Η ομιλία του Ευκλείδη Τσακαλώτου στην Βουλή στις 22 Οκτωβρίου, έθεσε τρία ζητήματα, στην συζήτηση για τον προϋπολογισμό του 2027.
Για την ανάπτυξη, την φορολογία και την ιδεολογική μάχη ενάντια στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της Νέας Δημοκρατίας που δεν διεξάγει η αριστερά σήμερα.
Διαβάστε ολόκληρη την ομιλία του και δείτε το σχετικό βίντεο
Ομιλία Ευκλείδη Τσακαλώτου:
Κυρίες και κύριοι συναδελφοί, θα παρουσιάσω τρία αφηγήματα της Νέας Δημοκρατίας σε αυτό το προσχέδιο. Θα αποδομήσω και τις τρεις, αλλά για την τρίτη θα μιλήσω στην αριστερά, σε εσάς. Γιατί υπάρχει ένα αίσθημα ότι είμαστε μπλοκαρισμένοι και πρέπει να συζητήσουμε πώς ξεμπλοκαριζόμαστε.
Πρώτον, το αφήγημα το ακούσατε από τον κύριο Σταϊκούρα, ότι έχουμε διπλή ανάπτυξη από την Ευρώπη, την Ευρωπαϊκή Ένωση και γίνεται η σύγκληση. Κύριε Σταϊκούρα, και ο κύριος Πετρολιάς το ξέρει, έχω κάνει τους αριθμούς. Και αν υποθέσουμε, όπως λέει ο προεπολογισμός, ότι του χρόνου η ανάπτυξη στην Ελλάδα θα είναι 2,6% και στην Ευρωζώνη θα είναι 1,3%, διπλό δηλαδή, πόσα χρόνια χρειάζεται αν έχουμε πάντα διπλή ανάπτυξη από την Ευρωπαϊκή Ένωση να φτάσουμε στο μέσο όρο κατά κεφαλήν εσώδημα στην Ευρώπη.
Ναι, 28 χρόνια. Άρα σας προτείνω αυτός ο προεπολογισμός να το ονομάσετε Ελλάδα 2054. Νομίζω κύριε Πετρολιά είσαστε σχεδόν, αν εξαιρέσουμε την κυρία, ο πιο μικρός εδώ.
Μέχρι το 2054 εσείς μπορεί να ζήσετε να το δείτε την ορίμανση της Ελλάδας 2054. Πάμε και αυτά υποθέτουν ότι και θα έχουμε για όλα αυτά τα χρόνια διπλή ανάπτυξη, που φαντάζομαι ότι δεν στοιχηματίζετε το αυτοκίνητό σας ότι αυτό θα έχουμε για όλα τα επόμενα 28 χρόνια διπλή ανάπτυξη, και ότι είναι μεγάλος στόχος να είμαστε στο μέσο όρο στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μια Ευρωπαϊκή Ένωση που βλέπουμε ότι κανένας δεν είναι ευχαριστημένος, ότι γίνεται χαμός παντού στην Γαλλία, στην Ιταλία, στην Ισπανία, κανένας δεν νιώθει τι ωραία τα πάει η Ευρωπαϊκή Ένωση, κανένας δεν είναι περήφανος για τους Ευρωπαίους ηγέτες που τσακώνονται τώρα σε αυτές τις συνθήκες να κόψουν και άλλο το προϋπολογισμό για την κοινωνική συνοχή για να πάει στα όπλα. Το δεύτερο αφήγημα μετά από ότι έχουμε διπλή ανάπτυξη, ότι κανένας δεν μένει πίσω.
Ότι η Νέα Δημοκρατία, επειδή έχει αυτή τη δημοσιονομική σοβαρότητα που μας λένε, δίνει πίσω στην κοινωνία. Ο κύριος Πετραλιάσας θα μπορούσε να σας εξηγήσει, και ο κύριος Σταϊκούρας, οικονομολόγη, ίσως και άλλοι, τι σημαίνει όταν έχουμε μια ενεργειακή κρίση. Τι σημαίνει για μια χώρα ότι έχεις μια ενεργειακή κρίση.
