Ο βουλευτής Μεσσηνίας υποστηρίζει ότι χρειάζονται ευρείες κοινωνικές συμμαχίες και πολιτικό σχέδιο για την επόμενη μέρα, ώστε οι εκλογικές νίκες απέναντι στην Ακροδεξιά να αποκτήσουν διάρκεια.
Η εκλογική ήττα της Ακροδεξιάς δεν απαντά από μόνη της στο ερώτημα για το ποια πολιτική θα ακολουθήσει μετά. Αυτό υποστηρίζει ο βουλευτής Μεσσηνίας Αλέξης Χαρίτσης σε παρέμβασή του, τονίζοντας ότι απαιτούνται ευρύτερες κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες, αλλά και ένα σχέδιο που να δίνει περιεχόμενο στις εκλογικές νίκες.
Στην ανάλυσή του επικαλείται πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις στις ΗΠΑ, στη Βραζιλία, στη Σερβία και στο Ισραήλ. Κατά τον ίδιο, οι αναμετρήσεις αυτές είχαν ως κοινό στοιχείο τη μαζική κινητοποίηση και συμμετοχή, με στόχο την ανάσχεση της Ακροδεξιάς και του αυταρχισμού. Αναφέρεται επίσης στις κινητοποιήσεις στη Γαλλία, όπου, όπως γράφει, η νεανική και λαϊκή παρουσία στους δρόμους στρέφεται τόσο κατά του μακρονισμού όσο και κατά της Ακροδεξιάς.
Ο Χαρίτσης υποστηρίζει ότι η Αριστερά δεν μπορεί να περιορίζεται σε συμμαχίες μεταξύ κομμάτων. Κατά την εκτίμησή του, χρειάζεται να απευθυνθεί σε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, να τα κινητοποιήσει και να δημιουργήσει προσδοκία ότι μπορούν να υπάρξουν ουσιαστικές αλλαγές.
Η πολιτική κατεύθυνση μετά τις εκλογές
Κεντρικό ερώτημα της παρέμβασης είναι τι πολιτική εντολή εκφράζει η ήττα του Ντόναλντ Τραμπ. Ο Χαρίτσης αντιπαραβάλλει την επιλογή μιας πιο μετριοπαθούς διαχείρισης από τους Δημοκρατικούς με προτάσεις για βαθύτερες αλλαγές, όπως καθολική δημόσια υγεία, φορολόγηση των δισεκατομμυριούχων και διακοπή της χρηματοδότησης των πολέμων του Ισραήλ. Παρουσιάζει, παράλληλα, τη διαφωνία ανάμεσα στους κεντρώους και στην αριστερή πτέρυγα των Δημοκρατικών για το ποια εκλογικά αποτελέσματα δείχνουν τον δρόμο.
Για την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, ο βουλευτής επικαλείται τον «Τρίτο Δρόμο» του Τόνι Μπλερ και του Γκέρχαρντ Σρέντερ. Υποστηρίζει ότι η αποδοχή της νεοφιλελεύθερης πολιτικής απομάκρυνε τα λαϊκά στρώματα και συνέβαλε στην κρίση εκπροσώπησης. Κατά την ανάλυσή του, η Ακροδεξιά αναπτύχθηκε σε συνθήκες αποδιάρθρωσης της εργασίας, διεύρυνσης των ανισοτήτων και εγκατάλειψης κοινωνικών και γεωγραφικών περιοχών.
Ως σχετικό παράδειγμα αναφέρει τον Άντι Μπέρναμ, ο οποίος, σύμφωνα με τον Χαρίτση, κάλεσε τους Βρετανούς Εργατικούς να αναθεωρήσουν πολιτικές που απομάκρυναν το κόμμα από την εργατική τάξη και υποστήριξε την επιστροφή κρίσιμων τομέων της οικονομίας υπό δημόσιο έλεγχο.
Ο Χαρίτσης καταλήγει ότι η αντιμετώπιση της Ακροδεξιάς απαιτεί τόσο ευρείες συμμαχίες όσο και πολιτική κατεύθυνση διαφορετική από εκείνες τις επιλογές που, όπως υποστηρίζει, άνοιξαν τον δρόμο για την ενίσχυσή της. Το επόμενο ζητούμενο, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι οι εκλογικές νίκες να αποκτήσουν διάρκεια και συγκεκριμένο περιεχόμενο.
