Η πρόσφατη καταγγελία έμφυλης και σεξουαλικής βίας ανοίγει για ακόμη μια φορά μια συζήτηση που δεν μπορεί να γίνεται με «ναι μεν, αλλά».
Δεν έχει σημασία αν ο καταγγελλόμενος είναι γνωστός μας, φίλος μας, άνθρωπος που εκτιμήσαμε ή με τον οποίο βρεθήκαμε μαζί σε κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες.
Η έμφυλη βία δεν ασκείται μόνο από ανθρώπους που μοιάζουν με τα «τέρατα» της συλλογικής φαντασίας. Ασκείται από καθημερινούς ανθρώπους, μέσα σε σχέσεις οικειότητας, εμπιστοσύνης και εξάρτησης. Ακριβώς γι’ αυτό μπορεί να μένει για χρόνια αόρατη, να υποτιμάται και να κανονικοποιείται.
Η κουλτούρα του βιασμού δεν είναι ένα σύνολο μεμονωμένων «κακών συμπεριφορών». Πατά πάνω σε πατριαρχικές σχέσεις εξουσίας και σε υλικές ανισότητες και εξαρτήσεις που διαπερνούν την κοινωνική μας ζωή. Κανένας κοινωνικός ή πολιτικός χώρος δεν βρίσκεται έξω από αυτές.
Γι’ αυτό δεν δεχόμαστε τα «γιατί δεν έφυγε», «γιατί ξαναγύρισε», «γιατί μίλησε τώρα». Δεν υπάρχει εγχειρίδιο της «σωστής καταγγελίας». Η βία μπορεί να συνυπάρχει με τη χειραγώγηση, τον φόβο, την εξάρτηση, την ενοχή και τη ντροπή. Το ότι κάποια χρειάστηκε χρόνο για να καταλάβει, να ονοματίσει και να καταγγείλει αυτό που της συνέβη δεν το κάνει λιγότερο πραγματικό.
Η βία δεν είναι τεχνικό ζήτημα που μετριέται με χάρακα. Δεν θα αποφασίσουμε εμείς ποιο σημάδι είναι αρκετό, ποια αντίδραση είναι η σωστή και ποια καταγγελία αξίζει να ακουστεί.
Κάθε «ναι, αλλά» που μετακινεί τη συζήτηση από τη βία στη συμπεριφορά εκείνης που την καταγγέλλει, γίνεται μέρος του μηχανισμού που επιτρέπει στη βία να αποσιωπάται και να αναπαράγεται.
Δεν θα ανεχτούμε η κουλτούρα του βιασμού να κανονικοποιείται με αφορμή μια τόσο δύσκολη και γενναία καταγγελία. Στεκόμαστε με τις γυναίκες, τις θηλυκότητες και τα άτομα που καταγγέλλουν τη βία που έχουν υποστεί, χωρίς αυτόκλητους κριτές να αποφασίζουν αν είναι «αρκετά σοβαρή».
Δεν σχετικοποιούμε την καταπίεση, τη βία και την εκμετάλλευση. Δεν αναζητούμε άλλοθι, εξαιρέσεις και όρια ανοχής ανάλογα με το ποιος τις ασκεί.
Η πάλη απέναντι στην πατριαρχία και την έμφυλη καταπίεση δεν είναι συμπλήρωμα της κοινωνικής χειραφέτησης. Είναι αναπόσπαστο μέρος της
