Πάντα, πολύ περιγραφική και εύστοχη η κα Αναγνωστοπούλου στις δημόσιες αναρτήσεις της.
Οι καταδότες-ρουφιάνοι, οι πικρόχολοι που έχουν χάσει την μπάλα και πάντα μια μπόχα σεξισμού.
Επεισόδιο πρώτο: ο Μακάριος Λαζαρίδης, μια περίπτωση ... με πολλά επεισόδια.
Σε πρώτο επίπεδο, προσωπικά βλέπω τον βίο και την πολιτεία του καταδότη, του ρουφιάνου, το ύφος και το ήθος του ρουφιάνου, του ρόλου του καταδότη που έπαιζε υπέροχα ο εξαιρετικός ηθοποιός (και αντιστασιακός άνθρωπος) ,Δήμος Σταρένιος.
Κάνει χυδαία επίθεση στη Νάντια Γιαννακοπούλου σε τηλεοπτική συζήτηση, επικαλούμενος μια ιδιωτική συζήτηση, αφήνοντας συγχρόνως υπονοούμενα για την πολιτική της διαδρομή.
Αυτό είναι ήθος ρουφιάνου. Η επίκληση στον δημόσιο χώρο ιδιωτικής συζήτησης που δήθεν έγινε μεταξύ δύο ανθρώπων , προκειμένου να εκτεθεί ο ένας από τους δύο, είναι χυδαία ρουφιανιά. Το δε ύφος του στη συνέχεια, όταν η Νάντια Γιαννακοπούλου έβαλε τα κλάματα από τη σύγχυση που της προκάλεσε, ο Λαζαρίδης γέλαγε με αυτό το ανατριχιαστικό γέλιο του καταδότη. Μου θύμισε το γελάκι ενός χουντικού "μπάτσου " στην Πάτρα που είχε στόχο τον πατέρα μου και επειδή δεν έβρισκε κάτι άλλο, έψαχνε στην αυλή του σπιτιού, "ανακάλυπτε" κάτι και με αυτό, το ίδιο, ολόιδιο γέλιο, του έκοβε πρόστιμα.
Επεισόδιο δεύτερο: Γιάννης Πρετεντέρης για Θεώνη Κουφονικολάκου. Ξεχνάει το όνομά της -εννοείται επίτηδες- και θυμάται το κραγιόν της. Αυτή η επιτηδευμένη απαξίωση της Κουφονικολάκου, στα μάτια τα δικά μου τουλάχιστον, είναι έκφραση πικρόχολης κακίας του ανθρώπου που είχε μάθει να "φτιάχνονται " οι ατζέντες πρώτα στο γραφείο του. Ε, μάλλον έχει βρεθεί κάπως στο περιθώριο...ως σχολιαστής. Και ποιος την πληρώνει; Η γνωστή άγνωστη. Το κραγιόν.
Και στις δύο περιπτώσεις η μπόχα του σεξισμού δεν κρύβεται. Θα έλεγα ότι ο σεξισμός πάει με όλα. Ακόμα και με τη ρουφιανιά και με την κακία του πικρόχολου και με...όλα.
