Τη δημιουργία θεσμού με προϋπολογισμό και σταθερή δομή εισηγείται ο καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής, υποστηρίζοντας ότι η Ελλάδα πρέπει να συμμετέχει ενεργότερα στη διαμόρφωση της δυτικής πολιτικής.
Μια μόνιμη πλατφόρμα πολιτιστικής διπλωματίας, με θρησκευτικό και σύγχρονο πολιτιστικό σκέλος, προτείνει ο Σωτήρης Σέρμπος, καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Κατά την εκτίμησή του, η Ελλάδα διαθέτει συμβολικά και πολιτιστικά ερείσματα, αλλά δεν έχει αναπτύξει τους μηχανισμούς για να τα μετατρέψει σε μεγαλύτερη επιρροή.
Αφορμή για την ανάλυσή του είναι οι ομιλίες του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου και, οκτώ μήνες αργότερα, στην Πνύκα. Ο Σέρμπος επισημαίνει ότι ο Ρούμπιο παρουσίασε ένα όραμα για τη Δύση με αναφορές στις χριστιανικές ρίζες και στην ευρωπαϊκή ιστορική κληρονομιά, ενώ χαρακτήρισε την Ελλάδα «υπόδειγμα συμμάχου».
Ο καθηγητής ερμηνεύει τις δύο παρεμβάσεις ως μέρος της προσπάθειας των ΗΠΑ να διαμορφώσουν το περιεχόμενο της δυτικής ταυτότητας. Υποστηρίζει ότι η πολιτιστική επιρροή αποτελεί πεδίο ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων και ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να συμμετέχει στη σχετική συζήτηση ως συνδιαμορφωτής, αντί να περιορίζεται, όπως εκτιμά, στον ρόλο του αποδέκτη αποφάσεων.
Η πρόταση για πολιτιστική διπλωματία
Η πλατφόρμα που εισηγείται θα περιλάμβανε, σύμφωνα με τον Σέρμπο, δύο σκέλη. Το πρώτο θα αξιοποιούσε το Οικουμενικό Πατριαρχείο, άλλα Πατριαρχεία και το Άγιο Όρος ως δίκτυα επαφών στα Βαλκάνια, στη Μέση Ανατολή και στην Αφρική. Το δεύτερο θα προέβαλλε τη σύγχρονη ελληνική δημιουργία, διευρύνοντας την εικόνα της χώρας πέρα από τον τουρισμό και την αρχαιότητα.
Ο Σέρμπος θεωρεί αναγκαίο ο θεσμός να διαθέτει προϋπολογισμό και μόνιμη στέγη. Παράλληλα, υποστηρίζει ότι η στρατηγική επικοινωνία πρέπει να εντάσσεται στον σχεδιασμό της εθνικής ασφάλειας και όχι να προστίθεται εκ των υστέρων.
Στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής, ο καθηγητής εκτιμά ότι η Αθήνα πρέπει να διαπραγματεύεται με τις ΗΠΑ και τους Ευρωπαίους εταίρους τη διαμόρφωση πολιτικής έναντι της Τουρκίας. Αναφέρεται επίσης στην προσέγγιση Τουρκίας–Δύσης και στον πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ με το Ιράν, υποστηρίζοντας ότι η Ελλάδα δεν αξιοποίησε τη δυνατότητα να διεκδικήσει ρόλο διαμεσολαβητή.
