Η Γάζα πάντα μάς τραβάει από το μανίκι της συνείδησης. Όχι γιατί περνά συνέχεια από μπροστά μας σαν φευγαλέα είδηση. Αλλά γιατί οι άνθρωποί της και κυρίως τα παιδιά, με τις πράξεις τους την κάνουν να στέκει εκεί, ως συνείδηση της ανθρωπότητας, περήφανη και ανυπότακτη, ακόμη κι όταν αιμορραγεί. «Μύθος αντοχής στις κακουχίες, φαντασιώσεις ηρωισμού»; Όχι. Θραύσματα ζωής με δύναμη για όλους μας μέσα στην ευαλωτότητά τους.
Γιώτα Ιωαννίδου
Το Ισραήλ χαρακτήρισε τους χαρταετούς στρατιωτική απειλή και αιτία βομβαρδισμών. Και γιατί όχι και τα περιστέρια, που μπορούν να μεταφέρουν περισσότερα πυρομαχικά; Γιατί όχι και ο αέρας, που μπορεί να μεταφέρει μηνύματα αλληλεγγύης και ανυποταξίας, έτσι που φυσά ολούθε;
Μια είδηση νέας αποτρόπαιης σφαγής από τον ισραηλινό στρατό και δίπλα μια είδηση απελπισμένης ελπίδας που στήνει Ωδεία και τραγουδά. Μια νέα ψηφίδα δυστοπίας με το αδιανόητο έγκλημα εποικισμού της Δυτικής Όχθης πλάι σε ένα φως ζωής που θάλλει μέσα στα ερείπια που κανείς δεν εγκαταλείπει.
Ο φόβος του πάνοπλου δολοφονικού κράτους του Ισραήλ από την «τρομοκρατία» των χαρταετών δίπλα σε μια εικόνα παντοδυναμίας θρασύδειλων. Ένας αποκλεισμός ονείρων που διαφεύγουν με χρώματα στην ελευθερία των ουρανών δίπλα στον εξαναγκασμό να μισήσουν τη ζωή όσοι παραμένουν. «Την ημέρα τρέχουμε πίσω από μια αλυσίδα προβλημάτων που αρχίζει από το νερό και καταλήγει σε ένα κομμάτι ψωμί, βουτηγμένο στην εξάντληση» κι όμως τα παιδιά γελούν καθώς φτιάχνουν τους χαρταετούς τους με ότι βρίσκουν στην ερειπωμένη πόλη που αγάπησαν.
Το Ισραήλ χαρακτήρισε τους χαρταετούς στρατιωτική απειλή και αιτία βομβαρδισμών.
Τόσο πολύ φοβήθηκε την προτροπή του Ρεφάτ Αλαρίρ, λίγο πριν αφήσει την τελευταία του πνοή; «Αν πρέπει να πεθάνω… να πουλήσεις τα πράγματά μου για να αγοράσεις ένα κομμάτι πανί και κάμποσο σπάγκο… για έναν χαρταετό… να τον φτιάξεις άσπρο με μακριά ουρά… για την ελπίδα για κάθε παιδί στη Γάζα σαν θα κοιτάει τον ουρανό κατάματα…»
Στη Γάζα δεν υπάρχουν πια ηλεκτροφόρα καλώδια και οι δολοφόνοι της ζητούν οι αετοί να απαγχονιστούν στο έδαφος. Τις ελιές τις ξεριζώνουν και τις καίνε σιγά σιγά για να κόψουν τις «ρίζες» ενός λαού που επιμένει. Τους χαρταετούς τους πολεμούν για να μην ταξιδεύει καμιά ελπίδα ελευθερίας. «Να μην υψώνεται στον ουρανό η λαχτάρα του Φρανς για νέα χρώματα και ένα καμβά πιο λευκό από αυτόν τον κόσμο».
