Η 26η Σεπτεμβρίου 2026 σηματοδότησε ένα σημείο καμπής. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι κατέκλυσαν τη Μαδρίτη σε μια ιστορική διαδήλωση για το δικαίωμα σε αξιοπρεπή, δημόσια και καθολική στέγαση, η οποία διοργανώθηκε μετά την οργή που προκλήθηκε από την έξωση της Μαρικάρμεν, μιας 87χρονης γυναίκας που εκδιώχθηκε μέσω ενός ταμείου γύπων από αυτό που ήταν το σπίτι της τα τελευταία 70 χρόνια.
Ρεπορτάζ από την ιστοσελίδα της ισπανικής Επαναστατικής Αριστεράς για το κίνημα που έχει ξεσπάσει κυρίως στη Μαδρίτη ενάντια στις εξώσεις
Αλλά η 26/9 ήταν κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή διαδήλωση. Ήταν η σπίθα που πυροδότησε μια κοινωνική έκρηξη που παραπέμπει άμεσα σε αυτό το αρπακτικό σύστημα, στη ληστεία που διαπράττεται με το φως της μέρας από ιδιοκτήτες ακινήτων, τράπεζες και τσιράκια, και που παραπέμπει άμεσα στα δύο κύρια κόμματα του καθεστώτος του 1978, το PP (Λαϊκό Κόμμα) και το PSOE (Σοσιαλιστικό Κόμμα).
Το γεγονός ότι η μαζική κινητοποίηση κορυφώθηκε με μια μαζική κατασκήνωση στην Πουέρτα ντελ Σολ, μιμούμενη το κίνημα του 15Μ, λέει πολλά. Στο τέλος της θητείας της «προοδευτικής» κυβέρνησης συνασπισμού, η κοινωνική της βάση έχει εξεγερθεί με οργή και έχει δείξει ευθέως το δάχτυλο: Ποιο είναι το νόημα μιας «αριστερής» κυβέρνησης, που είναι ανίκανη να σταματήσει τις 55 εξώσεις που συμβαίνουν καθημερινά στη χώρα και που επιτρέπει αυτή την αισχρή μεταφορά πλούτου από την εργατική τάξη στις τσέπες των πλουσίων;
Χρόνια θυμού και βαθιάς δυσαρέσκειας για τις καταχρήσεις των ιδιοκτητών σπιτιών και τη σχεδόν αδυναμία πρόσβασης σε αξιοπρεπή στέγαση είχαν ήδη εκδηλωθεί σε μεγάλες διαδηλώσεις πριν από μερικούς μήνες, αλλά το Σάββατο ξέσπασαν με ανανεωμένη δύναμη. Και αυτή η έκρηξη έλαβε χώρα στη Μαδρίτη της προέδρου της Περιφέρειας Ισαβέλ Ντίαθ Αγιούσο, το υποτιθέμενο φέουδο αυτής της κλέφτρας και διεφθαρμένης προέδρου, που αγόρασε ένα ρετιρέ για έξι εκατομμύρια ευρώ και που γελάει με τη Μαρικάρμεν και όλους εμάς, με καυχησιές για τον ακροδεξιό ταξικό της προσανατολισμό.
Η κινητοποίηση της 26ης Σεπτεμβρίου προσφέρει πολλά μαθήματα και συμπεράσματα. Η πραγματική ατμόσφαιρα που επικρατεί σήμερα μεταξύ των εργατών και των νέων της Μαδρίτης εκφράστηκε με πλήρη ισχύ. Η προθυμία να αγωνιστούν για αξιόλογους σκοπούς είναι αυτό που πραγματικά επικρατεί. Είναι η ταξική πάλη στην πιο αγνή της μορφή, που κατακλύζει τις γραφειοκρατίες των αριστερών κομμάτων που έχουν αφομοιωθεί στο σύστημα και τα συνδικάτα που εφαρμόζουν την κοινωνική ειρήνη.
