Το 1989 η Θάτσερ με το Water Act ιδιωτικοποίησε τις υπηρεσίες ύδρευσης και αποχέτευσης στην Αγγλία και Ουαλία μετατρέποντας ουσιαστικά τις δέκα περιφερειακές δημόσιες υδατικές υπηρεσίες σε ιδιωτικές εταιρείες. Το αγγλικό κράτος ανέλαβε την αποπληρωμή των 5 δις λιρών χρέους των υδατικών υπηρεσιών ενώ οι ιδιωτικές εταιρείες που πήραν στην κατοχή τους το νερό και την αποχέτευση έλαβαν και κρατική ενίσχυση. Καθαρές δουλειές από βρώμικους ανθρώπους!
“The witch is dead”
Σύνθημα στις διαδηλώσεις που έγιναν
για να πανηγυρίσουν τον θάνατο της Θάτσερ.
Πρώτο flashback
Δεύτερο flashback
To 1999 η Heather Preen, ένα οκτάχρονο κορίτσι, πήγε με την οικογένεια της διακοπές στις ακτές του Dawlish Warren στο Devon στη νοτιοδυτική Αγγλία.
Η συγκεκριμένη παραλία που πήγαν για μπάνιο στις 28 Ιουλίου 1999 ήταν ένας δημοφιλής τουριστικός προορισμός και είχε τη γνωστή μπλε σημαία που, υποτίθεται, τόνιζε την καθαρότητα των νερών. Η Heather αρρωσταίνει σε ελάχιστες μέρες από τη στιγμή που βούτηξε στα νερά της συγκεκριμένης παραλίας. Η διάγνωση δείχνει μόλυνση από E.coli 0157. Η Heather πέθανε μετά από δύο βασανιστικές εβδομάδες στο νοσοκομείο.
Στη δίκη που ακολούθησε αποκαλύφθηκε πως υπήρξαν καταγγελίες προς την Δημόσια Υπηρεσία Περιβάλλοντος για τη συγκεκρίμενη περιοχή στις 22 και 24 Ιούλη που αφορούσαν απορρίψεις λυμάτων από την ιδιωτική εταιρεία υδάτων που διαχειριζόταν τα λύματα. Αρκετοί παραθεριστές είχαν κάνει παράπονα για ήδη υγιεινής που ήταν ορατά μέσα στη θάλασσα αλλά και για ανθρώπινα κόπρανα που επέπλεαν εκεί. Επίσης υπάρχει βίντεο που δείχνει έναν αγωγό να ρίχνει όλα τα λύματα απευθείας στη θάλασσα. Το ακόμα πιο εξοργιστικό είναι ότι στο δικαστήριο η δημόσια υπηρεσία Περιβάλλοντος εμφανίστηκε ως μάρτυρας υπεράσπισης της εταιρείας διαστρεβλώνοντας πλήρως τα στοιχεία καταθέτοντας μόνο ψεύδη. Από αυτή την δικαστική διαμάχη αυτό που μένει βαθιά χαραγμένο σε όσους/ες την παρακολούθησαν είναι η έκκληση της μητέρας της Heather να κλείσει η παραλία για να μη γυρνάνε οι οικογένειες που την επισκέπτονται με λιγότερα μέλη απ’ όσα όταν πήγαν για να κολυμπήσουν.
Επειδή όμως τα πάντα στον καπιταλισμό είναι κέρδος ας πούμε λίγα και για την εταιρεία Thames Water. Η αρχική δημόσια επιχείρηση ονομαζόταν Τhames Water Authority μέχρι να την ιδιωτικοποιήσει η Θάτσερ το 1989. Μετά έγινε Thames Water και αγοράστηκε από την γερμανική εταρεία RWE η οποία στη συνέχεια μετά από 17 χρόνια την πούλησε στην Macquarie για το ευτελές ποσό των 8 δις. Η Macquarie πούλησε όλα τα ακίνητα της εταιρείας και τα μίσθωσε ξανά στον εαυτό της. Η εταιρεία αποφάσισε πως για την αγορά ακόμα και του πιο απλού και φθηνού πράγματος (γραφική ύλη) απαιτούνταν έγκριση από την διοίκηση. Γιατί ο σκοπός της ιδιωτικοποίησης και της ακολουθούμενης εξαγοράς δεν ήταν να προσφέρουν ποιοτικότερες υπηρεσίες στους πολίτες αλλά να μετατρέψουν το νερό σε ένα εργαλείο ατελείωτου κέρδους. Οι εταιρείες που ενεπλάκησαν στις εξαγορές των δημοσίων επιχειρήσεων υδάτων ήταν επενδυτικές εταιρείες με μοναδικό σκοπό το χρηματιστηριακό κέρδος και τίποτα πέραν αυτού. Ακόμα κι αν η ραγδαία υποβάθμιση των υποδομών έβαζε σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές. Dirty business!
