Ο Πάνος Δημητρούδης στην ΕΠΟΧΗ έγραψε πριν λίγες μέρες ότι «ο κόσμος της ανένταχτης Αριστεράς, των κοινωνικών κινημάτων και της πολιτικής αποχής ... περιμένει μια ενωτική, αριστερή και πειστική εναλλακτική λύση για να ενεργοποιηθεί».
Με αυτη τη σκέψη ως βάση, γράφει για την σημερινή κατάσταση σε αυτόν τον χώρο, τα προτεινόμενα διέξοδα και αδιέξοδα, τις εξελίξεις στην Νέα Αριστερά και το κατά πόσον αυτή πλησιάζει η απομακρύνεται από την λογική της «πληθυντικής αριστεράς».
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Είδα τον χαρακτηρισμό «πληθυντική Κεντροαριστερά» στον τίτλο άρθρου της Εφημερίδας των Συντακτών, στο οποίο παρουσιάζεται, με μπόλικο φωτογραφικό υλικό, η εκδήλωση με τίτλο «Το μαύρο κύμα της ακροδεξιάς» στην Αγορά της Κυψέλης και κεντρικό πρόσωπο τον δήμαρχο Αθηναίων Χάρη Δούκα. Μου θύμισε μάλιστα το παλιό «ΠΑΣΟΚ και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις» που είχε βυθίσει την Αριστερά στην ανυποληψία του δορυφόρου του ΠΑΣΟΚ και την κατάληξη του ΣΥΡΙΖΑ ως «Συνασπισμός και λοιπές αριστερές συνιστώσες», αρχηγικό κόμμα με υποτελείς τις πρώην συνιστώσες του.
Ο χαρακτηρισμός «πληθυντική Κεντροαριστερά» περιγράφει το κοινό της εκδήλωσης και, κυρίως, αναφέρεται στα γνωστά ονόματα που έδωσαν το παρών και γέμισαν τις πρώτες σειρές των καθισμάτων. Φυσικά, ήταν αναμενόμενη η παρουσία μελών του ΠΑΣΟΚ που θεωρούνται να ανήκουν στην αριστερή του πτέρυγα, πασοκογενών στελεχών της ΕΛΑΣ και πολιτικών με προέλευση τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά που συνωστίζονται στον προθάλαμο του κόμματος Τσίπρα. Η παρουσία, όμως, του κεντρικού στελέχους της Νέας Αριστεράς και ιστορικού προσώπου του χώρου της Ανανεωτικής Αριστεράς Νίκου Βούτση στην πρώτη σειρά των καθισμάτων, μεταξύ του Νίκου Μπίστη και του Θόδωρου Μαργαρίτη, συζητήθηκε αρκετά. Θα μού πείτε, δεν δικαιούται ο άνθρωπος να παραστεί σε μια δημόσια εκδήλωση για τον κίνδυνο της ακροδεξιάς και μάλιστα να κάτσει στην πρώτη σειρά ως πρώην πρόεδρος της Βουλής; Ούτε λόγος. Το θέμα, όμως, είναι ότι σε μακρά προεκλογική περίοδο και σε μια φάση αναζήτησης πολιτικής κατεύθυνσης για το κόμμα της Νέας Αριστεράς, τέτοιες εμφανίσεις δημιουργούν εντυπώσεις που είναι δύσκολο να τις αποφύγεις ή να τις μαζέψεις ενώ οι προθέσεις συχνά παρερμηνεύονται.
Είναι σαφές ότι, μετά την περασμένη σύνοδο της κεντρικής επιτροπής της Νέας Αριστεράς, κάτι άλλαξε στην πολιτική γραμμή και στις στοχεύσεις του κόμματος. Η μέχρι πρότινος αριστερόστροφη κατεύθυνση και η αναζήτηση των δυνατοτήτων συνεργασίας με το ΜέΡΑ25-Ενωτική Αριστερά, κάτι το οποίο θα έδινε πρόσβαση στην μεγάλη δεξαμενή των χώρων των ανένταχτων, του κινήματος και της αριστερής αποχής, φαίνεται να υποχωρεί.
