Η «υπερκατανάλωση» πρόσχημα για τις περικοπές στις υπηρεσίες Υγείας

Πάνος Παπανικολάου, Μιχάλης Ρίζος

Η κυβέρνηση κόβει τις δημόσιες δαπάνες, στα ύψη οι ιδιωτικές

Είναι αυτή όμως η πραγματικότητα; Ας δούμε ορισμένα στοιχεία.

1) Οι δημόσιες δαπάνες υγείας στην Ελλάδα διαρκώς μειώνονται και υπολείπονται του μέσου όρου των χωρών της ΕΕ. Η χρηματοδότηση των νοσοκομείων παραμένει κατά 38% μικρότερη σε σχέση με τα επίπεδα του 2009. Το υγειονομικό προσωπικό είναι κατά 9,6% λιγότερο. Η χειρουργική δραστηριότητα των δημόσιων νοσοκομείων, ακόμα και τρία χρόνια μετά τη λήξη της πανδημίας, αδυνατεί να επανέλθει στα προ πανδημίας επίπεδα. Στις δομές Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας (ΠΦΥ) παρατηρείται μείωση του ιατρικού προσωπικού κατά 9,8% την τελευταία τετραετία. Οι επισκέψεις σε Κέντρα Υγείας και ΤΟΜΥ παραμένουν κατά 16,5% λιγότερες σε σχέση με τα προ πανδημίας επίπεδα (στοιχεία του ΚΕΠΥ – Κέντρου Έρευνας και Εκπαίδευσης στη Δημόσια Υγεία, στην Πολιτική Υγείας και στην Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας).

2) Αντίθετα διογκώνονται οι ιδιωτικές δαπάνες υγείας. Ακόμα κι αν αυτές οι δαπάνες είναι εν μέρει τεχνητές και περιλαμβάνουν τη φοβικότητα, τη ματαιοδοξία και τη νοσοφοβία της μικροαστικής και της αστικής τάξης στην Ελλάδα (διότι μόνο αυτές μπορούν να πληρώσουν ιδιωτικά για την υγεία) δεν παύουν να υπογραμμίζουν την καλύτερη αντιμετώπιση των πλουσίων στα υγειονομικά ζητήματα και την μεγαλύτερη πιθανότητα επιβίωσης και μακροζωίας. Κυρίως όμως φανερώνουν τις αυξημένες ανάγκες για πρόληψη και υγειονομική περίθαλψη των σύγχρονων κοινωνιών λόγω περιβαλλοντικών, διατροφικών, ψυχολογικών, εργασιακών και γενικότερα εκμεταλλευτικών συνθηκών στο πλαίσιο του καπιταλισμού.

3) Οι πραγματικές και όχι οι τεχνητές υγειονομικές ανάγκες του πληθυσμού δεν έχουν ποτέ μετρηθεί ούτε αξιολογηθεί. Η εκτίμηση μας μέσα από πραγματικά στοιχεία και με αντιστοίχιση πάντα με τα σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα, είναι ότι αυτές οι ανάγκες υποτιμούνται και ότι η δημόσια ικανοποίηση τους υπολείπεται και κάθε άλλο παρά υπερπροσφέρεται, ειδικά για τα φτωχά, εργατικά στρώματα. Η έλλειψη πρόληψης, η εντατικοποίηση της εργασίας και η απουσία μέτρων ασφαλείας στους χώρους δουλειάς, η συμπίεση του ελεύθερου χρόνου, η εργασιακή ανασφάλεια, η ακρίβεια και η ζοφερή καθημερινότητα έχουν ως αποτέλεσμα τους πάνω από 200 θανάτους εν ώρα εργασίας – εργοδοτικά εγκλήματα το 2025, χιλιάδες τραυματισμούς, από τις υψηλότερες επιπτώσεις και θνησιμότητες των κακοήθων νοσημάτων στην Ευρώπη και ένας στους τέσσερις νέους να υποφέρει από ψυχικά προβλήματα.

