Η μπλούζα με επιγραφή «ANTISYSTEM» που φορούσε ο Η. Κασιδιάρης στην πρώτη δημόσια εμφάνιση/ομιλία μετά την αποφυλάκισή του, στις 24 Σεπτέμβρη, σίγουρα σε κάποιους προκαλεί «έκπληξη» – έκπληξη προκάλεσε, περίπου και το αίτημα της Συμμαχίας Ελλήνων για «λειτουργία των εργαζομένων» στα καταστήματα Pizza Fan, στο φόντο του πρόσφατου σκανδάλου.
Η έκπληξη να πηγάζει –σωστά- από την αντιφατικότητα ενός «ριζοσπαστισμού» που εκπορεύεται από τον φασιστικό χώρο, την ίδια στιγμή όμως αποτελεί σύμπτωμα της παραγνώρισης και υποτίμησης του κεντρικού ρόλου αυτού του «αντισυστημισμού» στη φασιστική επιχειρηματολογία και ρητορική, ειδικά όταν αυτός αφορά την απεύθυνση της ακροδεξιάς στη νεολαία, στην οποία επιδιώκει να έχει αναβαθμισμένη ιδεολογική/αξιακή παρέμβαση.
Φάκελος: Σχολεία και φασισμός
Κώστας Μαγκλάρας, Νικόλας Κωνσταντίνου
Ας δούμε, όμως, πόσο «αντισυστημική» είναι ή δεν είναι στην πράξη η σύγχρονη ακροδεξιά σε μια σειρά κρίσιμων πεδίων:
Απέναντι στους μετανάστες κι όχι το κεφάλαιο!
Ο ρατσισμός, η ξενοφοβία, η στοχοποίηση των προσφύγων και των μεταναστών, συγκροτητικά στοιχεία της ακροδεξιάς, καταλήγουν, ειδικά σε κρίσιμες περιόδους συμπύκνωσης της ταξική πάλης, να αποδεικνύονται πυλώνας συστημικής σταθερότητας. «Θεωρίες» όπως αυτές της «Μεγάλης Αντικατάστασης» και του «Πολέμου Πολιτισμών», που βλέπουν στους κατατρεγμένους αυτού του κόσμου ένα οργανωμένο σχέδιο «αλλοίωσης του δυτικού πολιτισμού», καταλήγουν κεντρικός άξονας της αντι-εξέγερσης, όπως ακριβώς συμβαίνει τις τελευταίες μέρες απέναντι στην ανατρεπτική δράση της νεολαίας σε όλη την Ευρώπη κι ειδικά τη Γαλλία. Πάνω στις ίδιες βάσεις, ο σύγχρονος, δήθεν «αντισυστημικός» φασισμός, καταλήγει στυλοβάτης της δολοφονικής ρατσιστικής πολιτικής ΕΕ-ΗΠΑ-ΝΑΤΟ, ενώ, την ίδια στιγμή που κόπτεται για τις «δουλειές που κλέβουν οι μετανάστες», τηρεί σιγή ιχθύος για ζητήματα όπως οι μισθοί πείνας, οι απάνθρωπες εργασιακές συνθήκες και η ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων. Τελικά, λειτουργεί σαν πολύτιμος σύμμαχος της εργοδοσίας και του κεφαλαίου, ειδικά του κατασκευαστικού (βλ. Ελληνικό) και του εφοπλιστικού (βλ. τις πάνω από 140 ερωτήσεις υπέρ των ναυτιλιακών στη διάρκεια της κοινοβουλευτικής παρουσίας της Χρυσή Αυγή ή το εργοδοτικό σωματείο «Α. Νικόλαος» που είχε συστήσει στο Πέραμα).
Στήριξη των υπέρογκων εξοπλιστικών δαπανών!
Παρόμοια «αντισυστημικότητα» βλέπουμε και στο επίπεδο» της εξωτερικής πολιτικής, όπου λ.χ. στα ελληνοτουρκικά, η απόλυτη σύμπλευση νεοφασιστών και αστικού μπλοκ, στο όνομα των «κυριαρχικών δικαιωμάτων» και απέναντι στην «μονομερή Τουρκική επιθετικότητα», αποτελεί το ιδανικό «πλυντήριο» για τις υπέρογκες πολεμικές δαπάνες και την εκτόξευση των κερδών της πολεμικής βιομηχανίας, τη στροφή στην πολεμική οικονομία ή, ακόμα, την αύξηση και εντατικοποίηση της στρατιωτικής θητείας – γαλέρας, από την οποία μόνοι χαμένοι είναι τα παιδιά του λαού.
Προπαγάνδα απέναντι στον μαρξισμό κι όχι τον καπιταλισμό!
