Πρέπει να είναι σαφές ότι ο Κουβανικός λαός από την Επανάσταση του 1959 περνά μια μακρόχρονη μεταβατική περίοδο κοιλοπονημάτων, που έλεγε ο Μαρξ, για τον αναγκαίο επαναστατικό μετασχηματισμό του καπιταλισμού και το πέρασμα στην πρώτη αταξική και ακρατική φάση του κομμουνισμού, που συνήθως λέγεται σοσιαλισμός. Η μετάβαση αυτή ποτέ δεν θα ήταν γραμμική αλλά διαλεκτική και παλινδρομική, θα έχει τα μπρος και τα πίσω της. Σημασία έχει αν τελικά για μια ολόκληρη ιστορική φάση της μεταβατικής περιόδου το βέλος, έστω υπό γωνία, δείχνει προς τα μπρος παρά τις πιθανές σύντομες αναστροφές προς τα πίσω.
Σήφης Καυκαλάς
Όλη η περίοδος της μετάβασης, που να σημειωθεί ότι δεν μπορεί να ολοκληρωθεί σε μία μόνο χώρα, γίνεται σε συνθήκες οξύτατης διαρκούς ταξικής πάλης και γι αυτό απαιτείται συνεχής επαναστατική δράση της εργατικής τάξης και των συμμάχων της μέσα από ένα πολιτικό σύστημα συμβουλίων στα οποία, όπως έγινε στην Οκτωβριανή Επανάσταση, πέρασε όλη η εξουσία με τον ηγεμονικό ρόλο των κομμουνιστών και με ταυτόχρονη συντριβή του αστικού κράτους. Κάθε προωθημένος επαναστατικός μετασχηματισμός θα καταργεί τον προηγούμενό του μόνο με τη μισοσυνειδητή και συνειδητή διαρκή μαζική κινητοποίηση του επαναστατημένου λαού με όλες τις μορφές, ακόμα και την ένοπλη. Ανάλογα θα αντιμετωπίζονται και οι δυνάμεις της αντεπανάστασης και της καπιταλιστικής παλινόρθωσης όταν μάλιστα θα έχουν τη βέβαιη υποστήριξη του διεθνούς καπιταλισμού.
Η περίοδος αυτή έχει να επιτελέσει ένα γιγάντιο έργο: Το πέρασμα από ένα εκμεταλλευτικό καθεστώς, τον καπιταλισμό, σε ένα άλλο μη εκμεταλλευτικό οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό και πολιτιστικό σύστημα, τον κομμουνισμό. Σ’ αυτή την φάση έχουμε μεγάλα ζόρια σ’ αυτήν ή την άλλη εξέλιξη της μεταβατικής περιόδου. Η πολιορκία (η λέξη εμπάργκο είναι ήπια) του νησιού από τις ΗΠΑ, που μπορεί να οδηγήσει και σε λιμοκτονία, ωθεί στη λήψη μέτρων που ευνοούν την ανάπτυξη καπιταλιστικών σχέσεων, που άλλωστε ποτέ μέχρι σήμερα δεν είχαν ακόμα καταργηθεί. Οι σύντροφοι δεν παραγνωρίζουν αυτό το γεγονός θεωρούν όμως ότι μπορούν να τις δαμάσουν. Θα μπορέσουν όμως;
Σε κάθε περίπτωση σήμερα δίνουμε όλες μας τις δυνάμεις για:
- Να σπάσει ο αποκλεισμός του νησιού (όπως κάτι ανάλογο παλεύουμε και για τη Γάζα).
- Να μην υπάρξει καμία στρατιωτική επέμβαση του εγκληματικού ιμπεριαλιστικού κράτους των ΗΠΑ.
- Να πυκνώσουν οι αποστολές κάθε είδους ανθρωπιστικής και νοσοκομειακής βοήθειας.
- Να αποσοβηθεί κάθε κίνδυνος επισιτιστικής κρίσης.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν που κυκλοφόρησε στις 5-6 Σεπτεμβρίου 2026
