Το σχέδιο του ΠΑΣΟΚ για παρεμβάσεις στη φορολογία, στο ιδιωτικό χρέος, στη χρηματοδότηση και στο κόστος λειτουργίας των επιχειρήσεων παρουσίασε ο Νίκος Ανδρουλάκης, μιλώντας στο 1ο συνέδριο των Βιοτεχνικών Επιμελητηρίων Αθήνας, Θεσσαλονίκης και Πειραιά.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ανακοίνωσε ότι τις επόμενες ημέρες θα κατατεθεί στη Βουλή ολοκληρωμένη πρόταση νόμου για τη ρύθμιση του ιδιωτικού χρέους και τη στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης υποστήριξε ότι δεν μπορεί να υπάρξει ισχυρή ελληνική οικονομία χωρίς ουσιαστική στήριξη της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας. Κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι κατεύθυνε το μεγαλύτερο μέρος των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης προς μεγάλες επιχειρήσεις με ήδη υπάρχουσα πρόσβαση στο τραπεζικό σύστημα, με αποτέλεσμα από περίπου 820.000 μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις να έχουν αποκτήσει πρόσβαση σε χρηματοδότηση μόλις 15.170.
Στο φορολογικό σκέλος, πρότεινε κατάργηση της τεκμαρτής φορολόγησης και επιστροφή στη φορολόγηση με βάση τα πραγματικά εισοδήματα, αύξηση του ορίου απαλλαγής από τον ΦΠΑ στις 20.000 ευρώ, πλήρη κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος χωρίς γεωγραφικές εξαιρέσεις και μείωση της προκαταβολής φόρου στο 50 τοις εκατό μέσα σε τετραετία.
Για το ιδιωτικό χρέος, επανέλαβε την πρόταση για ρύθμιση 120 δόσεων με επιτόκιο 3 τοις εκατό, επαναφορά ουσιαστικής προστασίας της πρώτης κατοικίας με σύγχρονα εισοδηματικά και περιουσιακά κριτήρια, δικαίωμα προτίμησης των δανειοληπτών στην αγορά του δανείου τους, υποχρεωτική πρόταση ρύθμισης από τους πιστωτές στον εξωδικαστικό μηχανισμό και αυστηρές κυρώσεις για funds και servicers που παραβιάζουν τη νομοθεσία.
Στο πεδίο της χρηματοδότησης, μίλησε για δημιουργία ισχυρού Ομίλου Αναπτυξιακής Τράπεζας, αναβάθμιση της Ελληνικής Αναπτυξιακής Τράπεζας και Ταμείο Εθνικού Πλούτου για μεγάλες στρατηγικές επενδύσεις. Συνέδεσε επίσης τη στήριξη των επιχειρήσεων με την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων και τη σταδιακή μείωση του μη μισθολογικού κόστους. Για την ακρίβεια και το κόστος λειτουργίας, υποστήριξε ότι χρειάζεται σύγκρουση με ολιγοπώλια και καρτέλ, ενίσχυση της Επιτροπής Ανταγωνισμού, αυστηροί έλεγχοι και μέτρα για το ενεργειακό κόστος των μικρών επιχειρήσεων.
Οι προτάσεις αυτές αναγνωρίζουν υπαρκτά προβλήματα των μικρομεσαίων, όπως τον αποκλεισμό από τη χρηματοδότηση, την πίεση των χρεών και το υψηλό κόστος λειτουργίας. Ωστόσο, μένουν μέσα στα όρια μιας πολιτικής που επιχειρεί να διορθώσει την αγορά χωρίς να αμφισβητεί τον πυρήνα του σημερινού παραγωγικού μοντέλου. Το κεντρικό ερώτημα είναι ποιος παράγει τον πλούτο, ποιος τον καρπώνεται και με ποιους όρους οργανώνεται η οικονομία.
Η στήριξη των μικρών επιχειρήσεων έχει νόημα όταν συνδέεται με ισχυρή προστασία της εργασίας, συλλογικές συμβάσεις, αξιοπρεπείς μισθούς, περιορισμό της εξουσίας των τραπεζών και των funds, δημόσιο έλεγχο σε κρίσιμους τομείς και αναδιανομή υπέρ των εργαζομένων και των κοινωνικών αναγκών. Αλλιώς υπάρχει ο κίνδυνος η συζήτηση να μείνει σε φορολογικές και χρηματοδοτικές διευκολύνσεις, χωρίς να αλλάζει η βαθύτερη σχέση ανάμεσα στο μεγάλο κεφάλαιο, την εργασία και την παραγωγή.