4) Προκύπτει βέβαια και το ερώτημα ποιος και πως ορίζει τις υγειονομικές ανάγκες και τα επιστημονικά πρωτόκολλα. Ο Τραμπ στις ΗΠΑ και οι οπαδοί του ακραίου συντηρητικού ρεύματος παγκοσμίως ισχυρίζονται ότι οι πολυεθνικές του φαρμάκου και της ιατρικής έρευνας έχουν εισβάλει στα πανεπιστήμια και τις ιατρικές εταιρείες και στην ουσία επιβάλλουν τις δικές τους προτεραιότητες κερδοφορίας σε βάρος της αντικειμενικής ιατρικής και επιστημονικής αξιολόγησης. Με αυτό τον τρόπο δημιουργούν τεχνητές ανάγκες ιατρικής ζήτησης για να πουλούν τα προϊόντα τους, φορτώνοντας τα βάρη στους κρατικούς προϋπολογισμούς, για τα δικά τους κέρδη. Και ότι αυτό πρέπει να σταματήσει. Ανάβουν δηλαδή φλας αριστερά για να… στρίψουν δεξιά. Σε αυτό το αφήγημα συμφωνούν και αρκετοί αριστεροί και αντισυστημικοί αναλυτές. Τα πράγματα όμως δεν είναι ακριβώς έτσι. Προφανώς και οι πολυεθνικές μέσω των τεράστιων μηχανισμών τους (εξαγορά επιστημόνων, ιδιωτικά ΑΕΙ, ιδιωτική έρευνα, ενίσχυση από τα κράτη, τις κυβερνήσεις, τα ασφαλιστικά ταμεία κλπ) θέλουν μαζική αγορά κατανάλωσης για τα κέρδη τους. Και λίγα από πολλούς και πολλά από λίγους. Αυτό όμως δεν είναι πάντα εφικτό στην καπιταλιστική οικονομία. Όταν τα πράγματα ζορίζουν (κρίση, πολεμική οικονομία, ενεργειακές ανάγκες, τράπεζες, χρηματιστήρια κλπ) τα αστικά κράτη μειώνουν τους κρατικούς προϋπολογισμούς, ιδιωτικοποιούν βασικούς τομείς και καλούν όλο και πιο πολύ στην ατομική ευθύνη, μπλοκάροντας την λεγόμενη «υπερκατανάλωση». Είναι όπως με την ακρίβεια στα τρόφιμα ή τη στέγη. Έτσι μειώνουν τις παροχές για τη φτωχολογιά, εξοντώνοντας υγειονομικά ένα μέρος της και διατηρώντας ή πλήττοντας ελάχιστα την κερδοφορία των αστών και των επιχειρηματιών. Και το δημοσιονομικό πλεόνασμα το διαθέτουν για την υπεράσπιση των συμφερόντων τους από τους ανταγωνιστές πχ με την πολεμική προετοιμασία, την καινοτόμα έρευνα κλπ.

Δεν πρέπει επομένως να μας μπερδεύει η τεχνητή ζήτηση και «υπερδιάγνωση ή υπερθεραπεία» κάποιων ελάσσονων καταστάσεων (πχ μέτρηση βιταμίνης D ή λιπιδαιμικών παραγόντων) που σκόπιμα συγχέονται, γίνονται άλλοθι και μπαίνουν σε ενιαία δεξαμενή με τις μεγάλες περικοπές σε βασικές διαγνωστικές και θεραπευτικές παρεμβάσεις με πρώτα θύματα την εργατική τάξη και τους χρονίως πάσχοντες. Το δεύτερο υπερτερεί και όχι το πρώτο.

5) Οι κυβερνήσεις, το κεφάλαιο και η πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης «ενώνονται» πάνω σε μια θεμελιώδη αντίφαση επιδιώκοντας «με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια». Και την κερδοφορία των πολυεθνικών να διατηρήσουν και να διευρύνουν, με ποικίλες κρατικές παρεμβάσεις και τη «δημόσια» αγορά-κατανάλωση να περιορίσουν με επίσης ποικίλες κρατικές παρεμβάσεις, αντίθετες από τις πρώτες. Περικοπές για το δημόσιο και την εργατική τάξη ενισχύσεις για τους μεγαλοϊδιώτες και την αστική τάξη. Είναι η στρατηγική της ιδιωτικοποίησης-εμπορευματοποίησης, της βίαιης προσαρμογής της λαϊκής Υγείας στις προτεραιότητες της καπιταλιστικής οικονομίας, που περιλαμβάνει τρεις βασικούς άξονες:

