Ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης, επικεφαλής της Νέας Αριστεράς, στις πρόσφατες παρεμβάσεις του στο στο One Channel και στο OPEN TV (15-16/6), επιχείρησε να μετατοπίσει τη συζήτηση για την Αριστερά από την ανακύκλωση των παλιών τραυμάτων στην ανάγκη μιας άμεσης πολιτικής επανεκκίνησης.
Το βασικό του μήνυμα είναι το ότι η Αριστερά δεν μπορεί να μείνει καθηλωμένη στο 2015, ούτε να αφήσει τις υπαρκτές διαφωνίες να λειτουργούν ως πρόσχημα ακινησίας. «Να συζητήσουμε για την Αριστερά του 2025, του 2035 και του 2045, όχι μόνο για την Αριστερά του 2015», σημείωσε χαρακτηριστικά, υπογραμμίζοντας ότι η υπέρβαση των διαφωνιών με στόχο την ανασύνθεση αποτελεί πλέον ζήτημα ιστορικού επείγοντος.
Η παρέμβασή του έρχεται σε μια στιγμή όπου μεγάλα τμήματα του αριστερού κόσμου βρίσκονται σε πολιτική αμηχανία, ανάμεσα στη διάψευση, την αποστράτευση και την αναζήτηση νέας εκπροσώπησης. Απέναντι σε αυτό, Ο Σακελλαρίδης και η Νέα Αριστερά, δεν προτείνουν μια συγκόλληση κορυφών ούτε μια βιαστική εκλογική διευθέτηση, αλλά μια διαδικασία κοινής δράσης, προγραμματικού διαλόγου και πολιτικής ανασύνθεσης που να μπορεί να ξαναδώσει προοπτική σε όσους και όσες δεν χωρούν στο σημερινό πολιτικό σκηνικό. Η Αριστερά, όπως την περιγράφει, οφείλει να ξαναγίνει δύναμη απάντησης στα πραγματικά κοινωνικά αδιέξοδα: στους μισθούς, στη στέγη, στην ακρίβεια, στη φορολογική αδικία, στην ανασφάλεια των νέων ανθρώπων.
Σε αυτό το πλαίσιο, η αναφορά του στις φοροαπαλλαγές είναι δείγμα του προγραμματικού περιεχομένου που θεωρεί αναγκαίο για μια σύγχρονη αριστερή πρόταση. Όταν μιλά για 1,26 δισ. ευρώ φοροαπαλλαγές στα μερίσματα και 600 εκατ. ευρώ σε κέρδη από υπεραξίες μετοχών, δείχνει το πεδίο της σύγκρουσης. Από τη μία πλευρά, μια πολιτική που ελαφρύνει τον πλούτο και τα μεγάλα συμφέροντα, ενώ την άλλη η ανάγκη να χρηματοδοτηθούν κοινωνικές ανάγκες, δημόσιες υπηρεσίες και αξιοπρεπές εισόδημα.
Το κρίσιμο σημείο και των δύο των παρεμβάσεων Σακελλαρίδη είναι ότι η ανασύνθεση της Αριστεράς δεν παρουσιάζεται ως νοσταλγία, αλλά ως καθήκον του παρόντος. Όχι επιστροφή σε παλιά σχήματα, όχι διαρκής εσωστρέφεια, όχι παγίδευση σε λογαριασμούς του χθες. Αλλά μια νέα αρχή, με σαφείς κοινωνικές αιχμές, με προγραμματική αξιοπιστία και με διάθεση υπέρβασης. Γιατί χωρίς μια ισχυρή, μαχητική και και επομένως έτσι χρήσιμη Αριστερά, το κοινωνικό ακροατήριο που ζητά δικαιοσύνη, προστασία και αξιοπρέπεια κινδυνεύει είτε να μείνει πολιτικά άστεγο είτε να παραδοθεί στην παραίτηση.