Αντίστοιχα και στο επίπεδο της θεωρίας, φασίστες «αντισυστημικοί» δεν αντιστρατεύονται την ελεύθερη οικονομία που έχει οδηγήσει σε φτωχοποίηση τους λαούς, αλλά τον μαρξισμό! Κατηγορούν, λοιπόν, την κοσμοαντίληψη που ζητάει αναδιανομή του πλούτου, πως «υποτάσσει τον άνθρωπο στις δυνάμεις της οικονομίας», ως «ουτοπική θεώρηση» και ως σχέδιο αλλοίωσης των «δυτικών αξιών». Ψευδοεπιστημονικές «αναλύσεις», που στην πραγματικότητα απλώς συμπληρώνουν τον λυσσαλέο αντικομμουνισμό του αστικού πολιτικού συστήματος.
Ξαναγράψιμο της ιστορίας προς όφελος των ισχυρών!
Αντίστοιχο ρόλο παίζει, ειδικά από την δεκαετία του ‘90, η συστηματική επιδίωξη, από κοινού της ακροδεξιάς και των αστικών επιτελείων, να διαγράψουν από τον συλλογικό νου τους μεγαλειώδεις λαϊκούς αγώνες, διεκδικήσεις, και την έννοια της ταξικής πάλης εν γένει, φιλοδοξώντας να παρουσιάσουν την ιστορία σαν έναν «χυλό» υπερ-ταξικών, ηρωικών επιτυχιών. Πιο πρόσφατο παράδειγμα η φετινή 28η Οκτωβρίου, ενόψει της οποίας ακροδεξιά προφίλ επιδόθηκαν σε μια συντεταγμένη «Σταυροφορία» ηρωοποίησης του Μεταξά, επιδιώκοντας να τον παρουσιάσουν ως λαϊκό ευεργέτη, θεμελιωτή του 8ώρου κλπ, πλάι φυσικά στο φαιδρό και τετριμμένο αφήγημα για το «Όχι». Αποκορύφωμα, η συμμετοχή φιλο-μεταξικών φασιστικών οργανώσεων στις παρελάσεις –με κρατική έγκριση, φυσικά. Το ίδιο συμβαίνει και με την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, όπου τα τελευταία χρόνια εντείνεται η προσπάθεια απαξίωσης της εξέγερσης του λαού και της νεολαίας και η συσκότιση των γεγονότων γύρω από αυτή. Έτσι, ο σύγχρονος φασισμός παραμένει ο σημαντικότερος απολογητής εκείνων που κατέστησαν τον ελληνικό λαό «όμηρο» των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, και τελικά έφεραν τα γεγονότα της Κύπρου το ΄74… Αλλά κατά τ΄ άλλα σήμερα, κλαίνε για την Κύπρο μαζί με τους Κύπριους ομοϊδεάτες τους.
Στο πλευρό όσων έχουν λεφτά!
Όσο για τα «ριζοσπαστικά» αιτήματα που προβάλλονται, αυτά ακούγονται «αντισυστημικά», μέχρις ότου να αρχίσουν να θίγουν τις πολιτικές της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, την πολεμική οικονομία, τη διόγκωση της καπιταλιστικής κερδοφορίας και την όξυνση των ανισοτήτων. Σε αυτά τα ζητήματα υπάρχει πλήρης αφωνία. Μια ματιά στο ιστορικό των φασιστών αλλά και της σύγχρονης ακροδεξιάς ως προς τους ποιους στηρίζει πραγματικά, αρκεί. Πιο πρόσφατο εγχώριο παράδειγμα η δημόσια στήριξη προς τον Ηλία Κασιδιάρη, τόσο από τον τρισεκατομμυριούχο Ίλον Μασκ, όσο και από τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο. Αντίστοιχα και οι ακροδεξιοί πολιτικοί στηρίζουν ανοιχτά μεγαλοβιομήχανους και πάμπλουτους πολιτικούς (Τραμπ).
Δίπλα στην ΕΛ.ΑΣ. που υποτίθεται αντιμάχονται!
Τέλος, η λαϊκή οργή απέναντι στους κατασταλτικούς μηχανισμούς, είναι ένα πεδίο και επιχειρεί συστηματικά να οικειοποιηθεί ο φασιστικός χώρος διεθνώς, και στην Ελλάδα από το 2018 και μετά, αφού τα «επίσημα» τάγματα εφόδου της ΧΑ, είχαν «συνταξιοδοτηθεί». Ωστόσο το αντισυστημικό «rebranding» του ελληνικού φασισμού, μάλλον με «πρώτη πρεμιέρα» τα συλλαλητήρια του Μακεδονικού, προσέκρουσε εξαρχής στις κάποιες εκατοντάδες στιγμιότυπα από επιθέσεις της ΧΑ σε διαδηλωτές και μαζικούς φορείς (πλάι στα ΜΑΤ), τη φύλαξη των γραφείων της απέναντι σε αντιφασιστικές κινητοποιήσεις (και πάλι από τα ΜΑΤ) και οπαδών της που εργάζονταν στα ΜΑΤ (όπως μέλη της τωρινής «φρουράς» του Κασιδιάρη). Αλλά και η σύγχρονη ακροδεξιά, είτε μένει στο απυρόβλητο της αστυνομοκρατίας (βλ. την επίθεση με φωτοβολίδες της Propatria κατά μηχανών της Ομάδας «ΔΡΑΣΗ» στην Επέτειο των Ιμίων το 2024, επειδή «τους πέρασαν για αντιφασίστες»), ή ακόμα χειρότερα χρησιμοποιεί τα ΜΑΤ σαν «δύναμη συνοδείας», είτε για να προσεγγίσει χώρους υπό αντιφασιστικό αποκλεισμό (βλ. επέτειο Ιμίων), είτε για να πραγματοποιήσει υπό περιμετρικό αστυνομικό κλοιό τη –μόνη- δημόσια ανακοινωμένη εμφάνισή της, κάθε 1η Νοέμβρη στο Ν. Ηράκλειο.