• Πολιτική των ενιαίων, οριζόντιων και προς τα κάτω παροχών σε όλους πλην ιδιαίτερων κατηγοριών πασχόντων (που και αυτοί τελευταία υπόκεινται σε μια σειρά περιορισμούς).
• Αύξηση των άμεσων και έμμεσων πληρωμών από τον λαό.
• Ραγδαία ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα, ταυτόχρονα με την επιταχυνόμενη προσαρμογή της λειτουργίας των κρατικών μονάδων Υγείας στους επιχειρηματικούς κανόνες.

Ο κύκλος όμως δεν τετραγωνίζεται, γίνεται φαύλος και κάποια στιγμή πρέπει να σπάσει.

6) Επιπλέον, η επιστήμη και τα φυσικά της πρόσωπα δεν είναι όλα τόσο διεφθαρμένα ή χωρίς ανθρωπιστικό, επιστημονικό, αντικειμενικό κριτήριο, όσο θέλουν να μας το παρουσιάσουν. Κάποιοι αριστεροί της σχολής Φουκό και Αλτουσέρ επιμένουν ότι επειδή σήμερα, η επιστήμη, οι επιστήμονες και η «πρόοδος» εν γένει έχει γίνει άμεση παραγωγική δύναμη (σωστό ως εδώ), είναι πλήρως ενταγμένη στα καπιταλιστικά συμφέροντα κι έτσι οτιδήποτε παράγει είναι άχρηστο, ψεύτικο, υπερβολικό, ανώφελο για τον λαό, καταστροφικό για τη φύση (λάθος). Το ότι όμως η επιστήμη έχει γίνει άμεση παραγωγική δύναμη δεν σημαίνει ότι εντάσσεται αυτόματα στις καπιταλιστικές παραγωγικές σχέσεις. Όπως κι ο εργάτης σαν παραγωγική δύναμη είναι μεν αντικείμενο εκμετάλλευσης από τις καπιταλιστικές παραγωγικές σχέσεις είναι όμως και υποκείμενο δημιουργίας του πλούτου, που αυτός ο πλούτος δεν είναι μόνο ή κυρίως άχρηστος και αλλοτριωμένος αλλά έχει και αξία χρήσης για τον λαό, περικλείει και αναγκαίο χρόνο, άρα και αναγκαία εργασία.

7) Ας πάρουμε δε υπόψη ότι ο δημοσιονομικός κόφτης με την πολιτική υγείας της ΕΕ, της ΝΔ αλλά και του ΣΥΡΙΖΑ προηγούμενα είναι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ των υγειονομικών, επιστημονικών πρωτοκόλλων. Τα γράφει στα παλιότερα των υποδημάτων της. Και με όλα αυτά φτάνουμε το ποσό που δικαιολογεί (και επιδοτεί) ο ΕΟΠΥΥ για την πρόληψη ενός υγιούς πολίτη σήμερα είναι 33 ευρώ τον χρόνο! Ας μην πούμε για την κοροϊδία της Mayer κοπράνων ως εναλλακτική της κολονοσκόπησης (!), τα διάφορα «προλαμβάνω» δωράκια στις μεγάλες διαγνωστικές αλυσίδες (γιατί οι μικροί καταληστεύονται με τα clawback), την κατάργηση του προγράμματος για την παχυσαρκία κλπ.

