Ο Χάρης Δούκας υποστηρίζει ότι οι κινητοποιήσεις σε ευρωπαϊκές πόλεις εκφράζουν κοινή αγωνία για την εργασία, τη στέγαση και την πρόσβαση σε δημόσια αγαθά.
Οι κινητοποιήσεις στο Παρίσι, στη Ρώμη, στις Βρυξέλλες, στη Λισαβώνα και στα Τίρανα έχουν διαφορετικές αφορμές, αλλά, σύμφωνα με τον Χάρη Δούκα, αποτυπώνουν μια κοινή κρίση. Ο ίδιος εκτιμά ότι έχει διαρραγεί το μεταπολεμικό κοινωνικό συμβόλαιο, που συνέδεε την εργασία με την αξιοπρέπεια, την πρόοδο της επόμενης γενιάς και την προστασία των βασικών αγαθών από δημοκρατικούς θεσμούς.
Η στέγαση ως επίκεντρο της πίεσης
Ο Δούκας επισημαίνει ότι η εργασία δεν εξασφαλίζει από μόνη της οικονομική ασφάλεια, όταν το κόστος κατοικίας απορροφά μεγάλο μέρος του μισθού. Αντίστοιχα, υποστηρίζει ότι ένα πτυχίο δεν εγγυάται την ανεξαρτησία των νέων και ότι η πρόσβαση σε ένα δημόσιο αγαθό μπορεί να εξαρτάται στην πράξη από το εισόδημα ή τον τόπο κατοικίας.
Για να τεκμηριώσει την πίεση στη στέγαση, επικαλείται στοιχεία της Eurostat, σύμφωνα με τα οποία σχεδόν ένας στους τρεις κατοίκους των ελληνικών πόλεων διαθέτει πάνω από το 40% του εισοδήματός του για κατοικία. Αναφέρει επίσης ότι, σε έρευνα του Ευρωβαρόμετρου για τις πόλεις, το 51% των κατοίκων χαρακτήρισε την έλλειψη προσιτής κατοικίας άμεσο και επείγον πρόβλημα.
Στην ανάλυσή του, οι μεγάλες πόλεις, μεταξύ τους και η Αθήνα, συγκεντρώνουν ευκαιρίες αλλά και αντιφάσεις. Ο Δούκας συνδέει την άνοδο των αξιών των ακινήτων με τις δυσκολίες των εργαζομένων να κατοικήσουν στις πόλεις όπου εργάζονται, ενώ υποστηρίζει ότι η άναρχη τουριστική ανάπτυξη περιορίζει τον δημόσιο χώρο. Κατά τον ίδιο, οι επενδύσεις χρειάζεται να αξιολογούνται και με βάση την επίδρασή τους στην καθημερινότητα των κατοίκων.
Συμμετοχή στον σχεδιασμό των πόλεων
Ο Δούκας αναφέρεται σε κινήματα πολιτών στην Κυψέλη, στη Γκράβα, στα Προσφυγικά, στη Ριζάρη, στα Εξάρχεια, στο Γουδί και στη Βασιλίσσης Όλγας. Υποστηρίζει ότι οι διεκδικήσεις στις γειτονιές αναδεικνύουν την ανάγκη οι κάτοικοι να συμμετέχουν στις αποφάσεις για το μέλλον τους. Συνδέει, επίσης, τα εκπαιδευτικά συλλαλητήρια με την ανησυχία των νέων για το κόστος της στέγασης και των μετακινήσεων, καθώς και για τις προοπτικές τους.
Ως κατευθύνσεις πολιτικής προτείνει συμμετοχικό σχεδιασμό, κοινωνικά κριτήρια για τις επενδύσεις, δημόσιο έλεγχο κρίσιμων υποδομών και συνεργασίες δήμων με κατοίκους. Στα παραδείγματα των προτεραιοτήτων που θέτει περιλαμβάνει προσιτή κατοικία, σχολεία ανοιχτά στη γειτονιά, αξιόπιστες συγκοινωνίες και δημόσιους χώρους. Ζητά, ακόμη, οι αποφάσεις να λαμβάνουν υπόψη τις διεκδικήσεις των πολιτών και όχι μόνο τις τεχνοκρατικές προσεγγίσεις.
