί η προσφυγή στη Χάγη για την οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ, στη βάση του διεθνούς δικαίου, με διαπραγματεύσεις και συνυποσχετικό.
Καταλήγοντας, ο γραμματέας της Νέας Αριστεράς υποστηρίζει ότι η ειρηνική επίλυση των διαφορών αποτελεί πολιτική επιλογή απέναντι στον εθνικισμό και την ένταση και ζητά η Αριστερά να προτάσσει την ειρήνη, το διεθνές δίκαιο και τη συνεργασία των λαών στην Ανατολική Μεσόγειο.
Αναλυτικά η δήλωση του Γαβριήλ Σακελλαρίδη
“Αυτές τις μέρες παρακολουθούμε μια κλιμάκωση του υπέρ-πατριωτικού λόγου στη χώρα μας γύρω από ένα καλώδιο που έχει μετατραπεί σε σύμβολο της εθνικής μας υπερηφάνειας.
Ένα ενεργειακό πρότζεκτ αμφίβολης ενεργειακής σημασίας και οικονομικής βιωσιμότητας, με τεράστιες δυσκολίες, για το οποίο προβλέπεται οι Έλληνες και Κύπριοι καταναλωτές να πληρώνουν προκαταβολικά μέσω των λογαριασμών ρεύματος. Και όλα αυτά, ενώ την ίδια στιγμή στην Κύπρο αναπτύσσονται επενδύσεις σε ΑΠΕ και αποθήκευση ενέργειας για την ενεργειακή της αυτονομία.
Παρόλα αυτά, η υλοποίησή του παρουσιάζεται ως απόδειξη πατριωτισμού και αποφασιστικότητας και όποιος αμφισβητεί τη σκοπιμότητά του κινδυνεύει να κατηγορηθεί για υποχωρητικότητα απέναντι στην Τουρκία. Ο Κ. Μητσοτάκης ήταν σαφής στο συνέδριο Greek Talks, όπου υπονόησε ότι όσοι θέτουν ερωτήματα για το καλώδιο είναι εθνικοί μειοδότες.
Η Νέα Δημοκρατία ψαρεύει ψήφους στα θολά νερά της Ακροδεξιάς, επιχειρώντας να περιορίσει τις διαρροές της προς τα δεξιά. Επενδύει στον εθνικισμό και στην επίδειξη πυγμής, μετατρέποντας την εξωτερική πολιτική σε πεδίο μικροκομματικών υπολογισμών.
Το πιο ανησυχητικό, όμως, είναι ότι την ίδια στιγμή προοδευτικά και αριστερά κόμματα υπερθεματίζουν σε πατριωτικές κορώνες και τοποθετήσεις που δύσκολα διακρίνονται από εκείνες του δεξιού φάσματος. Αντί να αμφισβητούν το εθνικιστικό πλαίσιο της συζήτησης, εγκλωβίζονται σε αυτό.
Η Αριστερά δεν έχει κανέναν λόγο να συμμετέχει σε αυτόν τον ανταγωνισμό εθνικοφροσύνης.
Οι απειλές και οι στρατιωτικές πιέσεις της Τουρκίας είναι απαράδεκτες, αλλά η απάντηση δεν μπορεί να είναι η διαιώνιση ενός ανταγωνισμού που αναπαράγει κρίσεις και κινδύνους πολεμικής σύγκρουσης.
Αντί να συζητάμε διαρκώς για πολεμικά πλοία και πολεμικούς σχεδιασμούς, γιατί δεν συζητάμε για προσφυγή στη Χάγη, για την επίλυση της διαφοράς οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ στη βάση του διεθνούς δικαίου, μέσα από διαπραγματεύσεις και συνυποσχετικό;
Η ειρηνική επίλυση των διαφορών είναι η πολιτική επιλογή απέναντι στον εθνικισμό, τους εξοπλισμούς και τη διαρκή ένταση.
Η Ανατολική Μεσόγειος χρειάζεται ειρήνη, διεθνές δίκαιο και συνεργασία των λαών.
Αυτή πρέπει να είναι η φωνή της Αριστεράς. Όχι μια ακόμη εκδοχή της εθνικής πλειοδοσίας”