8) Το ψηφιακό Αποθετήριο Διαγνωστικών Εργαστηριακών Αποτελεσμάτων είναι το συμπλήρωμα στην ΠΦΥ των νοσοκομειακών DRG’s και θα συνοδεύει κάθε κάτοχο ΑΜΚΑ (DRGs: διαγνωστικά πρωτόκολλα στα νοσοκομεία που καθορίζουν αυστηρά το χρόνο νοσηλείας, τις εξετάσεις, τη θεραπεία ανά πάθηση και την αποζημίωση με βάση αυτά). Η υγεία του καθενός και της καθεμιάς μετατρέπεται σε προκαθορισμένο «πακέτο» υπηρεσιών με συγκεκριμένη αποζημίωση. Και στην πρόληψη και στη διάγνωση και στη θεραπεία και στη νοσηλεία και στην αποκατάσταση και στη χρόνια φροντίδα. Δηλαδή τυποποιείται και κοστολογείται, ανεξάρτητα από τις ιδιαίτερες ανάγκες κάθε ανθρώπου, αντιμετωπίζοντας τον ίδιο σαν «πελάτη» και τα νοσοκομεία ή τις ΤΟΜΥ ή/και τον αυτοαπασχολούμενο γιατρό σαν «αυτοτελείς επιχειρηματικές μονάδες» που «κρίνονται» από το κατά πόσο «εξοικονομούν πόρους». Έτσι εντείνεται η πίεση και προς το ιατρικό – νοσηλευτικό προσωπικό, που καλείται να λειτουργήσει ως «κόφτης» των αναγκαίων παροχών. Αν κάποιος ασθενής ή πολίτης υπερβεί αυτό το μέσο κόστος (και χρόνο για τη θεραπεία του) που του αντιστοιχεί, τότε θα αναγκάζεται να το πληρώσει από τη τσέπη του. Διαφορετικά είτε θα υποθεραπεύεται, είτε θα εκδιώχνεται από το νοσοκομείο σαν σκυλί. Αυτή είναι η μετάφραση του όρου «ορθολογικοποίηση του κόστους των διαγνωστικών και θεραπευτικών πράξεων» που διαλαλούν τα κυβερνητικά παπαγαλάκια και οι «ειδικοί» τεχνοκράτες. Η περίθαλψη στριμώχνεται σε ένα οικονομικό νούμερο («είμαι το νούμερο οκτώ με ξέρουν όλοι με αυτό»).

Για τον σύγχρονο καπιταλισμό υπάρχουν ασθένειες και όχι ασθενείς, εμπορεύματα και όχι άνθρωποι! Η νοσηλεία γίνεται προϊόν, όχι δημόσια προσφορά.

9) Για τον σύγχρονο καπιταλισμό υπάρχουν ασθένειες και όχι ασθενείς, εμπορεύματα και όχι άνθρωποι! Η νοσηλεία γίνεται προϊόν, όχι δημόσια προσφορά. Στον βωμό του κέρδους ανατρέπεται πλήρως ακόμα και η Ιπποκράτεια αρχή ότι θεραπεύεται «ο συγκεκριμένος άρρωστος και όχι η αρρώστια». Με τη μέτρηση της «αφηρημένης» ασθένειας και όχι του «συγκεκριμένου» ασθενή οι σύγχρονες πολυεθνικές της υγείας επιχειρούν να αποσπάσουν πιο αποτελεσματικά την υπεραξία, την κλεμμένη εργασία του γιατρού, του νοσηλευτή, του εργαζόμενου στην υγεία αλλά και του ίδιου του ασθενή, μέσω της λεηλασίας των χρημάτων που είχε στην άκρη ή στο ασφαλιστικό ταμείο κατά τη διάρκεια του εργασιακού του βίου. Και το σχέδιο ολοκληρώνεται με την «ξεκάθαρη εξήγηση» προς τον γιατρό: κατά την άσκηση του έργου σου θα ασχολείσαι στενά και μόνο με ότι έχει σχέση με το συγκεκριμένο νόσημα και αυστηρά μέσα στα πλαίσια των DRGs και με το ψηφιακό αποθετήριο. Όχι με τον ασθενή ως σύνολο. Με τα DRGs μειώνονται οι δαπάνες του δημοσίου, οι ασθενείς κατηγοριοποιούνται ταξικά, η περίθαλψη κατακερματίζεται σε «πακέτα νοσηλείας», όπως τα ανταποδοτικά ασφαλιστικά συμβόλαια (ότι δίνεις λαμβάνεις), γίνονται βορά για τις ιδιωτικές ασφαλιστικές.

