Η σύγχρονη μάχη απέναντι στην ελληνική ακροδεξιά παίρνει τον χαρακτήρα ενεργητικής πρόληψης απέναντι στις προσπάθειες ανασυγκρότησής -με διαφορετικό συνήθως προσωπείο- μετά τη δικαστική καταδίκη της Χρυσής Αυγής. Το πεδίο ανάπτυξης ακροδεξιών κομμάτων είναι εύφορο, όπως δείχνουν οι τάσεις σε Ευρώπη και ΗΠΑ. Η μεγάλη υπερσυσσώρευση πλούτου προς τα πάνω με την παράλληλη περιθωριοποίηση των από κάτω και η επικράτηση της realpolitik στη δημόσια εσωτερική και εξωτερική σκηνή, σπρώχνουν συχνά κομμάτια της εργατικής τάξης και της νεολαίας στην ακροδεξιά ρητορική.
Εκείνη, στα μάτια τους, τους δίνει μία «απλή» και «εύκολη» εξήγηση του «τί πάει λάθος» και κυρίαρχα «τί από όλα μπορεί εύκολα να αλλάξει». Είναι τρομακτικά ενδεικτικό, το πώς σύσσωμη η παγκόσμια ακροδεξιά συμφωνεί και ενισχύει την πεποίθηση πως ο μεγάλος πλούτος δεν μπορεί/πρέπει να φορολογηθεί, ούτε οι εθνικοί στρατιωτικοί εξοπλισμοί να σταματήσουν, αλλά την ίδια ώρα «σκούζει» για την επίδραση της woke ατζέντας στους νέους και τη μετανάστευση.
Χρίστος Κρανάκης
Η μάχη του σήμερα!
Ακόμα χειρότερα, η ενσωμάτωση πτυχών της ακροδεξιάς ατζέντας από τα πάλαι πότε κεντροδεξιά και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, που οδηγεί μέχρι και σε κυβερνητικές συνεργασίες με ακροδεξιούς -αρκεί να φορούν «γραβάτα»-, πάντα υπό την αδυναμία επισύναψης ενός κοινωνικού «συμβολαίου» που να χωράει πολλούς, κανονικοποιεί την ακροδεξιά ρητορική ακόμα περισσότερο. Τέλος, η αδυναμία της Αριστεράς (και της αντικαπιταλιστικής) να θέσει στο κάδρο της δημόσιας σφαίρας τα δικά της προγραμματικά αιτήματα -πολλώ δε μάλλον να επιβάλλει νίκες πάνω σε αυτά- αφήνει περαιτέρω ιδεολογικό χώρο στην ακροδεξιά ρητορική.
Στο έδαφος αυτό, η αποφυλάκιση ενός στελέχους που έπαιξε σημαίνοντα ρόλο στην ταυτόχρονη ανάπτυξη της Χρυσής Αυγής τόσο στον δρόμο όσο και στο πολιτικό σκηνικό, οι φασιστικές παρεμβάσεις «κοινής λογικής» της Λατινοπούλου, ο συντηρητισμός της Νίκης και του Βελόπουλου, δεν μπορούν να ειδωθούν από την Αριστερά απλώς ως «συμπτώματα» της καπιταλιστικής υπερσυσσώρευσης πλούτου. Η ενεργητική πρόληψη σημαίνει οργανωτική και ιδεολογική ετοιμότητα, ειδικά όσον αφορά τη νεολαία.
Η ασίγαστη πάλη του αντιφασιστικού κινήματος
Ξημερώματα, 18 Σεπτεμβρίου 2013. Ο 34χρονος αντιφασίστας ράπερ, Παύλος Φύσσας, πέφτει νεκρός στην Αμφιάλη, χτυπημένος με μαχαίρι από τον χρυσαυγίτη Γιώργο Ρουπακιά. Λίγο νωρίτερα, τάγμα εφόδου της τοπικής Χρυσής Αυγής που είχε στοχοποιήσει τον Φύσσα, προσπαθεί να επιτεθεί στον ίδιο και στην παρέα του. Εκείνος, πιστός στις λαϊκές αξίες που υπηρέτησε με τον δικό του τρόπο στη ζωή και την καριέρα του, βγαίνει μπροστά! Το μαχαίρι του Ρουπακιά, ο οποίος είχε καταφτάσει μετά από τηλεφώνημα ως ενίσχυση του ήδη πολυπληθούς τάγματος, θα τον στείλει στην αιωνιότητα της αντιφασιστικής μνήμης. Η δολοφονία έλαβε χώρα, όταν αρκετοί αστυνομικοί με δίκυκλα ήταν πολύ κοντά στο σημείο και όταν είχαν ήδη ενημερωθεί για την επίθεση που διεξαγόταν! Η είδηση εξαπλώνεται αστραπιαία και παρότι ο Σκάι και το Πρώτο Θέμα μιλούν για «οπαδικές διαφορές», η φασιστική δολοφονία πυροδοτεί κύμα δυναμικών κινητοποιήσεων.
