Ο συγγραφέας του «Working for the Tech Giants», που χρησιμοποιεί ψευδώνυμο λόγω των ρητρών εμπιστευτικότητας, καταγράφει την εμπειρία του από 12 χρόνια εργασίας σε εταιρείες τεχνολογικού outsourcing στην Ελλάδα.
Αλγοριθμική παρακολούθηση, αυστηροί περιορισμοί στον χώρο εργασίας και επισφαλείς εργασιακές σχέσεις περιγράφει ο Μάρκος Μιχαλάκης στο βιβλίο του «Working for the Tech Giants» («Δουλεύοντας για τους τεχνολογικούς γίγαντες»). Το όνομα είναι ψευδώνυμο, καθώς, όπως εξηγεί, οι ρήτρες εμπιστευτικότητας και ο φόβος επαγγελματικών αντιποίνων δεν του επέτρεπαν να μιλήσει δημόσια με τα πραγματικά του στοιχεία.
Ο ίδιος αναφέρει ότι εργάστηκε επί 12 χρόνια σε εταιρείες που αναλαμβάνουν υποστηρικτικές υπηρεσίες για μεγάλους τεχνολογικούς ομίλους. Περιγράφει μια καθημερινότητα στην οποία, σύμφωνα με τη μαρτυρία του, καταγράφονταν η ομιλία, οι πληκτρολογήσεις, ο χρόνος και η συμπεριφορά των εργαζομένων, ενώ ακόμη και σύντομα διαλείμματα μπορούσαν να προκαλέσουν ειδοποιήσεις.
Έλεγχος της εργασίας και συμβάσεις
Ο Μιχαλάκης λέει ότι οι εργαζόμενοι δεν μπορούσαν να έχουν προσωπικά αντικείμενα στα γραφεία τους, ενώ τα κινητά τηλέφωνα φυλάσσονταν σε ντουλάπια κατά τη διάρκεια της βάρδιας. Αναφέρει επίσης ότι υπήρχαν περιορισμοί στις συζητήσεις για τις συνθήκες εργασίας. Στο σύστημα, όπως περιγράφει, οι εργαζόμενοι εμφανίζονταν ως αριθμοί και τα λάθη ή η αμφισβήτηση μπορούσαν να καταγράφονται ως «κόκκινα σημαιάκια».
Για την εργασιακή του σχέση στην Ελλάδα, υποστηρίζει ότι απασχολούνταν ως ενοικιαζόμενος εργαζόμενος και ότι η εταιρεία που αποκαλεί «μητρική» χρησιμοποιούσε τρεις εταιρείες μισθοδοσίας, μέσω των οποίων οι εργαζόμενοι μετακινούνταν εναλλάξ. Αναφέρει ακόμη ότι απολύθηκε, ή δεν ανανεώθηκε η σύμβασή του, μετά την προσπάθεια ίδρυσης σωματείου, η οποία τελικά ευοδώθηκε.
Κατά τον ίδιο, η συνέπεια στην καταβολή του μισθού, τα ένσημα και η ιδιωτική ασφάλιση είναι μεταξύ των λόγων που κρατούν εργαζομένους στον κλάδο. Ωστόσο, σημειώνει ότι ο ονομαστικός μισθός που λάμβανε παρέμενε ίδιος επί 12 χρόνια, ενώ, όπως λέει, μειώνονταν οι πρόσθετες παροχές.
Η χρήση της τεχνητής νοημοσύνης
Ο Μιχαλάκης υποστηρίζει ότι η T.N. αξιολογεί την απόδοση, παρακολουθεί τις πληκτρολογήσεις και μπορεί να καταγράφει ακόμη και τον τόνο της φωνής. Κατά την εκτίμησή του, οι εταιρείες αξιοποιούν επίσης τη γνώση και τις λύσεις των εργαζομένων για να εκπαιδεύουν συστήματα και να αυτοματοποιούν εργασίες. Όπως προειδοποιεί, η πίεση για ταχύτητα και παραγωγικότητα μπορεί να οδηγήσει σε εξουθένωση των εργαζομένων και σε τυποποιημένες ή λανθασμένες απαντήσεις προς τους πελάτες.
Δεν θεωρεί, ωστόσο, ότι η Τ.Ν. είναι αναγκαστικά επιζήμια. Λέει ότι θα μπορούσε να απαλλάξει τους εργαζομένους από επαναλαμβανόμενες εργασίες, αλλά υποστηρίζει ότι σήμερα αξιοποιείται κυρίως για την εντατικοποίηση της εργασίας και τη μείωση του κόστους.
Ως μέτρα προστασίας, αναφέρει την πρόταση για Παγκόσμιο Χάρτη Ψηφιακών Εργαζομένων με εννέα άρθρα, που θα προβλέπει αλγοριθμική διαφάνεια, ανθρώπινη αξιολόγηση και προστασία από τη συνεχή ψηφιακή επιτήρηση. Παρουσιάζει επίσης την ιδέα ενός Δείκτη Κριτικής Σκέψης (CQ) και ζητά συνεργασία ευρωπαϊκών θεσμών, συνδικάτων, ακαδημαϊκών και οργανώσεων ψηφιακών δικαιωμάτων.
Μέρος των εσόδων από τις πωλήσεις του βιβλίου, αναφέρει, κατευθύνεται στο ταμείο αλληλεγγύης του σωματείου εργαζομένων, ενώ το υπόλοιπο καλύπτει το κόστος της έκδοσης.