10) Οι εργαζόμενοι, την ίδια στιγμή που θα ακούνε για καινοτόμες θεραπείες και για νέες μεγάλες ανακαλύψεις, διαρκώς θα καλούνται να κάνουν θυσίες, να προσαρμόζονται στα ελάχιστα. Από τη μία θα μαθαίνουν για την ψηφιακή ιατρική και την Τεχνητή Νοημοσύνη και από την άλλη θα βλέπουν και αυτό το εργαλείο να αξιοποιείται για την πιο «έξυπνη» εφαρμογή του «δημοσιονομικού κορσέ» και των περικοπών. Κι όσο πιο πολύ θα γίνεται (υποκριτικά) η συζήτηση για τα προσωπικά δεδομένα, τόσο ο ψηφιακός φάκελος θα σε συνοδεύει σε κάθε εργασιακή ή κοινωνική πορεία.

11) Το ΕΣΥ δεν διαλύεται. Ανασυγκροτείται αντιδραστικά, ιδιωτικοποιείται, αναπτύσσεται σε κάποιους τομείς, καθετοποιείται (διαμερισματοποιείται) ταξικά σε ζώνες, δομές, τμήματα, νοσοκομεία δημιουργώντας ασθενείς πολλών ταχυτήτων σε ότι αφορά την ποιότητα και ποσότητα περίθαλψης. Ο καπιταλισμός επελαύνει ακόμα και στον στενό πυρήνα της δημόσιας υγείας που ως τώρα κάπως άντεχε και αμυνόταν, καθολικοποιείται η υπαγωγή της περίθαλψης στο κεφάλαιο. Η επίθεση δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με μεσοβέζικη γραμμή που είτε θα αναπολεί το παλιό καλό ΕΣΥ, είτε θα αντιμετωπίζει την αναδιάρθρωση με το «τι ιδιωτικό τι δημόσιο το ίδια είναι στον καπιταλισμό».

Συμπερασματικά

Εδώ και πολλές δεκαετίες ο παγκόσμιος καπιταλισμός είναι παγιδευμένος (και δεν μπορεί να λύσει) σε μια θεμελιώδη αντίφαση σε ό,τι αφορά την περίθαλψη. Από τη μια το καπιταλιστικό κράτος ως συλλογικός καπιταλιστής ενδιαφέρεται κυρίως για την αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης, την «επιδιόρθωση» του τραυματία ή ασθενούς εργαζόμενου ώστε ο τελευταίος να επιστρέψει στην καπιταλιστική παραγωγή. Γι’ αυτό μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο – σε εποχή καπιταλιστικής οικονομικής ανάπτυξης – δημιουργήθηκαν τα πρώτα πραγματικά «Εθνικά» συστήματα υγείας, όπως στη Δυτική Ευρώπη και τον Καναδά. Μάλιστα το «πρότυπο» – το Βρετανικό NHS – ήταν πλήρως «κρατικοκεντρικό» και όχι «ασφαλιστικοκεντρικό»: όλος ο πληθυσμός θεωρείτο αυτοδίκαια ασφαλισμένος, δικαιούμενος πλήρως δωρεάν περίθαλψης. Η χρηματοδότηση του συστήματος ήταν αποκλειστικά από την γενική φορολογία («οι πλούσιοι πληρώνουν για την περίθαλψη των φτωχών») και οι δομές περίθαλψης θεωρητικά εξασφάλιζαν την πλήρη ισοτιμία στην περίθαλψη («ο λόρδος νοσηλεύεται στην ίδια πτέρυγα με τον ανθρακωρύχο με τους ίδιους θεράποντες γιατρούς»).

Όταν όμως ήρθαν οι μεταπολεμικές καπιταλιστικές οικονομικές κρίσεις (με «σημείο τομής» την λεγόμενη «πετρελαϊκή κρίση» της δεκαετίας 1970) τα πράγματα άλλαξαν: καθώς αυξανόταν ο «εφεδρικός βιομηχανικός στρατός» της ανεργίας και της μετανάστευσης και καθώς άρχισε να αυτοματοποιείται η παραγωγή, έπαψε να είναι «πολύτιμος» και «αναντικατάστατος» ο εξειδικευμένος – εκπαιδευμένος εργαζόμενος: για καθέναν που απουσίαζε από την δουλειά λόγω τραυματισμού ή ασθένειας, βρίσκονταν αμέσως δυο ή τρεις πρόθυμοι και ικανοί να τον αντικαταστήσουν με μικρότερο μεροκάματο.