Φαιά κόλπα
Η ακροδεξιά επιχείρηση ανάκαμψης των φασιστικών ιδεών, σε μία συνθήκη όπου τα γεγονότα της Χρυσής Αυγής δεν είναι και τόσο «φρέσκα», στηρίζεται στην εμφάνισης μιας – υποτίθεται – αντισυστημικής φωνής από τα δεξιά. Μίας φωνής που «λύνει με ευκολία» τα σύνθετα ζητήματα της εποχής. Που στοχεύει εκείνους που δεν περιβάλλονται από πάνοπλους αστυνομικούς και δεν διαθέτουν εκατομμύρια στους λογαριασμούς τους. Αυτοί είναι, άλλωστε, πολύ πιο εύκολος στόχος από εκείνους που ελέγχουν κανάλια, έχουν εργοστάσια κοκ.
Η επιχειρούμενη ανάδειξη της ακροδεξιάς ως «αντισυστημική» φωνή ακολουθεί μία πάγια επικοινωνιακή τακτική. Πρώτα, μπαίνει ως ερώτημα: Γιατί είμαστε εμείς φασίστες; Πατώντας πάνω στο ιδεολογικό πλαίσιο που έχει επιμελώς χτίσει η σκληρή δεξιά των αστικών κομμάτων, η ΕΕ, η κυβέρνηση Τραμπ, το Ισραήλ κλπ, που – με βάση τη θεωρία των δύο άκρων – θέλει τον κομμουνισμό αντίστοιχη ιδεολογία με τον ναζισμό, η ακροδεξιά σε πρώτη φάση έρχεται να υπεραμυνθεί τα περί «παραβατικότητας» της Αριστεράς. Εξ ου και τα ψευτοεπιχειρήματα για αριστερόστροφο φασισμό, αποτελούν το πρώτο έδαφος για να διοχετευθεί η ακροδεξιά επιχειρηματολογία.
Κι αν, μέχρι πρότινος, τα ακροκεντρώα τμήματα της πολιτικής σφαίρας χρησιμοποιούσαν τη θεωρία των δύο άκρων για να νομιμοποιήσουν το κρατικό μονοπώλιο της βίας και τη σκλήρυνση του κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού, η παραδοσιακή ακροδεξιά έρχεται για να το πάει ένα βήμα πιο μακριά. «Αφού η Αριστερά συνεχίζει να κινητοποιείται δυναμικά, γιατί όχι και εμείς;».
Γι’ αυτό και τα ανιστόρητα και εκτός πραγματικότητας ψέματα περί «αριστερού κράτους/παρακράτους», καταλήγουν να κινητοποιούν νέες εντάξεις στην ακροδεξιά για να «πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους». Κι ας είναι για να εκπληρώσουν τις πιο βρώμικες ονειρώξεις των αστών κι όχι για να φτιάξουν έναν κόσμο διαφορετικό. «Δράση απέναντι στον όποιον!». Τον αριστερό, τον μετανάστη, το μέλος της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας. Κι ας μην ευθύνεται εκείνος/η/ο για τον χαμηλό μισθό, τις υπερωρίες κοκ. Αρκεί μόνο, αυτός ο κάποιος να μην είναι το αφεντικό!
Χρίστος Κρανάκης
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ που κυκλοφόρησε 7-8 Νοεμβρίου

Οι αναγνώστες μπορούν να εκφράζονται ελεύθερα, με δική τους ευθύνη. Δεν δημοσιεύονται σχόλια που περιέχουν απειλές, ρατσιστικές επιθέσεις, προσωπικά δεδομένα τρίτων ή παράνομο περιεχόμενο.
Τα σχόλια ελέγχονται πριν από τη δημοσίευσή τους. Η δημοσίευση ενός σχολίου δεν σημαίνει ότι το Δίκτυο Αριστερά συμφωνεί με το περιεχόμενό του.