Απαντώντας στη συζήτηση για τη μορφή μιας επαναστατικής οργάνωσης σήμερα, η Left Voice υποστηρίζει ότι χρειάζονται οργανώσεις με αυτοτελή πολιτική ταυτότητα, αλλά και πρωτοβουλίες που να απευθύνονται σε ευρύτερα στρώματα εργαζομένων και νέων.
Η Left Voice απορρίπτει τόσο την ιδέα μικρών οργανώσεων που εμφανίζονται ως ολοκληρωμένα επαναστατικά κόμματα όσο και την εγκατάλειψη της επαναστατικής πολιτικής υπέρ του μεταρρυθμισμού. Στην παρέμβασή της, διαφωνεί με τον χαρακτηρισμό της ως οργάνωσης τύπου «micro-party», που αποδίδει στους David Camfield και Charlie Post, και θέτει στο επίκεντρο το πώς μπορεί η Αριστερά να συμμετέχει στις σημερινές πολιτικές διεργασίες.
Κατά την εκτίμηση της Left Voice, οι συνθήκες μετά την κρίση του 2008 διαφέρουν από εκείνες που διαμορφώθηκαν μετά τις ήττες του εργατικού κινήματος στα τέλη του 20ού αιώνα. Επικαλείται κύματα κινητοποιήσεων, απεργίες, νέες προσπάθειες συνδικαλιστικής οργάνωσης και τη ριζοσπαστικοποίηση νέων, με παραδείγματα το κίνημα για την Παλαιστίνη και τις κινητοποιήσεις στη Μινεάπολη ενάντια στην ICE.
Η ίδια επισημαίνει, ωστόσο, ότι το εργατικό κίνημα στις ΗΠΑ παραμένει πολιτικά κατακερματισμένο, η συνδικαλιστική οργάνωση είναι περιορισμένη και οι επαναστατικές σοσιαλιστικές ιδέες δεν έχουν ευρεία επιρροή. Παράλληλα, παραπέμπει σε δημοσκόπηση της Gallup, σύμφωνα με την οποία το 43% των Αμερικανών έχει θετική γνώμη για τον σοσιαλισμό. Αναφέρει επίσης έρευνα του Les Leopold σε τέσσερις πολιτείες, όπου καταγράφηκε υποστήριξη για τη δημιουργία ανεξάρτητης πολιτικής οργάνωσης των εργαζομένων.
Πέρα από τα εκλογικά όρια
Η Left Voice υποστηρίζει ότι η δυσαρέσκεια εργαζομένων και νέων δεν εκπροσωπείται από ανεξάρτητη μαζική πολιτική δύναμη. Κατά την άποψή της, η στρατηγική της DSA παραμένει προσανατολισμένη στην εκλογική δράση μέσω του Δημοκρατικού Κόμματος, ενώ τμήματα της συνδικαλιστικής ηγεσίας δεν προωθούν ρήξη με αυτό.
Ως εναλλακτική, προτείνει η πολιτική παρέμβαση να συνδέεται με αγώνες στους χώρους εργασίας και στους δρόμους, με μορφές αυτοοργάνωσης και με πρωτοβουλίες που μπορούν να φτάσουν πέρα από τα υφιστάμενα μέλη των οργανώσεων. Στο πλαίσιο αυτό, θεωρεί ότι θα μπορούσε να τεθεί υποψηφιότητα ανεξάρτητη από το Δημοκρατικό Κόμμα, ενταγμένη σε πρόγραμμα υπέρ των εργαζομένων και με αντιιμπεριαλιστικό προσανατολισμό.
Η εμπειρία του PTS στην Αργεντινή παρουσιάζεται ως παράδειγμα δημιουργίας ευρύτερων επιτροπών γύρω από την προοπτική ενός κόμματος της νέας εργατικής τάξης. Η Left Voice διευκρινίζει ότι η συγκεκριμένη εμπειρία δεν μπορεί να μεταφερθεί αυτούσια στις ΗΠΑ, αλλά θεωρεί πως δείχνει έναν τρόπο σύνδεσης μιας επαναστατικής οργάνωσης με ανθρώπους πέρα από τα όριά της.
Συνολικά, η Left Voice υποστηρίζει ότι η συγκρότηση ενός επαναστατικού εργατικού κόμματος δεν θα προκύψει απλώς από τη μεγέθυνση μιας μικρής οργάνωσης ούτε θα εμφανιστεί αυτόματα. Δηλώνει ότι επιδιώκει να συμβάλει σε ένα κόμμα πολιτικά ανεξάρτητο από το Δημοκρατικό Κόμμα, με βάση την ταξική πάλη και σοσιαλιστική προοπτική.
