Ή, πώς να χαρίσετε στις τράπεζες καμιά πενηνταριά δισεκατομμύρια ακόμη
Το εικονιζόμενο αντικείμενο είναι ένας σιδερένιος, vintage κουμπαράς του αλήστου μνήμης Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου. Σε αρκετούς boomers θα θυμίσει τα παιδικά χρόνια τους, την 31η Οκτωβρίου, παγκόσμια μέρα αποταμίευσης, τις εκθέσεις που γράφαμε με τα γνωστά ρητά “φασούλι το φασούλι…” ή “σταλαγματιά σταλαγματιά…”, τους ανταγωνισμούς των ανυποψίαστων παιδιών σε κλισέ με έπαθλο αυτόν ακριβώς τον κουμπαρά. Ηταν ένας αληθινά κλειστός κουμπαράς, γιατί το κλειδάκι του όφειλες να το αφήσεις στην τράπεζα, επομένως ό,τι έμπαινε από τη σχισμή του δεν έβγαινε, παρά μόνο αν σε έπαιρνε ο μπαμπάς απ’ το χέρι, πηγαίνατε σε κατάστημα του ΤΤ ή σε Ταχυδρομείο κι αποκαλύπτατε με το κλειδάκι πόσο καλός ήσασταν στην αποταμίευση. Αν ήσασταν πολύ εγκρατής και καταφέρνατε να μην τον ανοίξετε για καμιά δεκαριά χρόνια, αφήνοντας εντός του χαρτζιλίκια, εισπράξεις από κάλαντα, μικροκλοπές από τα πορτοφόλια των γονιών που τάχα δεν τις έπαιρναν είδηση, στα 17-18 χρόνια σας μπορεί και να μαζευόταν εκεί κανένα αξιοπρεπές ποσό γθα να κάνεις μια εκκίνηση ως φοιτητής, εργαζόμενος, ή νεαρός ενήλικας. Φυσικά, τον “κλειστό κουμπαρά του ΤΤ”- κάποτε γκρι ή μπλε εκτός από κόκκινος, τον άνοιγες ανά πάσα στιγμή- αλλά το ΤΤ σε παρότρυνε να τα βάλεις σε βιβλιάριο, με κίνητρο ένα μικροποσό κατατεθειμένο ήδη, κανένα κατοστάρικο δραχμές, αν θυμάμαι καλά.
Ο “κλειστός κουμπαράς” του Μητσοτάκη για τα βρέφη μέχρι 2 ετών, που ήταν- και καλά- μια από τις πιο φαντεζί εξαγγελίες της Θεσσαλονίκης, αξιοποιεί τη μεταπολεμική κουλτούρα της αποταμίευσης, εντάσσοντας την στην ακατάσχετη και διακομματική φλυαρία για την υπογεννητικότητα, τη δημογραφική κρίση που μας απειλεί κλπ. Η μόνη μου απορία είναι ποιος ήταν ο υποβολέας της πρότασης, ποιος είχε τη φαεινή ιδέα. Αν δηλαδή επρόκειτο για έναν/μία εκ των Μεγάλου, Καραβία, Ψάλτη, Μυλωνά και Βρεττού (διευύνοντες σύμβουλοι των 4,5 μεγάλων συστημικών τραπεζών- το 0,5 πάει στην Attica) ή έριξε την ιδέα ο Στουρνάρας ως εκπρόσωπος και φυσικός κηδεμόνας όλων τους.