Αυτή η διαδήλωση καθοδηγήθηκε από νέους, τους ίδιους νέους που μας λένε συνεχώς ότι είναι φασίστες. Χρειάζονται μια δόση πραγματικότητας. Αυτοί οι νέοι έχουν προφανώς βαρεθεί την κενή ρητορική και τα κενά λόγια, όπως αυτά που χρησιμοποιεί αυτή η κυβέρνηση PSOE-Sumar, αυτή τη ρητορική του τίποτα, που ανοίγει τον δρόμο για την αντίδραση.
Ένα νεανικό κίνημα, μαζί με τμήματα της τάξης μας που ήταν επίσης πολύ παρόντα στη διαδήλωση, πήραν την εκδίκησή τους για εβδομάδες φασιστικής και ισπανικής εθνικιστικής υπερβολής, όπου το ρατσιστικό μίσος εναντίον των αδελφών μας μεταναστών, τα πογκρόμ και περιστατικά βίαιου κυνηγητού κυριαρχούσαν με τη συγκατάθεση και τη συνενοχή αυτής της κυβέρνησης. Τελικά, αυτή η μαζική κινητοποίηση έδειξε επίσης τον δρόμο για την αντιμετώπιση του φασισμού και της ρητορικής του.
Καθ’ όλη τη διάρκεια της πορείας, πολλά συνθήματα αντηχούσαν με τρομερή δύναμη. Η Ισαβέλ Ντίαθ Αγιούσο και το Λαϊκό Κόμμα, άμεσα υπεύθυνοι για το κύμα κερδοσκοπίας στον τομέα των ακινήτων που έχει μετατρέψει τη Μαδρίτη σε κόλαση για την εργατική τάξη, ήταν ο κύριος στόχος της δικαιολογημένης οργής των διαδηλωτών. Αλλά και η κυβέρνηση του Πέδρο Σάντσες, η οποία μιλάει και μιλάει χωρίς να κάνει τίποτα, έγινε επίσης στόχος. «Πού είναι η προοδευτική κυβέρνηση;» «Ένοχοι οι εισοδηματίες, υπεύθυνη η κυβέρνηση».
Στη διαδήλωση, η Επαναστατική Αριστερά και η νεολαία της Φοιτητικής Ένωσης ήταν παρούσες με μεγάλα τμήματα, μοιράζοντας χιλιάδες φυλλάδια και φωνάζοντας συνθήματα που ήταν πολύ ορατά στα πανό μας: Απαλλοτρίωση των μεγαλο-ιδιοκτητών ακινήτων, Γενική απεργία!
Επειδή το ερώτημα είναι πολύ συγκεκριμένο. Τι μπορεί να γίνει για να εγγυηθεί το καθολικό δικαίωμα στη στέγαση; Για τους διαδηλωτές, δεν υπήρχε καμία αμφιβολία: η απαλλοτρίωση κατοικιών που κατέχονται από ιδιοκτήτες, τράπεζες και επενδυτικά ταμεία – ξεκινώντας από το διαμέρισμα από το οποίο η Μαρικάρμεν εκδιώχθηκε πριν από λίγες ώρες – για τη δημιουργία ενός δημόσιου αποθέματος κατοικιών, εκατομμυρίων ενοικιαζόμενων κατοικιών με ενοίκια που δεν θα υπερβαίνουν το 20% του κατώτατου μισθού, είναι το πρώτο βήμα προς την κατοχύρωση και την επέκταση αυτού του δικαιώματος.
Φυσικά, πρέπει να απαγορεύσουμε τις εξώσεις δια νόμου, να καταστήσουμε τις συμβάσεις μίσθωσης αορίστου χρόνου, να περιορίσουμε τις τιμές ενοικίασης στο μισό και να τερματίσουμε την απάτη στα τουριστικά καταλύματα και τις ενοικιάσεις δωματίων… βασικά αιτήματα που μοιραζόμαστε με την Ένωση Ενοικιαστών.