Το πάνοπλο κράτος του Ισραήλ κήρυξε τον πόλεμο στους χαρταετούς…
Και γιατί όχι και στα περιστέρια, που μπορούν να μεταφέρουν περισσότερα πυρομαχικά; Και οι σπασμένοι καθρέπτες των ερειπίων που αντανακλούν τον ήλιο και εμφανίζουν ακτίνες ζωής πάνω από τα στρατόπεδα; Μήπως πρέπει να καλυφθούν με περισσότερο χώμα μέσω νέων βομβαρδισμών;
Και οι φωτογραφίες του Τζεχάντ Αλσράφι, που αποθανατίζουν έναν ποδοσφαιρικό αγώνα σε ένα γήπεδο περιτριγυρισμένο από ερείπια; Να αποσυρθούν πάραυτα από το Διεθνές Φεστιβάλ Αθλητικής Φωτογραφίας, γιατί αμαυρώνουν την εικόνα των γενοκτόνων…
Ο αέρας, που μπορεί να μεταφέρει μηνύματα αλληλεγγύης και ανυποταξίας και έτσι που φυσά ολούθε αγνοεί εντολές και διατάγματα; Και όλοι αυτοί οι άλλοι, οι διαφορετικοί από τον επιούσιο λαό δεν αποτελούν μεγάλο κίνδυνο για το έθνος των εκλεκτών;
Τελικά ασφαλές για τους κυρίαρχους είναι μόνο ότι είναι νεκρό. Αλλά και αυτό είναι σίγουρο; Κι αν ζει στη μνήμη κάποιων και μεταφέρεται από γενιά σε γενιά; Πόσοι και πόσοι νεκροί δε ζουν μέσα στην ιστορία της ανθρωπότητας και τριβελίζουν τη συνείδησή της; Μήπως να κάψουμε τα βιβλία; Να απαγορεύσουμε τις ιστορίες. Να δολοφονήσουμε κάθε παιδί που μπορεί να δώσει συνέχεια σε όσα ήδη για τους άλλους έχουν πεθάνει; Να βασανίσουμε τη σκέψη, να ακρωτηριάσουμε την ποίηση…
Τελικά ασφαλές για τους κυρίαρχους είναι μόνο ότι είναι νεκρό. Αλλά κι αυτό είναι βέβαιο; Κι αν ζει στη μνήμη κάποιων;
Τα παιδιά της Γάζας φώναξαν στο λιμάνι «οι χαρταετοί δεν είναι όπλα». Με το παιδικό τους μυαλό προσπαθούν να παίξουν… Μα υπάρχει πιο ακαταμάχητο όπλο για την ισραηλινή κοινωνία που έχει βυθιστεί στον φόβο της υπεροψίας της; Για όλες τις άρχουσες ελίτ που φιλοδοξούν κάτι τέτοιο ανά τον κόσμο; Ναι, για όλους αυτούς τους δήθεν πανίσχυρους που δεξιώνονται στα μνημεία αρχαίων πολιτισμών, σερβίρονται εδέσματα πάνω σε γυμνά σώματα και θέλουν να εξασφαλίσουν την «επαφή» με τη φύση κάνοντας ιδιόκτητα τα φλαμίνγκο της νήσου Σαζάν, για όλους αυτούς ένας χαρταετός είναι πολύ… επικίνδυνος. Πολλοί δε χαρταετοί είναι… επανάσταση. Γιατί όλοι αυτοί «μπάλωσαν με τα φτερά των ονείρων μας τη διαφθορά των επιθυμιών τους». Δεν θέλουν άλλα όνειρα ελευθερίας κι αμφισβήτησης να υψώνονται αυθάδικα σε έναν ουρανό που θεωρούν ότι τους ανήκει…
Τα κείμενα εντός εισαγωγικών προέρχονται από το βιβλίο «Αντίο, πόλεμε» της Ντόχα Καχλούτ, Εκδόσεις Μασάρ, 2026.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ που κυκλοφόρησε 5-6 Σεπτεμβρίου