Σε συνθήκες οικονομικής κρίσης ο καπιταλισμός μειώνει δραστικά τις κοινωνικές δαπάνες περίθαλψης. Από την άλλη όμως, η μείωση αυτή έχει ένα όριο από καθαρά οικονομική – καπιταλιστική άποψη (πέρα από τα αυτονόητα πολιτικά όρια που θέτει η ταξική πάλη και ο εργατικός αγώνας για δημόσια, δωρεάν ισότιμη και καθολική περίθαλψη): το όριο αυτό οφείλεται στη ραγδαία ανάπτυξη της επιστήμης και της τεχνολογίας που επιφέρει την αντικειμενικοποίηση των διαγνωστικών και θεραπευτικών πράξεων. Η βιομηχανική (και σήμερα ψηφιακή) παραγωγή και εμπορευματική κυκλοφορία φαρμακευτικών σκευασμάτων και ιατρικής τεχνολογίας έγινε πανίσχυρο συστατικό στοιχείο της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας. Δημιουργήθηκαν καπιταλιστικοί κολοσσοί παντοδύναμοι που εξαγόραζαν και ανεβοκατέβαζαν ολόκληρες κυβερνήσεις και επέβαλαν το «θέλω» τους όχι μόνο σε μεμονωμένα κράτη αλλά σε ολόκληρους υπερκρατικούς καπιταλιστικούς οργανισμούς (Ευρωπαϊκή Ένωση, NAFTA, ΟΟΣΑ, Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου κλπ). Για να «ταϊστούν» τα υπερκέρδη τους ΔΕΝ αρκούσε η υπερεκμετάλλευση των εργαζομένων τους ούτε το ιδιωτικό χρήμα που εισέπρατταν από την περίθαλψη των πλουσίων και τις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες: ΔΙΨΟΥΝ για κρατικό χρήμα (όπως κάθε μεγαλοκαπιταλιστής άλλωστε). Η βιομηχανία ιατρικής τεχνολογίας και φαρμάκων κατέχει την δεύτερη θέση παγκοσμίως στο ποσοστό καθαρά κέρδους με την πρώτη θέση να κατέχει η βιομηχανία οπλικών συστημάτων. Όμως για να πραγματωθεί η υπεραξία των οπλικών συστημάτων ΔΕΝ χρειάζεται απαραίτητα να «καταναλώνονται» σε κάποιον πόλεμο: τα οπλικά συστήματα περιοδικά κρίνονται «παρωχημένα» και αντικαθίστανται με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον λεγόμενο «Ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό» όπου δυο σύμμαχα στο ΝΑΤΟ καπιταλιστικά κράτη διαρκώς «τσακώνονται» επί πολλές δεκαετίες για το ποιο από τα δύο θα πρωτοαγοράσει πανάκριβα οπλικά συστήματα (στο νέο επεισόδιο του χιλιοπαιγμένου «σίριαλ» πρωταγωνιστούν οι γαλλικές φρεγάτες και τα αμερικάνικα F-35). Όμως αντίθετα για να πραγματωθεί η υπεραξία της ιατρικής και φαρμακευτικής τεχνολογίας απαραίτητη προϋπόθεση είναι κάποιος υγειονομικός επιστήμονας να την εισάγει ή/και να την εφαρμόσει σε κάποιο ανθρώπινο σώμα. Αυτός είναι ο βασικός λόγος που τα καπιταλιστικά κράτη αναγκάζονται να διατηρούν πάντα κάποιου επιπέδου «εθνικό σύστημα περίθαλψης», από τη στιγμή που η καπιταλιστική βιομηχανία και εμπορευματική κυκλοφορία φαρμάκων και ιατρικής τεχνολογίας «διψά» για κρατικό χρήμα. Και αυτός είναι ο βασικός λόγος που χωρίς ΚΡΑΤΙΚΗ βιομηχανία φαρμάκων και ιατρικών υλικών, πραγματικά δημόσιο σύστημα περίθαλψης ΔΕΝ υπάρχει. Είναι τεράστιες οι ευθύνες όχι μόνο της σοσιαλδημοκρατίας αλλά και του κομμουνιστικού ρεφορμισμού του ΚΚΕ, που ανέκαθεν απεχθάνονται «όπως ο διάβολος το λιβάνι» κάθε εργατικό αίτημα κρατικοποίησης αυτής της βιομηχανίας με τρέχουσα εκδοχή πως «τα αιτήματα αυτά δημιουργούν αυταπάτες».