Αλλά η λύση πρέπει να αντιμετωπίσει τη ρίζα του προβλήματος. Ο τερματισμός της κερδοσκοπίας σημαίνει άμεση παρέμβαση στην αγορά με τη δημιουργία ενός δημόσιου αποθέματος κατοικιών που θα είναι καθολικό και θα εξυπηρετεί την εργατική τάξη, υπό τη διαχείριση και τον έλεγχο των ενοικιαστών και των συνδικάτων στέγασης.
Και ποια νέα βήματα πρέπει να κάνουμε για να διασφαλίσουμε ότι ο θυμός μας δεν θα διαλυθεί εν μέσω της αδιαφορίας όσων βρίσκονται στην εξουσία και των κενών λόγων τους; Μια ομόφωνη κραυγή αντηχούσε επανειλημμένα σε όλη τη διαδήλωση: «Χρειαζόμαστε απεργία ενοικίων τώρα, χρειαζόμαστε γενική απεργία τώρα».
Κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης, και μέχρι να εξαντληθούν, μέλη της Επαναστατικής Αριστεράς και της Φοιτητικής Ένωσης διένειμαν χιλιάδες φυλλάδια που εξηγούσαν την ανάγκη να παροτρυνθούν τα εργατικά συνδικάτα να κηρύξουν γενική απεργία για το δικαίωμα στη στέγαση ΤΩΡΑ! Η ανταπόκριση ήταν μαγευτική. «Αυτό χρειάζεται», «χτυπήστε τους εκεί που πονάνε περισσότερο, στο πορτοφόλι τους», «σταματήστε τα πάντα μέχρι να βρεθεί μια λύση», ήταν οι πιο συχνές απαντήσεις, που αποδεικνύουν με κρυστάλλινη σαφήνεια ότι η θέληση για αγώνα είναι ισχυρότερη από ποτέ, μεταξύ νέων και ηλικιωμένων, μεταξύ εργατών και φοιτητών, νοικοκυρών και συνταξιούχων. Πολλές χιλιάδες συμμετέχοντες ήταν μετανάστες εργάτες και οι οικογένειές τους. Ενωμένοι στον αγώνα, το σύνθημα «ντόπιοι ή ξένοι, η ίδια εργατική τάξη» γίνεται πραγματικότητα στους δρόμους της Μαδρίτης, δείχνοντας τον τρόπο να νικήσουμε το ρατσιστικό και ξενοφοβικό δηλητήριο που το PP και το Vox χύνουν καθημερινά σε τόνους για να προσπαθήσουν να μας διχάσουν, αντί να κατευθύνουν την οργή μας εναντίον του πραγματικού μας εχθρού: του κεφαλαίου και των ραντιέρηδων.
Η Επαναστατική Αριστερά και η νεολαία της Φοιτητικής Ένωσης ήταν παρούσα με μεγάλα μπλοκ στην πορεία, μοιράζοντας χιλιάδες φυλλάδια και ενισχύοντας την αγανάκτηση με συνθήματα που αντικατοπτρίζονταν στα πανό μας: Απαλλοτρίωση των μεγαλοϊδιοκτητών-ραντιέρηδων, Γενική απεργία!
Την Κυριακή 27/9, μια ακόμη μεγάλη διαδήλωση για τη δημόσια εκπαίδευση ήταν προγραμματισμένη στους δρόμους της Μαδρίτης, ως προοίμιο και προετοιμασία για την επ’ αόριστον απεργία στην μη πανεπιστημιακή εκπαίδευση που θα ξεκινήσει στις 14 Οκτωβρίου. Είναι μια εξαιρετική ευκαιρία να ενώσουμε αυτό που στην πραγματικότητα αποτελεί έναν ενιαίο αγώνα για αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης για την εργατική τάξη.
Τώρα είναι η ώρα! Ας προχωρήσουμε σε γενική απεργία για το δικαίωμα στη στέγαση και στις ποιοτικές δημόσιες υπηρεσίες!
Ο καταυλισμός στην Πλατεία Πουέρτα ντελ Σολ πρέπει να γίνει το επίκεντρο ενός μεγάλου κινήματος, για να γίνει ακόμα πιο δυνατό.