Αυτό που σημαίνει είναι ότι η χώρα είναι φτωχότερη. Αυτό σημαίνει. Δίναμε τόσο για την ενέργεια πριν, όπως και δεκαετία του 70, τώρα δίνουμε πολύ περισσότερο, αλλά η χώρα είναι φτωχότερη.
Πώς μοιράζεται το βάρος, είναι το βασικό θέμα. Και τι κάνει η κυβέρνηση. Εν μέρη αποζημιώνει τους πιο φτυχούς, τα λαϊκά και τα μεσαία στρώματα.
Εν μέρη. Για παράδειγμα για το πετρέλαιο θέρμανσης, θα ήταν 1,1 το ευρώ πέρυσι, θα ήταν 1,9. Τους βάζει 1,5 κάποιους και κάποιους πιο φτωχούς 1,3.
Χάνουν όμως. Οι πιο πλούσιοι πώς συμμετέχουν σε αυτή την αναπροσαρμογή. Καθόλου δεν συμμετέχουν.
Δεν συμμετέχουν γιατί είναι ελάχιστο το κομμάτι των δαπανών τους, τους πιο πλούσιους στο πετρέλαιο θέρμανσης και στο πετρέλαιο κίνησης. Δεν τους κάνει καμιά διαφορά. Στο πιο πλούσιο, στο πιο προπλούσιο 30%.
Άρα τι κάνετε. Χρησιμοποιείτε δομικά το πληθωρισμό να δημιουργήσει υπερπλεονάσματα. Εν μέρη να μειώσετε το κόστος για τους πιο φτωχούς και δεν κάνετε τίποτα για τους πιο πλούσιους, ίσα ίσα τους δίνετε.
Και είναι και δομικό το πρόβλημα που δεν λύνεται με τα επιδόματα ότι πληρώνουν οι Έλληνες το διπλό κατά μέσο όρον στην εκπαίδευση, το διπλό κατά μέσο όρον στην υγεία και όπως είπε ο κύριος Σιρουλάνος το πρόβλημα της στέγασης που δεν μπορείτε να το λύσετε. Αυτά τα δομικά προβλήματα δεν το αντιμετωπίζει αυτός ο προϋπολογισμός. Άρα ουσιαστικά η φτωχή είναι το αμορτισέρ της οικονομίας.
Όταν γίνεται μια κρίση αυτοί το παίρνουν πάνω τους. Αυτή είναι η πολιτική της Νέας Δημοκρατίας. Και πάμε στο τρίτο αφήγημα που είναι για το δημοσιονομικό χώρο.
Τι μας λέει η κυβέρνηση? Αυτός είναι ο δημοσιονομικός χώρος, αυτός υπάρχει. Πείτε μας τι θέλετε. Ξεχνώντας ότι αυτός ο δημοσιονομικός χώρος έρχεται από όλες τις μειώσεις φόρους που επιλέξατε για τους στοχευμένα ακροατήρια που θέλατε.
Όλες τις αυξήσεις δαπάνες για τα στοχευμένα ακροατήρια που επιλέξατε. Και μας λέτε να δεχτούμε όλη την πολιτική σας από το 19 μέχρι το 26 και να κάνουμε κάποιες προτάσεις. Και συνάδελφοι του Πασόκ ιδιαίτερα και της ΕΛ.Α.Σ. αν υπήρχε εδώ, το έχετε δεχθεί αυτό.
Το έχετε δεχθεί σχεδόν. Να σας πω εγώ κατά την άποψή μου γιατί είμαστε μπλοκαρισμένοι και μιλάω τώρα στον κύριο Γερουλάνο, στον κύριο Κουκουλόπουλο και στον κύριο Καρυπίδη. Γιατί είμαστε μπλοκαρισμένοι.
Γιατί είμαστε μπλοκαρισμένοι. Γιατί ουσιαστικά η Νέα Δημοκρατία θέτει την ατζέντα. Και υπάρχουν τουλάχιστον τρία πράγματα που δεν τα συζητάμε σοβαρά.
Δεν σας συζητάμε γιατί πρέπει να πάνε οι δαπάνες για το στρατιωτικό στα 5% Αν ήταν στο 2% δεν θα ήταν μεγαλύτερος ο δημοσιονομικός χώρος. Θα κάνουμε αυτή τη συζήτηση ως αριστερά ποια εξωτερική πολιτική και όχι η εξωτερική πολιτική που έχουμε τώρα με την πιο κερουσκοπική, πιο επιθετική χώρα στο χώρο. Και τώρα έχουμε και βουλευτές που θέλουν να κάνουν μια ομάδα οι φίλοι της γενοκτονίας.