Ας πάμε στο πολιτικό κομμάτι
Εδώ δεν έχουμε μια ιστορία ρύπανσης του περιβάλλοντος αλλά ένα έγκλημα που μοιάζει να είναι κανονικότητα με τις δημόσιες υπηρεσίες που υποτίθεται πως υπάρχουν για την προάσπιση της ασφάλειας των πολιτών να είναι ο ορισμός της διαφθοράς και οι εργαζόμενοι σε αυτές να είναι υπηρέτες των ιδιωτικών εταιρειών. Αυτός κανονικά θα έπρεπε να είναι ο ορισμός της οποιασδήποτε ιδιωτικοποίησης συμβαίνει στην υφήλιο.
Το νερό στην Αγγλία όπως και παντού στον κόσμο δεν είναι ένα απλό προϊόν που κάποιες εταιρείες σου προτείνουν να αγοράσεις. Δεν είναι δηλαδή ένα κινητό, για παράδειγμα, που έχεις να επιλέξεις ανάμεσα σε πολλά. Το δίκτυο ύδρευσης κι αποχέτευσης είναι μοναδικό και ο πολίτης δεν έχει την επιλογή αλλαγής παρόχου. Όταν λοιπόν οι παροχές ύδρευσης κι αποχέτευσης παραδίδονται σε ιδιωτικές εταιρείες ουσιαστικά χαρίζεται ένα δημόσιο αγαθό, που είναι μοναδικό για τους πολίτες, στους ιδιώτες.
Τα παραπάνω έγιναν ακόμα πιο επικίνδυνα για την δημόσια υγεία καθώς οι αγγλικές κυβερνήσεις έδωσαν την εποπτεία της ασφαλούς λειτουργίας των εργοστασίων βιολογικού καθαρισμού και αποχέτευσης στις ίδιες τις ιδιωτικές εταιρείες που διαχειρίζονταν το σύστημα. Δηλαδή ο επόπτης ήταν ταυτόχρονα κι εποπτευόμενος μετατρέποντας έτσι τις όποιες δικλίδες ασφαλείας σε ανέκδοτο. Θανατηφόρο ανέκδοτο. Φυσικά και δεν στάματησε εκεί η χυδαιότητα του ιδιωτικού κεφαλαίου. Ο Toby Willison ήταν για χρόνια στην διοικητική κορυφή της δημόσιας υπηρεσίας Περιβάλλοντος που είχε την ευθύνη ελέγχου των εταιρειών ύδρευσης. Ακολουθώντας την παράδοση των περιστρεφόμενων θυρών που τηρείται ευλαβικά, κυρίως, στην Ευρώπη μεταπήδησε στην ιδιωτική South West Water σε υψηλόβαθμη θέση. Σε μια εταιρεία που όταν ο Willison ήταν προϊστάμενος της δημόσιας υπηρεσίας Περιβάλλοντος εντελώς τυχαία μειώθηκε το πρόστιμο που της είχε επιβληθεί κατά 30 εκατομμύρια λίρες. Κόσμος αγγελικά πλασμένος.
Εδώ θα πρέπει να επισημάνω πως το πρόβλημα δεν είναι επειδή υπάρχουν κάποιοι διεφθαρμένοι στον κρατικό μηχανισμό και κάνουν τα στραβά μάτια ή επειδή οι ιδιωτικές εταιρείες έχουν στο DNA τους τον χρηματισμό κρατικών υπαλλήλων. Το πρόβλημα είναι η πολιτική που ασκείται και δημιουργεί ένα σύστημα που απλά βοηθά το ιδιωτικό κεφάλαιο να διογκωθεί ως εκεί που δεν παίρνει άλλο. Γιατί η απόφαση της ιδιωτικοποίησης είναι πολιτική απόφαση. Η ρυθμίσεις που διέπουν τις ιδιωτικοποιήσεις είναι πολιτικές αποφάσεις. Ο τρόπος ελέγχου των ιδιωτικών εταιρειών είναι πολιτική απόφαση. Η ανοχή ή συγκάλυψη παραλήψεων και συνειδητών σφαλμάτων (που οδηγούν σε θανάτους και ασθένειες) είναι πολιτική απόφαση. Η λύση λοιπόν δεν μπορεί να είναι τα κούφια λόγια των νεοφιλελεύθερων. Η λύση δηλαδή δεν είναι να φτιαχτεί ακόμα μια επιτροπή που θα ελέγξει (όσα δεν ελέγχθηκαν) για να λειτουργήσει ως πλυντήριο στα εγκλήματα, η λύση δεν είναι να γραφτεί ένας ακόμα κώδικας λειτουργίας που θα πεταχτεί σε κάποιο συρτάρι, η λύση δεν είναι να βελτιωθεί η εποπτεία του συστήματος. Aπό ποιους άραγε; Aπό τους εποπτευόμενους όπως γίνεται μέχρι τώρα; Τα είδαμε τα αποτελέσματα όλων των παραπάνω. Η απάντηση στο πρόβλημα αυτό και σε όσα αφορούν δημόσια αγαθά είναι πολύ απλή. Τα δημόσια αγαθά δεν μπορούν ιδιωτικοποιηθούν!
Ο άδικος θάνατος-δολοφονία της Heather Preen θα είναι εδώ για να μας το θυμίζει.
Υ.Γ. Αφορμή για όλα τα παραπάνω είναι η εξαιρετική αγγλικη σειρά, τριών επεισοδίων, Dirty Business. Να την δείτε!
φωτογραφία: Rob Baker Ashton/Channel 4