Διότι το τάχα στοργικό για τους νέους και ενθαρρυντικό για τους γονείς μέτρο είναι κυρίως ένα ακόμη γενναιόδωρο κρατικό φιλοδώρημα στις τράπεζες, μετά τις μνημονιακές ανακεφαλαιοποίησεις τους, τον αναβαλλόμενο φόρο και τους «Ηρακλείς Ι και ΙΙ» με τους οποίους ξεφορτώθηκαν δισεκατομμύρια κόκκινων δανείων. Κι η εξαγγελία έρχεται την κατάλληλη στιγμή, γιατί η στρόφιγγα του Ταμείου Ανάκαμψης που φούσκωνε τεχνητά αρκετούς τραπεζικούς λογαριασμούς κλείνει, το ίδιο παίζει με το ΕΣΠΑ που λήγει του χρόνου, άρα αποκαλύπτεται η πραγματικότητα της στασιμότητας των αποταμιεύσεων της μεγάλης πλειονότητας των νοικοκυριών: πού να τους περισσέψει έστω κι ένα ευρώ τον μήνα, όταν το ιδιωτικό χρέος είναι 450 δισ. ευρώ και το μισό είναι ληξιπρόθεσμο;
Γι’ αυτό άλλωστε η κυβέρνηση του πολυχρονεμένου μας Κυριάκου έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να σπρώξει νοικοκυρια και επαγγελματίες στην εθελοντική ή και την καταναγκαστική αποταμίευση. Για σκεφτείτε: ούτε ένα ευρώ δεν έχει μείνει που να μην περνά από τα ταμεία των τραπεζών ως κατάθεση έστω και του ενός δευτερολέπτου, αλλά για τις τράπεζες ο χρόνος είναι πάντα χρήμα, ακόμη και το δευτερόλεπτο που τα 80 λεπτά για ένα ματσάκι μαϊντανό στη λαϊκή περνούν μέσω από το POS του δυσφορούντα λαϊκατζή φέρνουν προμήθεια στα ευαγή πιστωτικά μας ιδρύματα.
Τώρα, για να δούμε τι συμβαίνει, για την ακρίβεια τι θα συμβεί ή τι θα ήθελαν να συμβεί με τον «κλειστό κουμπαρά» των νεογνών, που κάπου στα 2044 θα έχουν γίνει κοπελάρες και παλληκάρια, ο Μητσοτός Τζούνιορ κι οι τραπεζίτες. Αυτή τη στιγμή ζουν στη χώρα περίπου 210.000 παιδιά 0 έως 2 ετών, έχουν δηλαδή γεννηθεί από τον Σεπτέμβριο του 2024 μέχρι και τον τρέχοντα. Οι γεννήσεις χρόνο με τον χρόνο μειώνονται- κι όποιος απορεί γι’ αυτό μάλλον το ‘χει χαμένο-, αλλά την τελευταία 5ετία κινήθηκαν μεταξύ 60.000 και 80.000. Παίρνοντας ένα μέσο όρο, λοιπόν, υποθέτουμε ότι το μέτρο του “κλειστού κουμπαρά για νέους» αφορά περίπου 210.000 παιδιά. Αν οι γονείς τους κάνουν το σκατό τους παξιμάδι και βάζουν για το βρέφος τους ένα κατοστάρικο τον μήνα ή 1200 ευρώ τον χρόνο οι τράπεζες θα αποκτήσουν ισάριθμους νέους αποταμιευτικούς λογαριασμούς – κλειστούς παρακαλώ!- με 250.000.000 τον χρόνο το μέγιστο. Θα έρθει το στοργικό κράτος και θα τα διπλασιάσει, άρα θα γίνουν 500.000.000 (με τα δικά μας λεφτά, τα πραγματικά, τα φορολογημένα, εννοείται, όχι τ’ άλλα, των λεφτόδεντρων). Απ’ αυτή την πρώτη φουρνιά των χρυσών νεογνών που στα 18 τους θα τους περιμένουν 60 χιλιάρικα ζεστά στον κλειστό κουμπαρά τους, μέχρι το 2044, θεωρητικά, θα έχουν εισρεύσει στις τράπεζες 9 δισ. ευρώ. Πα μαλ, έτσι; Προσέξτε όμως- με τα μαθηματικά δεν τό ‘χω ντιπ, αλλά νομίζω ότι μπακαλίστικα το σκέφτομαι σωστά-, κάθε χρόνο θα μπαίνουν στην νέα «αγορά νεανικής πίστης» (της τραπεζικής) κατά μέσο όρο 70.000 νέοι υποψήφιοι καταθέτες εν αγνοία τους (σ.σ. θα μπορούσε να αποκαλέσει κανείς το σχήμα «πιστωτικό γενιτσαρισμό», αλλά μήπως κι όταν βαφτίζουν, ονοματοδοτούν ή περιτέμνουν τα μωρά, τα ρωτάνε;) Και, πού ξέρεις, μπορεί οι γεννήσεις να εκτοξευτούν, αν μάλιστα οι τράπεζες φανούν γενναιόδωρες και αυξήσουν το προθεσμιακό επιτόκιο από το 1,70% (σ.σ. το μισό του πληθωρισμού) στο συγκλονιστικό 2%! Της πουτάνας θα γίνει, θα παντρεύονται και θα γεννοβολάνε ασύστολα από τα 19 τους όλες/όλοι/όλα!
