Ξεκίνησαν την Πέμπτη και ολοκληρώνονται την Κυριακή οι βουλευτικές εκλογές στην αχανή Ρωσία, τη μεγαλύτερη σε έκταση χώρα του πλανήτη. Αλλά μόλις τις τελευταίες ημέρες εμφανίστηκαν οι πρώτες σχετικές αναφορές στα δυτικά (και ελλαδικά) ΜΜΕ. Ένα από τα ζητήματα που απασχολούν τους Ρώσους ιθύνοντες είναι βέβαια το ποσοστό συμμετοχής, άρα και κοινωνικής νομιμοποίησης του αποτελέσματος: στις εκλογές του 2021 η συμμετοχή είχε αυξηθεί ελαφρά, αλλά μετά βίας πλησίασε το 52%. Τώρα είναι άγνωστο πώς θα εξελιχθεί αυτή η «μάχη κατά της αποχής», αφού για πρώτη φορά διεξάγεται σε συνθήκες γενικευμένης πολεμικής εμπλοκής της Ρωσίας.
Στις δημοσκοπήσεις, που δεν κάνουν αναγωγή ψήφων, η «Ενωμένη Ρωσία» του Πούτιν αποσπά ποσοστά της τάξης του 35-40%. Παρόμοια δηλαδή με αυτά των δημοσκοπήσεων του 2021, που τότε στην κάλπη μεταφράστηκαν σε 49,8%. Και σε έδρες διασφάλισαν για μια ακόμη φορά την ενισχυμένη κοινοβουλευτική πλειοψηφία της «Ενωμένης Ρωσίας», χάρη στον εκλογικό νόμο: 225 έδρες μοιράζονται με απλή αναλογική σε όσα κόμματα υπερβούν το 5%, αλλά άλλες τόσες «παίζονται» σε μονοεδρικές περιφέρειες. Έτσι το κόμμα του Πούτιν είχε αποσπάσει 324 έδρες σε σύνολο 450, δηλαδή σχεδόν 100 περισσότερες από αυτές που αντιστοιχούσαν στο ποσοστό του! Κατά τα άλλα, κάπως μειωμένη φαίνεται φέτος η επιρροή του Κ.Κ. του Ζιουγκάνοφ, ενώ αντίθετα ελαφρά ενισχυμένο εμφανίζεται το εθνικιστικό κόμμα του Ζιρινόφσκι. Τα υπόλοιπα δύο κόμματα που αναμένεται να υπερβούν το όριο του 5% και να μπουν στη Δούμα, με μονοψήφια ποσοστά όμως, είναι το σοσιαλδημοκρατικό «Δίκαιη Ρωσία» και το φιλελεύθερο «Νέοι Άνθρωποι».
Στην πραγματικότητα η Δούμα μικρό ρόλο παίζει στην πορεία της Ρωσικής Ομοσπονδίας, όπου τα πάντα –ή σχεδόν– αποφασίζονται στο Κρεμλίνο. Παρ’ όλα αυτά ο Ρώσος πρόεδρος Πούτιν και ο στενός κύκλος της εξουσίας γύρω του επιθυμούν τουλάχιστον επανάληψη του αποτελέσματος του 2021, καθώς μια αισθητή μείωση των ποσοστών της «Ενωμένης Ρωσίας» (ιδίως αν κατέληγε στην απώλεια της ενισχυμένης κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας) θα μεταφραζόταν ως απόρριψη των κεντρικών επιλογών του Πούτιν. Έτσι είναι σημαντικό για την κεντρική εξουσία να μην βρει διέξοδο στις κάλπες η υπαρκτή δυσαρέσκεια – τόσο για την εσωτερική πολιτική, που έχει πάψει εδώ και καιρό να είναι «φιλολαϊκή» (αντίθετα, πολλαπλασιάζονται οι αντιδημοφιλείς «μεταρρυθμίσεις»), όσο και για τον συνεχιζόμενο πόλεμο επί ουκρανικού εδάφους, και τον κίνδυνο ανεξέλεγκτης επέκτασής του σε απευθείας αντιπαράθεση με δυτικές δυνάμεις.
Και κάπου εδώ ένας κυνικός θα μπορούσε να θυμηθεί μια φράση που (εσφαλμένα) αποδίδεται στον Στάλιν: ότι δεν έχει σημασία ποιος ψηφίζει, αλλά ποιος μετράει τις ψήφους…
Γ.Α.