Είναι γνωστό ότι εντός της Νέας Αριστεράς, εκτός από αυτή την κατεύθυνση εμφανίζεται και μια ισχυρή αντίρροπη τάση που μιλά για συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ. Και μιας και είναι κοινός τόπος ότι είναι αδύνατη η συνεύρεση μεταξύ των τριών χώρων, Νέα Αριστερά, ΣΥΡΙΖΑ, ΜέΡΑ25-Ενωτική Αριστερά, τα πράγματα οδηγούνται ολοταχώς σε αδιέξοδο. Τα περί «Επιτροπών Διαλόγου» που συνήθως ανακοινώνονται παραμένουν έπεα πτερόεντα χωρίς καμιά υλοποίηση, οι δύο αντίρροπες κατευθύνσεις εντός του κόμματος διαιωνίζουν μια παραλυτική ισορροπία, με αποτέλεσμα η υπόθεση των συνεργασιών να οδηγείται νομοτελειακά σε αποτυχία.
Η μετάθεση των αποφάσεων για τις συνεργασίες στο συνέδριο του Δεκεμβρίου μπορεί να νομιμοποιείται τυπικά, δεν αποτελεί όμως παρά μια συμβιβαστική αναβολή ρίχνοντας την μπάλα στην κερκίδα. Η απόδραση της αυτόνομης καθόδου, με βάση τη σημερινή απογοητευτική κατάσταση απήχησης της Νέας Αριστεράς, φαίνεται να αποδεικνύεται εξαιρετικά θνησιγενής αν συνυπολογίσουμε και τη βαθμιαία αποψίλωση και αδρανοποίηση μελών και τοπικών οργανώσεων του κόμματος. Η σχεδόν ομόφωνη απόφαση της κεντρικής επιτροπής δεν δείχνει να είναι προωθητική αλλά να αποτελεί ένα ακόμη προϊόν ισορροπιών. Κι ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης, χωρίς να κουβαλά το προπατορικό αμάρτημα του 2015 και έχοντας μαζί του την πλειοψηφία και τη νεολαία του κόμματος, δεν φαίνεται να έχει την τόλμη και τις αντοχές να ενισχύσει και να παγιώσει μια αριστερόστροφη κατεύθυνση πέφτοντας στην παγίδα εσωκομματικών πιέσεων.
Στις παρούσες συνθήκες πολυδιάσπασης και ανυποληψίας στον χώρο της Ανανεωτικής και Ριζοσπαστικής Αριστεράς, η μοναδική διέξοδος είναι μια σταθερή και αταλάντευτη, αριστερή και κινηματική κατεύθυνση. Ο διαλυμένος και ανυπόληπτος ΣΥΡΙΖΑ, προθάλαμος πλέον της ΕΛΑΣ και του ΠΑΣΟΚ, και οι θέσεις περί συζητήσεων με την αριστερή σοσιαλδημοκρατία που άπτονται της «πληθυντικής Κεντροαριστεράς», δεν αποτελούν παρά ένα πισωγύρισμα και ένα πεδίο ενσωμάτωσης στο σύστημα.
Ο κόσμος της ανένταχτης Αριστεράς, των κοινωνικών κινημάτων και της πολιτικής αποχής είναι ένα κρίσιμο κοινωνικό μέγεθος και αποτελεί ταυτόχρονα μια δύναμη που περιμένει μια ενωτική, αριστερή και πειστική εναλλακτική λύση για να ενεργοποιηθεί. Και είναι διαπιστωμένο ότι βλέπει θετικά προς την κατεύθυνση του ΜέΡΑ25-Ενωτική Αριστερά και της Νέας Αριστεράς. Αν, όμως, υπερισχύσουν οι αυτάρεσκες και αποτρεπτικές θέσεις του Γιάνη Βαρουφάκη από τη μια και τα ήξεις αφήξεις της Νέας Αριστεράς από την άλλη, αυτός ο κόσμος θα χαθεί, ίσως οριστικά.