Αλλά ας περιοριστούμε στο μετριοπαθές και ρεαλιστικό σενάριο των 70.000 γεννήσεων τον χρόνο. Αυτό σημαίνει ότι άλλα 168.000.000 ευρώ τον χρόνο θα μπαίνουν στους «κλειστούς κουμπαράδες», και επί 18 χρόνια τα υπόλοιπα στους κλειστούς κι ανέγγιχτους λογαριασμούς των τραπεζών θα αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο. Αν το υπολογίζω σωστά- όποιος ξέρει λίγο μαθηματικά ας διορθώσει ελεύθερα- μόνο στη διάρκεια τουη σωτηρίου έτους 2044, που θα έχει έρθει η ώρα οι πρώτοι 70.000 δικαιούχοι 18ρηδες να σπάσουν τον κουμπαρά, θα έχουν κατατεθεί 3,3 δισ. ευρώ από γονείς περίπου 1,3 εκατ. παιδιών ηλικίας από ενός μηνός έως 17 χρονών! Αρα, τα 9 δισ. των τωρινών δικαιούχων, στην πραγματικότητα θα έχουν φτάσει το 2044 καμιά 50αριά δισ. ευρώ!
Βεβαίως, οι τράπεζες θα υποχρεούνται έκτοτε να απελευθερώνουν 60.000 ευρώ για κάθε 18άρη, θεωρητικά μέχρι περίπου 4 δισ. τον χρόνο, αλλά αφενός ο μακρόχρονος «πιστωτικός γενιτσαρισμός» μπορεί να έχει μετατράψει την εφηβική παρορμητικότητα σε γεροντική εγκράτεια, αφετέρου οι τράπεζες θα έχουν κάνει μια τεράστια καταθετική μπάζα, γεωμετρικά αυξανόμενη από χρόνο σε χρόνο, αν βέβαια στο μεταξύ δεν έχει σκάσει άλλη μια χρηματοπιστωτική κρισάρα και δεν έχουμε κληθελι να πέσουμε πάλι υπέρ γκισέ και ATM για να ξανασώσουμε τις τράπεζες.
Αυτά τα ολίγα κατέβασε το φτωχό μου ακατοίκητο για την στοργικά συσκευασμένη φιλοτραπεζική απάτη του Κυριάκου μας (σ.σ. αλήθεια, γιατί το μηνιαίο καταθετικό bonus των νέων δεν το βάζουν οι ίδιες οι τράπεζες, που μας το χρωστάνε κι όλας κι έχουν μεγάλη πρεμούρα για το δημογραφικό ή για τη στήριξη των νέων;)
Τελικά, δεν έχω καμιά απολύτως τύψη για το γεγονός ότι αποδείχτηκα εντελώς ανεπρόκοπος γονιός και δεν σώθηκε ούτε ευρώ από κάθε απόπειρα αποταμίευσηςυπερ της κόρης μου. Σόρι αγαπημένη μου Βέρα, δεν φταίω εγώ που δεν έμεινε ευρώ, άλλοι τον σπάσανε τον κουμπαρά σου, τους ξέρεις πια κι εσύ, ενήλικη, κύρια του εαυτού σου, μέλος μιας γενιάς που εύχομαι να μας εκπλήξει ευχάριστα, αρνούμενη να αποταμιεύσει την ένταση, τον θυμό, την επαναστατικότητα, τη δημιουργικότητα, την ευρηματικότητα, την ευφυία της. Αλλωστε, αυτο΄θυ του είδους η εγκράτεια, η αποταμίευση της έντασης, αποδείχθηκε αυτό ακριβώς που λέει η Δημουλά στο “Υπέρ ασωτείας”: “Αποταμίευση: μια σεβαστή ομολογώ/ μορφή χορτάτη ευθανασίας».