Το ίδιο απόγευμα, χιλιάδες συγκεντρώνονται στο Κερατσίνι. Η πορεία προς το αστυνομικό τμήμα μετατρέπεται σε πεδίο σύγκρουσης, με τα ΜΑΤ να κάνουν χρήση χημικών και χειροβομβίδων κρότου-λάμψης. Καταγγελίες κάνουν λόγο για παρουσία χρυσαυγιτών πίσω από τα ΜΑΤ! Δεκάδες άνθρωποι προσάγονται και συλλαμβάνονται, με σκληρές κατηγορίες που έφτασαν μέχρι και στην πρωτόδική τους καταδίκη. Ανάμεσα στους συλληφθέντες, μέλος της ΕΑΑΚ ΣΕΜΦΕ που παρέμεινε υπό κράτηση τραυματισμένος και χωρίς να λάβει ιατρικής περίθαλψης. Μία εβδομάδα αργότερα, στις 25 Σεπτεμβρίου, πάνω από 15.000 διαδηλωτές κατεβαίνουν μαζικά και οργανωμένα σε Σύνταγμα και στα Προπύλαια Αθήνας, σε μία από τις μεγαλύτερες αντιφασιστικές πορείες των τελευταίων χρόνων, με κατεύθυνση τα γραφεία της Χρυσής Αυγής στη Μεσογείων, τα οποία οι διαδηλωτές/τριες επιχείρησαν να προσεγγίσουν. Η αστυνομία επιτίθεται με χημικά και κλομπ σε μία προσπάθεια να διαλύσει την πορεία που ήθελε να φτάσει στα γραφεία της ΧΑ. Ακολουθούν προσαγωγές και συλλήψεις. Ανάμεσα τους, δύο μέλη της ΕΑΑΚ Φιλοσοφικής και Μαθηματικού, τα οποία θα χτυπηθούν βάναυσα κατά τη σύλληψη και θα περάσουν από δίκη. Διαδηλώσεις κατά τη διάρκεια εκείνων των ημερών διεξήχθησαν σε πολλές ελληνικές πόλεις με στόχο πολλές φορές γραφεία του κόμματος, όπως και στο εξωτερικό.
Από τις αντιφασιστικές διαδηλώσεις στο Κερατσίνι μέχρι το Εφετείο, το κίνημα επέβαλλε την απομόνωση των ναζί!
Η πρώτη θλιβερή επέτειος το 2014 της δολοφονίας τιμήθηκε στο Κερατσίνι. Η λαϊκή γειτονιά του Παύλου έμελλε να μείνει ως ο βασικός τόπος συνάντησης χιλιάδων αντιφασιστών/στριων ανά τα χρόνια. Την πρώτη χρονιά η συγκέντρωση χιλιάδων ξεκίνησε από το σημείο της δολοφονίας και κινήθηκε στους γύρω δρόμους της Αμφιάλης. Την πορεία χτύπησαν τα ΜΑΤ με χημικά και χειροβομβίδες κρότου-λάμψης. Ο απολογισμός είναι βαρύς: περισσότερες από 70 προσαγωγές, από τις οποίες οι 64 μετατρέπονται σε συλλήψεις! Το κράτος παίρνει θέση: Παρά τις αστυνομικές εφόδους και το κατηγορητήριο απέναντι στη Χρυσή Αυγή, βασικός εχθρός παραμένει το αντιφασιστικό κίνημα! Ήταν τα χρόνια, που η θεωρία των δύο άκρων είχε αρχίσει να υιοθετείται όλο και περισσότερο…
Για τα επόμενα δύο χρόνια το Κερατσίνι παραμένει το επίκεντρο των αντιφασιστικών κινητοποιήσεων. Στις 18 Σεπτεμβρίου 2015 πραγματοποιούνται πολλαπλές συγκεντρώσεις και πορείες στις γειτονιές της πόλης, με τη μεγαλύτερη να περνά από το σημείο της δολοφονίας. Η αστυνομική παρουσία είναι έντονη και, μετά το τέλος των κινητοποιήσεων, καταγράφονται 26 προσαγωγές και δύο συλλήψεις. Το μοτίβο της ισχυρής αστυνομικής επιτήρησης των αντιφασιστικών κινητοποιήσεων στο Κερατσίνι έχει πλέον παγιωθεί, με μηχανοκίνητες ομάδες της αστυνομίας να επιτίθονται σε διαδηλωτές/τριες που αποχωρούσαν από την πορεία και να ακολουθούν από πίσω μέχρι και αστικά λεωφορεία με κόσμο.
