Ο καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής εκτιμά ότι η ενημέρωση της τουρκικής πλευράς για τις έρευνες και τη χαρτογράφηση μπορεί να εκληφθεί ως αναγνώριση των διεκδικήσεών της.
Τον κίνδυνο να δημιουργηθεί στην πράξη μια μορφή συνδιαχείρισης στο Αιγαίο επισημαίνει ο Σωτήρης Σέρμπος, σχολιάζοντας την υπόθεση του υποθαλάσσιου καλωδίου, τις NAVTEX και τη γαλλική ρηματική διακοίνωση. Ο καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο υποστήριξε, σε συνέντευξή του στο Mega News 104.6, ότι η ενημέρωση της Τουρκίας για βυθομετρήσεις και χαρτογράφηση μπορεί να εκληφθεί ως αναγνώριση των διεκδικήσεών της στην περιοχή.
Για τη γαλλική διακοίνωση, ο Σέρμπος ανέφερε ότι η διπλωματική ενημέρωση από τη Γαλλία αφορά και την τουρκική πλευρά. Κατά την εκτίμησή του, αυτό ενέχει κίνδυνο de facto συνδιαχείρισης, όχι ως νομικού προηγουμένου, αλλά ως πρακτικής που μπορεί να επηρεάσει την αντιμετώπιση αντίστοιχων ζητημάτων.
Ο καθηγητής χαρακτήρισε την τουρκική στάση «bullying» και υποστήριξε ότι η απουσία αντίδρασης μπορεί να οδηγήσει σε μεγαλύτερη πίεση. Παράλληλα, εκτίμησε ότι η Τουρκία έχει αναβαθμισμένη διπλωματική θέση έναντι της Ευρώπης και των ΗΠΑ, γεγονός που, όπως είπε, της δίνει μεγαλύτερο περιθώριο για μονομερείς διεκδικήσεις.
Αναφερόμενος στην Κάσο, ο Σέρμπος επέκρινε τη διαχείριση της υπόθεσης από την κυβέρνηση, την οποία χαρακτήρισε φοβική και υποχωρητική. Υποστήριξε ότι η Τουρκία δεν θα κλιμάκωνε τότε και συνέδεσε τη στάση εκείνης της περιόδου με το ενδεχόμενο να θεωρηθεί ότι δεν υπάρχουν συνέπειες για την άσκηση πίεσης.
Ο ίδιος περιέγραψε τη διαφωνία γύρω από το αν ζητήθηκε τουρκική άδεια ή αν δόθηκε συναίνεση για θαλάσσιες επιστημονικές έρευνες. Όπως είπε, το υπουργείο Εξωτερικών αναφέρει ότι δεν ζητήθηκε άδεια, ενώ η τουρκική πλευρά μιλά για συναίνεση. Ο Σέρμπος συνέδεσε τη δεύτερη διατύπωση με την τουρκική θέση ότι οι έρευνες αφορούν δική της υφαλοκρηπίδα.
Ο Σέρμπος είχε παραιτηθεί στα τέλη Αυγούστου από τη θέση του μετακλητού συμβούλου της Γενικής Γραμματείας του πρωθυπουργού για θέματα εξωτερικής πολιτικής. Επίσης, υποστήριξε ότι η αδράνεια της Ελλάδας στο παρελθόν συνέβαλε στην ενίσχυση των τουρκικών διεκδικήσεων, αναφερόμενος, μεταξύ άλλων, σε μια ενδεχόμενη οριοθέτηση με τη Λιβύη την πρώτη δεκαετία του 2000.
