Ο πολιτικός αναλυτής συνδέει τη διεθνή συνεργασία της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς με τη δημόσια συζήτηση για τις κινητοποιήσεις στη Γαλλία και τις κοινωνικές πιέσεις σε πολλές χώρες.
Τον τρόπο με τον οποίο, κατά την εκτίμησή του, η ευρωπαϊκή ακροδεξιά ανταλλάσσει στρατηγικές και προσαρμόζει τη ρητορική της σε διαφορετικές χώρες περιγράφει ο πολιτικός αναλυτής Στέλιος Φωτεινόπουλος. Στο άρθρο του εξετάζει την πολιτική αξιοποίηση της εξέγερσης νέων στη Γαλλία, αλλά και τη διάδοση ισχυρισμών περί ξένης παρέμβασης.
Ο Φωτεινόπουλος υποστηρίζει ότι κόμματα της δεξιάς σε ευρωπαϊκές χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, αξιοποίησαν τις γαλλικές κινητοποιήσεις για να επιτεθούν στην αριστερά. Κατά την ανάλυσή του, η ευρωπαϊκή δεξιά έχει υιοθετήσει μεθόδους που αναπτύχθηκαν στις ΗΠΑ, συνδυάζοντας τη διαδικτυακή παραπληροφόρηση με την οργάνωση πολιτικών ομάδων.
Στο ίδιο πλαίσιο, αναφέρει ότι κυκλοφόρησαν στα ελληνικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ενημέρωσης ισχυρισμοί περί συνεργασίας ισλαμικών ομάδων με την αριστερά, καθώς και σενάρια ότι η Ευρώπη κινδυνεύει να «πέσει». Περιγράφει επίσης τη συζήτηση για πιθανή ρωσική ανάμειξη στις κινητοποιήσεις στη Γαλλία και σε άλλες χώρες ως επανάληψη παλαιότερων θεωριών που, όπως γράφει, αποδίδουν κοινωνικές εξεγέρσεις σε μυστικά δίκτυα.
Ο αρθρογράφος στρέφει την προσοχή και στις ΗΠΑ. Αναφέρει ότι το Γραφείο Δημοκρατίας, Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Εργασίας του State Department ανακοίνωσε χρηματοδοτήσεις δεκάδων εκατομμυρίων δολαρίων για πρωτοβουλίες και οργανώσεις που, σύμφωνα με την περιγραφή του, προωθούν τον δυτικό πολιτισμό, την εθνική κυριαρχία και τις παραδοσιακές αξίες. Υποστηρίζει ότι στα προγράμματα περιλαμβάνεται και κονδύλι που αφορά ευρωπαϊκή κοινοπραξία δημοσιογράφων, ενώ σημειώνει ότι στην Ελλάδα δεν γίνεται αντίστοιχη συζήτηση για πιθανή αμερικανική παρέμβαση.
Ο Φωτεινόπουλος συνδέει τη δημόσια αντιπαράθεση για τις κινητοποιήσεις με τις οικονομικές και κοινωνικές πιέσεις. Επικαλείται στοιχεία ΕΛΣΤΑΤ και Eurostat, σύμφωνα με τα οποία 400.000 παιδιά βρίσκονται σε συνθήκες φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού. Αναφέρει ακόμη ότι, βάσει των στοιχείων που παραθέτει, το 70% δυσκολεύεται να πληρώσει λογαριασμούς και σχεδόν το 30% βρίσκεται κοντά στον κοινωνικό αποκλεισμό.
Για τη Γαλλία, ο αρθρογράφος αναφέρει ότι η ανεργία αυξάνεται από το 2023 και ότι η νεανική ανεργία έχει ξεπεράσει το 20%. Συνδέει την κατάσταση αυτή με περικοπές σε κονδύλια για το κοινωνικό κράτος, την εκπαίδευση και την υγεία, τις οποίες, όπως γράφει, ακολουθεί η χρηματοδότηση της πολεμικής βιομηχανίας. Προσθέτει ότι ανάλογες συνθήκες παρατηρούνται στην Ιταλία και σε άλλες χώρες.
Καταλήγοντας, ο Φωτεινόπουλος υποστηρίζει ότι η ερμηνεία των κοινωνικών κινητοποιήσεων αποκλειστικά μέσω σεναρίων για ξένους πράκτορες παραμερίζει τις οικονομικές δυσκολίες και τις κοινωνικές ανισότητες που περιγράφει.
