Με μια τοποθέτηση που παραπέμπει περισσότερο σε προειδοποίηση προς την κοινωνία και τη νεολαία παρά σε πολιτική απάντηση στα προβλήματά τους, ο γραμματέας της Νέας Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Κυρανάκης επιχείρησε να παρουσιάσει τις κοινωνικές εκρήξεις σε ευρωπαϊκές χώρες ως απειλή που πρέπει να αποτραπεί στην Ελλάδα.
Μιλώντας στην ΕΡΤ, ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης υποστήριξε ότι κάποιοι επιδιώκουν να μεταφέρουν στη χώρα μας εικόνες βίας και καταστροφών από τη Γαλλία και την Ιταλία, εμπλέκοντας πολύ νέους ανθρώπους. «Δεν υπάρχει περίπτωση να το αφήσουμε να συμβεί», δήλωσε κατηγορηματικά.
Επικαλέστηκε μάλιστα την «κοινωνική ειρήνη» που, κατά τον ίδιο, έχει κατακτηθεί στην Ελλάδα, διαβεβαιώνοντας ότι η κυβέρνηση δεν θα επιτρέψει να επαναληφθούν σκηνές ανάλογες με εκείνες που καταγράφονται στους δρόμους του Παρισιού.
Ποια κοινωνική ειρήνη, όμως, υπερασπίζεται ο κ. Κυρανάκης;
Την ειρήνη των χαμηλών μισθών, της ακρίβειας, της στεγαστικής ασφυξίας, της υποχρηματοδοτούμενης δημόσιας παιδείας και της ανασφάλειας που βιώνουν καθημερινά εργαζόμενοι και νέοι; Μια κοινωνία στην οποία συσσωρεύεται η δυσαρέσκεια για την κυβερνητική πολιτική, δεν γίνεται δικαιότερη επειδή η κυβέρνηση καταφέρνει να κρατά τις αντιδράσεις μακριά από τους δρόμους. μέσω απειλών για καταστολή.
Η τοποθέτηση του γραμματέα της ΝΔ αντιμετωπίζει τις κοινωνικές συγκρούσεις πρωτίστως ως ζήτημα δημόσιας τάξης. Οι αιτίες που γεννούν τις κινητοποιήσεις εξαφανίζονται πίσω από εικόνες επεισοδίων και καταστροφών. Οι μαθητές, οι φοιτητές και οι εργαζόμενοι εμφανίζονται μέσα από μια αφήγηση φόβου, όπου η αμφισβήτηση της κυβερνητικής πολιτικής ταυτίζεται με τα επεισόδια, την αναρχία και το χάος.
Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η αντίφαση ανάμεσα στις προειδοποιήσεις του και στην έκκληση για διάλογο με τους μαθητές και τα δεκαπενταμελή συμβούλια. Από τη μία προβάλλει την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να αποτρέψει ενδεχόμενες συγκρούσεις και από την άλλη καλεί τη νεολαία στο τραπέζι των συζητήσεων.
Ο διάλογος, όμως, έχει ουσιαστικό περιεχόμενο όταν συνοδεύεται από σεβασμό στο δικαίωμα της διαμαρτυρίας, της απεργίας και της συλλογικής διεκδίκησης. Η κυβέρνηση οφείλει να απαντά στα αιτήματα των νέων, ακόμη και όταν εκφράζονται μέσα από δυναμικές κινητοποιήσεις, χωρίς να τα συνδέει συλλήβδην με την απειλή της βίας.
Η ταύτιση της κοινωνικής αγανάκτησης με το χάος αποτελεί επικίνδυνη πολιτική επιλογή. Δημιουργεί το έδαφος ώστε μαζικές και ειρηνικές κινητοποιήσεις να αντιμετωπίζονται με καχυποψία και ώστε η αστυνομική καταστολή να παρουσιάζεται ως υπεράσπιση της όποιας κανονικότητας.
Η πραγματική κοινωνική ειρήνη προϋποθέτει κοινωνική δικαιοσύνη, αξιοπρεπείς συνθήκες ζωής, δημόσια παιδεία και σεβασμό στις δημοκρατικές ελευθερίες. Η υπεράσπιση αυτών των δικαιωμάτων περιλαμβάνει και τη δυνατότητα των πολιτών να διαδηλώνουν, να συγκρούονται πολιτικά με τις κυβερνητικές επιλογές και να διεκδικούν συλλογικά αλλαγές.
Καμία κυβέρνηση δεν έχει δικαίωμα να αντιμετωπίζει την κοινωνική διαμαρτυρία ως απειλή που πρέπει να εξαλειφθεί.
Η δημοκρατία δεν μετριέται από το πόσο ήσυχοι παραμένουν οι δρόμοι, αλλά από το πόσο ελεύθερα μπορεί ο λαός να βγαίνει σε αυτούς και να διεκδικεί τα δικαιώματά του.
