O Γιώργος που τραγούδησε τόσο ωραία, τόσο παθιασμένα τους καημούς και τα κέφια που, συχνά, δεν ξέραμε καν οτι τα είχαμε, ο Μαζώ, δεν είναι πια μαζί μας.
Ένα πονηρό μειδίαμα έφερνε η αναφορά στο πρόσωπό του γιατί ήταν “παιδί της νύχτας μια ζωή”, με ότι αυτό συνεπάγεται.
Αλλά δικό μας παιδί, το ξέραμε, το ήξερε οτι το ξέραμε και το χαίρονταν, δεν έβγαλε τη Νίκαια από πάνω του, την φόρεσε και την περιέφερε με καμάρι.
Δικό μας παιδί γιατί ζούσε τα πάθη του γνήσια, γιατί καμαρώναμε που έφυγε από κληρονομική μοίρα του παιδιού της εργατικής τάξης, που τα κατάφερε και έκανε όσα έκανε με τη φωνάρα του.
Κουήρ πριν την επινόηση του όρου, αεράτο αγόρι πάνω στην πίστα σε μια εποχή που κυριαρχούσαν οι βαρίοι μάγκες, τραγουδιστές συχνά δεν έκαναν καν βήματα στην πίστα, ο Μαζώ αυτοαναιρούνταν διαρκώς, “τα έλεγε”, ξεσήκωνε ακόμα και με την επιτελεστική του ειρωνία τα τελευταία χρόνια.
Ξύριζε την κορυφή πάνω από τρεις δεκαετίες, δεν ήταν άγιος ούτε έλεγε οτι είναι, υπηρέτησε το lifestyle inflation των χρημάτων που έβγαζε από το τραγούδι, πειραματίστηκε καλλιτεχνικά, βοήθησε αθόρυβα δεκάδες ανθρώπους, βοήθησε με θόρυβο όταν πίστευε πως έπρεπε μια δράση του να έχει κοινωνική απήχηση.
Μπήκε μέσα στην νύχτα των άλλων, την έκανε δίκη του, και την προσδιόρισε για πάντα.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης υπήρξε ένας από τους δημοφιλέστερους τραγουδιστές της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Υπήρξε, όμως κι ένα από τα πρόσωπα μέσα από τα οποία το ελληνικό λαϊκό τραγούδι πέρασε από τη μία εποχή στην άλλη.
Γεννημένος στη Νίκαια το 1972, με καταγωγή από τη Σητεία της Κρήτης, μπήκε επαγγελματικά στο τραγούδι στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Το καλοκαίρι του 1992, σε νυχτερινό κέντρο της Πάτρας, τον εντόπισαν άνθρωποι της PolyGram. Έναν χρόνο αργότερα κυκλοφόρησε ο πρώτος του δίσκος, «Μεσάνυχτα και κάτι».
Η δεκαετία του ’90 ήταν η περίοδος κατά την οποία το λαϊκό τραγούδι μετασχηματιζόταν μαζί με την ελληνική κοινωνία. Ο παλιός κόσμος του βαριού λαϊκού και της πίστας συνυπήρχε πλέον με την ποπ, τα ηλεκτρονικά ακούσματα, την τηλεόραση και μια νέα αισθητική της διασκέδασης. Ο Μαζωνάκης βρέθηκε ακριβώς σε αυτή τη μετάβαση. Δεν προσπάθησε να εμφανιστεί ως συνεχιστής μιας παράδοσης· περισσότερο την ανακάτεψε, την εκσυγχρόνισε και της έδωσε ένα προσωπικό, συχνά προκλητικό, σκηνικό πρόσωπο.
Δίσκοι όπως «Με τα μάτια να το λες», «Μου λείπεις», «Παιδί της νύχτας», «Μπροστά σ’ ένα μικρόφωνο» και «Σάββατο» τον καθιέρωσαν, ενώ στη συνέχεια η πορεία του συνεχίστηκε με επιτυχίες όπως «Τα ίσια ανάποδα» και «Λείπει πάλι ο Θεός».
Ο Μαζωνάκης υπήρξε χαρακτηριστική περίπτωση καλλιτέχνη που δεν περιορίστηκε στα στενά όρια του «λαϊκού». Η φωνή, η σκηνική εμφάνιση, το ντύσιμο και η επιμονή του στην προσωπική του αισθητική έγιναν μέρος της καλλιτεχνικής του ταυτότητας. Σε μια εποχή που το λαϊκό τραγούδι έπαψε να είναι μόνο μουσικό είδος και έγινε συνολική κουλτούρα της νύχτας, ο Μαζωνάκης υπήρξε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπά της.
Περισσότερο από τριάντα χρόνια μετά το ξεκίνημά του, ο Γιώργος Μαζωνάκης έφυγε σήμερα, 9 Σεπτεμβρίου 2026, σε ηλικία 54 ετών. Η διαδρομή του αφήνει πίσω της κάτι περισσότερο από μια σειρά επιτυχιών: την ιστορία ενός λαϊκού τραγουδιού που, μαζί με την κοινωνία που το άκουγε, άλλαξε μορφή.
