Τη συγκρότηση κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών με επίκεντρο ζητήματα όπως η στέγη, οι μισθοί και τα εργασιακά δικαιώματα προκρίνει ο Αλέξης Χαρίτσης.
Ευρύτερες κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες απέναντι στη Δεξιά και την Ακροδεξιά ζητά ο βουλευτής Μεσσηνίας Αλέξης Χαρίτσης. Σε ανάρτησή του με αφορμή εκδήλωση του «Σημείου» στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης, υποστηρίζει ότι η πολιτική απάντηση πρέπει να επικεντρωθεί στα προβλήματα της καθημερινότητας.
Ο κ. Χαρίτσης συνδέει την ενίσχυση της Ακροδεξιάς με κοινωνικές συνθήκες που, κατά την εκτίμησή του, εντείνουν την ανασφάλεια. Για την Ελλάδα αναφέρει τη φτωχοποίηση, τη στεγαστική κρίση, τις αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις και την εγκατάλειψη της επαρχίας ως παράγοντες που, όπως λέει, δημιουργούν έδαφος για την άνοδό της.
Η διεθνής διάσταση
Στην ανάρτησή του, ο βουλευτής χαρακτηρίζει την περίοδο 2015-2016 καμπή για την Ακροδεξιά, επικαλούμενος την προσφυγική κρίση, το Brexit και την πρώτη εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στις ΗΠΑ. Υποστηρίζει ότι η επιστροφή του Τραμπ στην προεδρία το 2025 ενίσχυσε τη ριζοσπαστική Δεξιά και ότι οι παρεμβάσεις του αντιπροέδρου των ΗΠΑ Τζέι Ντι Βανς στην Ευρώπη, καθώς και η συνάντησή του με την Άλις Βάιντελ του AfD, εντάσσονται σε ένα διεθνές δίκτυο πολιτικών και προσωπικών σχέσεων.
Ο Χαρίτσης σημειώνει ακόμη ότι η επιρροή της Ακροδεξιάς δεν περιορίζεται στα εκλογικά ποσοστά της, αλλά επηρεάζει, κατά την άποψή του, την πολιτική ατζέντα σε θέματα όπως η μετανάστευση, η ασφάλεια, τα δικαιώματα, το φύλο, το περιβάλλον και η ιστορία. Προειδοποιεί ότι όταν η Δεξιά την ανταγωνίζεται σε αυτά τα πεδία, η Ακροδεξιά μπορεί να υιοθετήσει ακόμη πιο ακραίες θέσεις.
Στέγη, εργασία και δημόσια αγαθά
Ως πεδία γύρω από τα οποία μπορεί να διαμορφωθεί μια ευρύτερη πολιτική συμμαχία, ο βουλευτής αναφέρει τη στέγη, τους μισθούς, τα δημόσια αγαθά, τα εργασιακά δικαιώματα, τις ανισότητες, τη φορολόγηση του μεγάλου πλούτου και τη δημοκρατία. Επικαλείται παραδείγματα από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ για να υποστηρίξει ότι το κοινωνικό ζήτημα επιστρέφει στο επίκεντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης.
Για την Ελλάδα, επισημαίνει ότι υπάρχουν πολλές ακροδεξιές δυνάμεις και συνεχείς αναδιατάξεις, χωρίς, όπως αναφέρει, να έχει σχηματιστεί έως τώρα ένας κυρίαρχος ακροδεξιός πόλος. Κλείνει με έκκληση για συνθέσεις και ενότητα, υποστηρίζοντας ότι η πολιτική αντιπαράθεση θα κριθεί και από το ποιος θα εκφράσει την ανασφάλεια, την απογοήτευση, τον φόβο και την οργή στην κοινωνία.
