Σε άρθρο του για τις κινητοποιήσεις στη Γαλλία, ο ιστορικός και συγγραφέας υποστηρίζει ότι η συζήτηση για τους μετανάστες παραμερίζει τις κοινωνικές ανισότητες και το αποικιακό παρελθόν της χώρας.
Την αποικιακή ιστορία της Γαλλίας αντιπαραβάλλει με τη δημόσια συζήτηση για τους μετανάστες ο ιστορικός και συγγραφέας Σπύρος Αλεξίου, σε άρθρο του με αφορμή τις πρόσφατες κινητοποιήσεις στη χώρα. Κατά την εκτίμησή του, η απόδοση των κινητοποιήσεων σε «υποκινητές» απομακρύνει την προσοχή από τα κοινωνικά προβλήματα που, όπως αναφέρει, τροφοδοτούν την οργή.
Ο Αλεξίου αναφέρεται στη Γαλλία ως αποικιακή δύναμη και παραθέτει παραδείγματα από την Αϊτή, το Βιετνάμ και χώρες της Αφρικής. Ιδιαίτερη έμφαση δίνει στην Αλγερία, όπου, σύμφωνα με την περιγραφή του, η γαλλική κυριαρχία διήρκεσε περίπου 130 χρόνια και ο αγώνας για ανεξαρτησία συνδέθηκε με εκτεταμένη βία, βασανιστήρια και εκτοπισμούς.
Αναφορές στην Αλγερία και στο Παρίσι
Στο άρθρο γίνεται ειδική αναφορά στη σφαγή στη Ντάχρα το 1845, όταν, όπως γράφει, περίπου 1.000 άμαχοι πέθαναν σε σπηλιές μετά από εντολή Γάλλου αξιωματικού να ανάψουν φωτιές στις εισόδους τους. Ο συγγραφέας ανατρέχει επίσης στη βίαιη καταστολή διαδήλωσης Αλγερινών στο Παρίσι, στις 17 Οκτωβρίου 1961. Παραθέτει ιστορικές εκτιμήσεις για περισσότερες από 14.000 συλλήψεις και αναφέρει ότι, σύμφωνα με ανακοίνωση της γαλλικής προεδρίας το 2021, οι νεκροί ήταν «αρκετές δεκάδες».
Ο Αλεξίου συνδέει αυτά τα ιστορικά γεγονότα με τις σημερινές συζητήσεις για τη μετανάστευση. Παραθέτει στοιχεία που αποδίδει στο INSEE για το 2024 σχετικά με το ποσοστό των μεταναστών στον πληθυσμό της Γαλλίας και τις οικονομικές διαφορές που αντιμετωπίζουν όσοι έχουν γεννηθεί στην Αφρική. Τα στοιχεία και οι ερμηνείες τους παρουσιάζονται στο άρθρο ως μέρος της επιχειρηματολογίας του.
Οι κοινωνικές ανισότητες στο επίκεντρο
Το κείμενο αναφέρεται ακόμη στην καταστροφή καταστημάτων και άλλων χώρων κατά τις κινητοποιήσεις, υποστηρίζοντας ότι η δημόσια συζήτηση εστιάζει στις υλικές ζημιές αντί σε ζητήματα όπως οι ανισότητες, η αστυνομική βία και η έλλειψη πόρων σε σχολεία και νοσοκομεία. Στο πλαίσιο αυτό, παραθέτει δήλωση της Τιζίρι Ντιν, η οποία επικρίνει την έμφαση στις ζημιές και ζητά να δοθεί προσοχή στα κοινωνικά προβλήματα.
Αναλυτικά η δήλωση Τιζίρι Ντιν
«Μην ξεχνάτε ότι η 14η Ιουλίου 1789, μια ημερομηνία που σας αρέσει τόσο πολύ να γιορτάζετε στη Γαλλία, σημαδεύτηκε από ταραχές, πυρκαγιές, καταστροφές, λεηλασίες και πολλούς νεκρούς… Όπως και ο Μάης του ’68, με τις μαζικές διαδηλώσεις, τη γενική απεργία, τα οδοφράγματα, τα αυτοκίνητα που πυρπολήθηκαν, τις πέτρες που ξηλώθηκαν από τους δρόμους και τις συγκρούσεις με τις δυνάμεις της τάξης… Και πριν από αυτά, οι Τρεις Ένδοξες Ημέρες του 1830, η Επανάσταση του Φεβρουαρίου του 1848 και πολλά άλλα μεγάλα κοινωνικά κινήματα συνέβαλαν στη διαμόρφωση της σημερινής Γαλλίας, των δικαιωμάτων σας και των κοινωνικών κατακτήσεών σας.
Σταματήστε να παριστάνετε τους σοκαρισμένους επειδή λεηλατήθηκε μια πολυτελής βιτρίνα ή κάηκε μια στάση λεωφορείου, όταν υπάρχουν πολύ βαθύτερα προβλήματα που πλήττουν την κοινωνία μας. Αγανακτήστε για την έλλειψη πόρων και προσωπικού στα σχολεία, στα γυμνάσια, στα λύκεια και στα νοσοκομεία. Αγανακτήστε για τους παιδόφιλους που βρίσκονται ακόμη και μέσα στα σχολεία και στις εξωσχολικές δομές όπου βρίσκονται τα παιδιά σας. Αγανακτήστε για την αστυνομική βία και για τον κύριο Νυνιές, υπουργό Εσωτερικών, ο οποίος την ενθαρρύνει. Αγανακτήστε για όλες αυτές τις ανισότητες και τον απροκάλυπτο ρατσισμό.
Μην ξεχνάτε ότι κάθε εποχή έχει τις επαναστάσεις της, τους αγώνες της και τα αιτήματά της. Αυτό που ενοχλεί σήμερα, ίσως είναι αυτό που θα γιορτάζουμε αύριο. Γιατί οι μεγάλες ιστορικές κατακτήσεις γεννήθηκαν συχνά από ανθρώπους που τόλμησαν να αμφισβητήσουν την κατεστημένη τάξη πραγμάτων.»
