Το διαβάσαμε στον λογαριασμό του Αντίφωνο - Κωστής Παπαϊωάννου
«Επιτέλους, λύθηκαν τα χέρια της αστυνομίας. Μιλάνε μόνες τους οι εικόνες σε Γαλλία και ΗΠΑ.
Δείτε στη Γαλλία πώς αντιμετωπίζουν με αποφασιστικότητα τα ανήλικα παλιόπαιδα. Δείτε στην Αμερική πώς πυροβολούν οι ICE τον τύπο που δε σταμάτησε. Στο κέντρο της Νέας Υόρκης, με το παιδί στο πίσω κάθισμα.
Χέρια λυμένα. Επιτέλους.
Στους δρόμους των μητροπόλεων της Δύσης το σώμα που εξεγείρεται, που στέκεται απέναντι στις μάνικες, το σώμα που τρέχει να σωθεί, που είναι ανήλικο ή ξένο ή ύποπτο ή σκουρόχρωμο ή βρόμικο, το σώμα του δασκάλου που απλώνει τα χέρια γύρω από τους μαθητές του, του δημάρχου που απλώνεται αράχνη ασπίδα στα παιδιά, του γονιού που τρέμει την αποκάλυψη της καταγωγής, κάθε σώμα που φεύγει από τον κανόνα πρέπει να νιώσει την κυριαρχία της κρατικής ισχύος, την καθυπόταξη, τον εξευτελισμό. Την τρώση.
Να σκάσει το σώμα στο οδόστρωμα, να πατηθεί από το γόνατο με τη μπότα.
Δείτε πώς επιχειρείται η «διάρρηξη» του σώματος, η «θραύση» του. Κι έτσι από πρόσωπο και σώμα που έτρεχε, που φώναζε, που εξεγειρόταν (και) βίαια, που παρανομούσε ακόμα, γίνεται σουρωμένος όγκος, η μάζα του μικραίνει όσο κουλουριάζεται μέχρι να γίνει λεκές και να σβήσει.
Καταναλώνω εικόνες, μένει η γεύση της εξαχρειωτικής κυριαρχίας, η γεύση του σωματικού εκμηδενισμού.
Ένας πλανήτης με αποχαλινωμένους Ράμπο. Κοιτάζω τις στολές, anti-Riot, κράνη με αντιβαλλιστικό γείσο, προστατευτικά kevlar μακριά γκλοπ, χειροβομβίδες κρότου-λάμψης, φυσούνες χημικών, υποπολυβόλα.
Μητροπόλεις στα χακί.
Έρχεται καιρός δριμύς επί των σωμάτων».
