Ο πρώην βουλευτής και πολιτικό στέλεχος υποστηρίζει ότι το ζητούμενο δεν είναι η αλλαγή πρωθυπουργού, αλλά μια διαφορετική πολιτική κατεύθυνση και η συγκρότηση προοδευτικής κυβερνητικής πλειοψηφίας.
Την αλλαγή πολιτικής κατεύθυνσης και τη συνεργασία των προοδευτικών κομμάτων με κοινό πρόγραμμα θέτει ως βασικά ζητούμενα ενόψει των εκλογών ο Χάρης Τσιόκας, πρώην βουλευτής και πολιτικό στέλεχος. Κατά την εκτίμησή του, το επίδικο δεν είναι απλώς η εναλλαγή προσώπων στην κυβέρνηση, αλλά η διαμόρφωση διαφορετικών προτεραιοτήτων για την οικονομία και την κοινωνία.
Ο Τσιόκας υποστηρίζει ότι οι πρόσκαιρες παροχές μπορεί να προσφέρουν ανακούφιση, χωρίς να αντιμετωπίζουν τις βαθύτερες αιτίες της ακρίβειας, τις δυσκολίες πρόσβασης των παραγωγικών επιχειρήσεων σε χρηματοδότηση και τεχνολογίες, την περιφερειακή εγκατάλειψη και τη δημογραφική συρρίκνωση. Ασκεί επίσης κριτική στον προσανατολισμό των εξαγγελιών του Κυριάκου Μητσοτάκη, τον οποίο συνδέει με την ενίσχυση των ανισοτήτων και τη συρρίκνωση της εγχώριας παραγωγικής βάσης.
Προτεραιότητες για παραγωγή, εργασία και δημόσιες υπηρεσίες
Στο σχέδιο που περιγράφει, ζητά ισότιμη πρόσβαση παραγωγικών επιχειρήσεων, επαγγελματιών και νέων σε χρηματοδοτικά εργαλεία, επενδυτικά προγράμματα και νέες τεχνολογίες. Προτείνει ακόμη αποκέντρωση πόρων και αρμοδιοτήτων προς τις περιφέρειες, στήριξη του πρωτογενούς τομέα, μείωση του κόστους παραγωγής και κίνητρα για τη συμμετοχή των νέων στην παραγωγική δραστηριότητα.
Για την αγορά εργασίας, ο Τσιόκας επισημαίνει την ανάγκη κανόνων που να αντιμετωπίζουν την επισφάλεια, ενίσχυσης των συλλογικών συμβάσεων και προστασίας των εργαζομένων, μεταξύ αυτών και όσων εργάζονται με τηλεργασία. Ζητά, παράλληλα, δημοσιονομική πολιτική που να στηρίζει σταθερά την παραγωγή και την απασχόληση, καθώς και διασφάλιση του δημόσιου χαρακτήρα των κοινών αγαθών και ισότιμης πρόσβασης στην υγεία, την παιδεία και την κοινωνική ασφάλιση.
Έμφαση στις προγραμματικές συγκλίσεις
Ο πρώην βουλευτής καλεί τα κόμματα του προοδευτικού χώρου να διαμορφώσουν τις προϋποθέσεις για εναλλακτική κυβερνητική πλειοψηφία. Υποστηρίζει ότι ο μεταξύ τους ανταγωνισμός δεν πρέπει να αποκλείει τις συνεργασίες και ότι αυτές χρειάζονται κοινές δεσμεύσεις και συνεκτικό σχέδιο. Κατά τον ίδιο, οι κομματικές περιχαρακώσεις και οι αντιπαραθέσεις μπορεί να ενισχύσουν την απογοήτευση και την αποχή.
Ο Τσιόκας εκτιμά ότι κανένα κόμμα δεν μπορεί να σχηματίσει μόνο του πλειοψηφία και ότι οι συνεργασίες, όπως τις περιγράφει ως ευρωπαϊκό μοντέλο, θα απασχολήσουν και την Ελλάδα στις εκλογές. Συνδέει τη συμμετοχή των πολιτών με την προοπτική προοδευτικής διακυβέρνησης. Παράλληλα, υποστηρίζει ότι διαμορφώνονται σενάρια αλλαγής πρωθυπουργού χωρίς απομάκρυνση της ΝΔ από την κυβέρνηση και ισχυρίζεται ότι σε αυτή την κατεύθυνση ενθαρρύνεται ο Σαμαράς.
Ως ιστορικό παράδειγμα συνεργασίας αναφέρει τις εκλογές του 1990 και τη συνεννόηση του Ανδρέα Παπανδρέου με την τότε ηγεσία του Συνασπισμού σε πέντε μονοεδρικές περιφέρειες. Όπως σημειώνει, η συνεργασία εκείνη δεν προϋπέθετε εγκατάλειψη της πολιτικής και οργανωτικής αυτονομίας των κομμάτων. Καταλήγει ότι η κυβερνητική αλλαγή που επιδιώκει δεν αφορά μόνο το πρόσωπο του πρωθυπουργού, αλλά την πολιτική κατεύθυνση της χώρας.