Έτσι δεν είναι για τη Νέα Δημοκρατία. Αυτό δεν προσπαθεί να δημιουργηθεί. Θα συζητήσουμε γιατί δαπάνες χρειαζόμαστε για το στρατό και τι όχι.
Δεύτερον. Συζητάμε σοβαρά για τη φορολογία. Να φτάσει πάλι η φορολογία και κεφάλαιο στα 27% για τα μερίσματα, για τη φορολογία του πλούτου.
Τι είναι το πιο κεντρικό, πιο κεντρική διαχωριστική γραμμή μεταξύ την αριστερά και την δεξιά. Αν θα είναι προτιμάμε την ιδιωτική κατανάλωση και τη συλλογική κατανάλωση. Και σε αυτή τη μεγάλη μάχη δεν τη δίνουμε ιδεολογικά.
Και μετά λέμε γιατί είμαστε μπλοκαρίσματος. Γιατί είμαστε μπλοκαρισμένοι. Και γιατί ο κόσμος δεν πιστεύει τα προγράμματα μας που είναι προφανώς πιο γεννόταρα από αυτά της Νέας Δημοκρατίας.
Γιατί δεν το συζητάμε σοβαρά. Και το τρίτο, για το μεταναστευτικό. Χωρίς μια πολιτική ένταξη στον μετανάστη δεν θα υπάρχουν συντάξεις, δεν θα αντιμετωπίσουμε το δημογραφικό και δεν θα διευρυνθεί η φορολογική βάση.
Άρα έχουμε μια κυβέρνηση που στοχεύει με την πολιτική της για τους μετανάστες να είναι πιο μικρή η φορολογική βάση, πιο στενή, να είναι λιγότερα τα εργατικά χέρια από αυτά που χρειαζόμαστε και να μην λύσουμε το δημογραφικό που σε κάποια χρόνια οι Έλληνες θα είναι 7 εκατομμύρια. Και αν είναι κάποιος ή κάποια εδώ που πιστεύει ότι με κάποια επιδόματα παιδείας θα ξαφνικά δεν θα είμαστε 7 εκατομμύρια και θα γίνουμε 9 εκατομμύρια σε 30 χρόνια, θα παραμείνουμε στα 9 εκατομμύρια, νομίζω πραγματικά είναι εκτός πραγματικότητας. Για την αριστερά είναι μπλοκαρισμένη αυτή τη στιγμή γιατί έχει χρόνια που δεν έχει σηκώσει το γάντι της ιδεολογικής μάχης.
Έχουμε αφήσει τη Νέα Δημοκρατία και σε άλλες χώρες δεξιές δυνάμεις να τρέχουν μπροστά και να θέτουν την ατζέντα ότι η χαμηλή φόροι είναι καλό, ότι η δημοσιονομική στενότητα σημαίνει ότι δεν μπορείς να κάνεις κάτι παραπάνω, ότι είμαστε αναγκασμένοι να αντιμετωπίσουν την ρωσική απειλή, μια απειλή που έκανε 3 χρόνια να κερδίσει 80 χιλιόμετρα στο Ντον Μπας και τώρα μας λένε ότι ανα πάσα στιγμή θα μπει στο Παρίσι. Αυτό είναι η συζήτηση τώρα που γίνεται. Και μετά λέμε γιατί ο κόσμος δεν μας πιστεύει.
Δεν μας πιστεύει γιατί δεν είναι ρεαλιστικά αυτά τα προγράμματα ούτε αυτές οι υποσχέσεις που δίνουμε αν δεν αλλάξουμε την κατεύθυνση της πολιτικής. Άρα τρία αφηγήματα. Τα δύο νομίζω τα λέμε όλοι.
Το τρίτο χρειάζεται όχι μόνο να το λέμε και να πούμε λίγο εδώ ο δημοσιονομικός χώρος αλλά να στηρίξουμε μια συζήτηση που λέει πραγματικά τι θα ήταν ένας καλός ο δικός μας δημοσιονομικός χώρος. Σας ευχαριστώ πολύ.