Και πρέπει να περικόψουν υγειονομικές δαπάνες και πρέπει να καταναλώσουν:

Στην ΕΕ τα τρία τελευταία χρόνια σημειώνεται «στροφή»: απότομα άρχισε να μειώνει δαπάνες περιορίζοντας τα υπερκέρδη φαρμακευτικών εταιρειών και βιομηχανίας ιατρικής τεχνολογίας για να ενισχύσει την λεγόμενη «πολεμική οικονομία». Οι λόγοι δεν είναι μόνο γεωπολιτικοί, ως ένα σημείο αντανακλούν σε πολιτικό επίπεδο τους ενδοκαπιταλιστικούς οικονομικούς ανταγωνισμούς μεταξύ επιθετικών μερίδων του κεφαλαίου. Με βάση τα παραπάνω, από αρχές 2026 η Ευρωπαϊκή Ένωση επινόησε ένα νέο «μουλωχτό» «κόλπο» – «δωράκι» – «αντάλλαγμα» προς το καπιταλιστικό κεφάλαιο της φαρμακευτικής βιομηχανίας: γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων της τους ίδιους τους δικούς της κανόνες περί (δήθεν) «προστασίας των προσωπικών δεδομένων» έδωσε εντολή στα κράτη – μέλη να παραδίδουν άνευ όρων στην καπιταλιστική βιομηχανία περίθαλψης το σύνολο όλων των ιατρικών προσωπικών δεδομένων. Αυτά τα δεδομένα ανοίγουν «νέους ορίζοντες» καπιταλιστικής κερδοφορίας σε ατομικό και σε συλλογικό επίπεδο. Το εδώ κράτος φυσικά έσπευσε να «συμμορφωθεί» πρώτο – πρώτο με τη συνήθη προπαγάνδα που ακολουθεί και διαστρεβλώνει την πραγματικότητα: η αλήθεια πίσω από τις συνήθεις μπούρδες του Γεωργιάδη είναι πως το σύνολο των ψηφιακών προσωπικών ιατρικών δεδομένων θα δίνεται «πεσκέσι» στην καπιταλιστική βιομηχανία.

Απαιτείται επείγουσα ενίσχυση στα αιτήματα του κινήματος:

– Να ανατραπεί η οικονομική πολιτική, να μπλοκαριστεί το δημοσιονομικό σύμφωνο της ΕΕ, τα χρηματοδοτικά της εργαλεία (πχ Ταμείο Ανάκαμψης) και οι δεσμεύσεις του 3ου μνημονίου, στα οποία ορκίζονται όλοι και επιχειρούν με κόλπα εντός τους να εξασφαλίσουν κονδύλια για τις λαϊκές ανάγκες που δεν εξασφαλίζονται.

– Λεφτά για την υγεία, να πάρουμε από τα κέρδη. Έξω οι πολυεθνικές και οι ιδιωτικοί όμιλοι από την περίθαλψη.

– Λεφτά για την υγεία, όχι για εξοπλισμούς, ΝΑΤΟ, πολέμους, γενοκτονίες.

– Λεφτά για την υγεία, όχι για τις δολοφονικές ομάδες της σύγχρονης κρατικής καταστολής.

– Όχι στο ιδιωτικό δίκαιο, το δίκαιο της αγοράς. Ναι στο δημόσιο δίκαιο. Το δίκαιο των πολλών, το δίκαιο των ασθενών, το δίκαιο των παραγωγών του πλούτου.

– Διπλασιασμός αμοιβών, σταθερή εργασία, μόνιμες προσλήψεις για τους υγειονομικούς.

– Να ανατρέψουμε-ακυρώσουμε τους νόμους της ιδιωτικοποίησης και συνολικά την πολιτική όλων των κυβερνήσεων που παραδίδει την υγεία στους επιχειρηματίες.

Μικρότερη εκδοχή αυτού του άρθρου δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ

στο φύλλο 5-6 Σεπτεμβρίου 2026