▸Με την εύρεση φοιτητικής στέγης να μετατρέπεται σε γολγοθά για χιλιάδες φοιτητές/τριες και τις οικογένειές τους, δεν άργησαν να κάνουν την εμφάνισή τους τα τελευταία χρόνια μια σειρά από ιδιωτικές φοιτητικές εστίες.
Φοίβος Κακαμανούδης
Πατώντας στη χρόνια υποχρηματοδότηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, την έλλειψη δημοσίων εστιών, τη κατάσταση που αυτές βρίσκονται, αλλά και την ραγδαία άνοδο στις τιμές ενοικίων, η ανάγκη εύρεσης φοιτητικής στέγης μετατρέπεται τελικά σε επενδυτική ευκαιρία για εταιρείες, με τους χιλιάδες φοιτητές/τριες που με κόπο εισήχθησαν σε κάποιο πανεπιστημιακό ίδρυμα, να γίνονται πιθανοί πελάτες.
Σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Γιάννενα, Κομοτηνή, Βόλο, Λάρισα, Ρόδο και Σπάρτη έχουν ήδη ξεφυτρώσει ιδιωτικές φοιτητικές εστίες, προσφέροντας «all inclusive» πακέτα, διαφημίζοντας πως το μόνο που χρειάζεσαι είναι «η βαλίτσα σου». Πίσω από αυτό κρύβονται υπέρογκες χρεώσεις που αγγίζουν ακόμα και τα 600 ευρώ το μήνα για 20 τετραγωνικά! Για μια «τρύπα», δηλαδή, μια οικογένεια καλείται να δώσει πάνω από 7.000 ευρώ ετησίως, χωρίς να συμπεριλαμβάνονται έξοδα για διατροφή, ψυχαγωγία, κάποιο χόμπι, έξοδα μετακίνησης και οτιδήποτε άλλο χρειάζεται ένας φοιτητής κατά τη διάρκεια των σπουδών του. Άξιο αναφοράς, πως σε αρκετές περιπτώσεις, οικιακές συσκευές, όπως πλυντήριο είναι κοινόχρηστες και χρησιμοποιούνται με αντίτιμο. Σε μισθωτήριο μάλιστα μιας από τις ιδιωτικές εστίες συμπεριλαμβάνεται ο όρος, να μην υποβάλει ο φοιτητής αίτηση μεταγραφής σε άλλο ίδρυμα, αλλά ούτε και να πάει φαντάρος! Μη χαθεί και ο… πελάτης.
Κρατική «ευλογία» μέσω της τεράστιας έλλειψης δημοσίων εστιών
Η οικονομική αφαίμαξη όσων έχουν τη δυνατότητα και μετακινούνται σε άλλη πόλη για τις σπουδές τους, δε θα μπορούσε φυσικά να γίνεται χωρίς τις «ευλογίες» του κράτους. Θυμίζουμε πως σε όλη την επικράτεια υπάρχουν 9.200 λειτουργικές κλίνες σε δημόσιες φοιτητικές εστίες, όταν ο αριθμός των φοιτητών που σπουδάζει σε άλλη πόλη από αυτή της μόνιμης κατοικίας τους, αγγίζει τους 200.000! Η ανυπαρξία τελικά δημόσιων φοιτητικών εστιών, η διάθεση από ιδιοκτήτες μικρών διαμερισμάτων αποκλειστικά στη βραχυχρόνια μίσθωση και η ραγδαία άνοδος των τιμών ενοικίων τα τελευταία χρόνια, στρώνουν τον δρόμο σε εταιρείες, να επενδύσουν σε ιδιωτικές φοιτητικές εστίες, θησαυρίζοντας στο πεδίο της – κατά τα άλλα – δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης. Για παράδειγμα, στην Πάτρα η Premia Properties έχει δρομολογήσει επενδύσεις που αναμένεται να αγγίξουν τα 15 εκατ. ευρώ έως τον Σεπτέμβριο του 2027, για την ανάπτυξη φοιτητικών κατοικιών.
Η κατεύθυνση της κυβέρνησης μάλιστα, όχι μόνο δεν είναι να δημιουργήσει νέες αποκλειστικά δημόσιες φοιτητικές εστίες για τη κάλυψη των αναγκών των χιλιάδων φοιτητών που βρίσκονται στο κυνήγι εύρεσης στέγης, αλλά η δημιουργία των νέων εστιών μέσω ΣΔΙΤ.
Ακόμα και 600 ευρώ το μήνα για 20 τ.μ. το κόστος των ιδιωτικών εστιών
Για να καταλάβει κανείς τι σημαίνει αυτό, αρκεί να δει το παράδειγμα του Ιονίου Πανεπιστημίου. Σε γη που ανήκει στο πανεπιστήμιο, σύμφωνα με τον πρύτανη Ανδρέα Φλώρο, αναμένεται να βγει διαγωνισμός για ΣΔΙΤ, καλώντας ιδιώτες να επενδύσουν στην ανέγερση εστιών. Η οικονομική διαχείριση θα παραχωρηθεί για 35 έτη στην εταιρεία, ενώ στόχος είναι οι τιμές να φτάνουν μέχρι τα 300 ευρώ το μήνα για το κάθε δωμάτιο! Αντί δηλαδή η ιδιοκτησία του πανεπιστημίου να αξιοποιηθεί από το κράτος για δωρεάν στέγαση των φοιτητών, παραχωρείται σε ιδιώτες για να κερδοφορούν.
Ταυτόχρονα η ύπαρξη του ιδιωτικού παράγοντα στη φοιτητική στέγη του δίνει τη δυνατότητα να επιβάλει τους δικούς του όρους διαμονής των φοιτητών αλλά να χρησιμοποιήσει τις υποδομές και για περαιτέρω εμπορική εκμετάλλευση, ειδικά τις τουριστικές περιόδους. Αν φαντάζουν υπερβολικά αυτά, αξίζει να δούμε δύο παραδείγματα, σε δημόσιες εστίες. Πρώτο, η προσπάθεια επιβολής του νέου «ιδιωτικού συμφωνητικού διαμονής» στις εστίες του ΑΠΘ, σύμφωνα με το οποίο προβλεπόταν σύστημα ελεγχόμενης εισόδου (ήδη γίνεται προσπάθεια εγκατάστασης καμερών), απροειδοποίητοι έλεγχοι σε δωμάτια, απαγόρευση φιλοξενίας ακόμα και συγγενών, περιορισμοί στις συναθροίσεις και μια σειρά ακόμα παράλογα μέτρα. Δεύτερο η προ διετίας απόφαση του Πανεπιστημίου Αιγαίου να νοικιάζει τα δωμάτια κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, μετατρέποντας τα σε ξενοδοχείο, θέτοντας τον όρο στους οικότροφους να πληρώσουν, μειωμένο πόσο σε σχέση με τις τιμές ενοικίασης, για να μείνουν εκεί.
Όταν ακόμα και το δημόσιο πανεπιστήμιο λειτουργεί με τέτοιους όρους, τι καλύτερο θα μπορεί να περιμένει κανείς από ιδιώτες, που στόχος τους φυσικά είναι το κέρδος και όχι η παροχή υπηρεσιών φοιτητικής μέριμνας.