Το 2017 αποτελεί χρονιά-σταθμό! Στις 16 Σεπτεμβρίου, χιλιάδες διαδηλωτές, μετανάστες, φοιτητές, μαθητές, εργατικά σωματεία και οργανώσεις της Αριστεράς συγκροτούν μια μαζική και πολύμορφη πορεία από το Σύνταγμα προς τα γραφεία της Χρυσής Αυγής στη Μεσογείων. Στην κεφαλή και ανάμεσα στα πολυπληθή μπλοκ βρίσκονται η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η ΚΕΕΡΦΑ, φοιτητικοί σύλλογοι και μεταναστευτικές κοινότητες. Στη Μεσογείων, όμως, η ΕΛ.ΑΣ. έχει ήδη στήσει κλούβες και ισχυρό αστυνομικό φραγμό, παρεμποδίζοντας την πορεία να προσεγγίσει τα γραφεία της Χρυσής Αυγής. Οι διαδηλωτές παραμένουν μπροστά στα ΜΑΤ, φωνάζοντας συνθήματα για το κλείσιμο των γραφείων. Δύο ημέρες αργότερα, στις 18 Σεπτεμβρίου, χιλιάδες συγκεντρώνονται ξανά στο Κερατσίνι και πραγματοποιούν πορεία. Κι εκεί, η αστυνομική παρουσία είναι ισχυρή, με επίθεση των ΜΑΤ και προσαγωγές.
Τα επόμενα χρόνια, η αντιφασιστική επέτειος συνέχισε να βρίσκει απέναντί της ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις, αλλά παρέμεινε πάντα μία δυναμική και μαζική απάντηση στη φασιστική βία. Το 2018, στη Θεσσαλονίκη και αλλού, οι κινητοποιήσεις βρίσκονται ξανά αντιμέτωπες με αστυνομικούς φραγμούς, χημικά και συλλήψεις. Το 2019, έγινε επίθεση σε αντιφασιστική διαδήλωση από συγκεκαλυμμένα μέλη της Χρυσής Αυγής (ή άλλων παραφυάδων) που δρούσαν δίπλα στην αστυνομία!
Το 2020, μέσα στην πανδημία, η καταστολή παίρνει νέα διάσταση: στη Θεσσαλονίκη 51 αντιφασίστες συλλαμβάνονται πριν από την επέτειο, ενώ καταγράφονται και σοβαροί τραυματισμοί. Το 2021, δυνάμεις της ΔΡΑΣΗ καταδιώκουν φοιτητές που επιστρέφουν στα γραφεία της ΛΑΕ, εισέρχονται στο κτίριο και κρατούν πέντε από αυτούς. Το 2022, μετά την πορεία στο Κερατσίνι, τα ΜΑΤ χρησιμοποιούν ξανά χημικά και κρότου-λάμψης, ενώ έξι διαδηλωτές προσάγονται και τρεις συλλαμβάνονται. Το μοτίβο δεν αλλάζει: Η αντιφασιστική δράση παραμένει επίμονη και πολύ συχνά συναντά την αστυνομική καταστολή.
Από τον Σεπτέμβρη του 2013 μέχρι σήμερα, οι αντιφασιστικές κινητοποιήσεις δεν είναι τυπικές επετειακές συγκεντρώσεις μνήμης. Κάθε χρόνο, στους δρόμους του Κερατσινιού, της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και άλλων πόλεων, χιλιάδες άνθρωποι θέτουν ξανά στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής την πάλη κατά του φασισμού. Η διαρκής παρουσία του αντιφασιστικού κινήματος, η δράση σωματείων, φοιτητικών συλλόγων, μεταναστευτικών κοινοτήτων και οργανώσεων δημιούργησαν τους κοινωνικούς και πολιτικούς όρους, πολιτικής απομόνωσης της Χρυσής Αυγής. Αν δεν υπήρχαν αυτοί, είναι άγνωστο εάν η απόφαση του Εφετείου θα είχε λάβει χαρακτήρα (δικαιολογημένης) ανακούφισης και νίκης του αντιφασιστικού κινήματος.
Την 7η Οκτωβρίου του 2020, τότε που δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι πλημμύρισαν τη λεωφόρο Αλεξάνδρας, περιμένοντας την απόφαση, το δικαστήριο καταδίκασε τη Χρυσή Αυγή, επειδή πρώτα και κύρια την είχε καταδικάσει η συντριπτική πλειονότητα της κοινωνία. Έτσι, η συγκέντρωση εκείνη γίνεται η πολιτική κορύφωση μιας διαδρομής μνήμης αφιερωμένη στον Λουκμάν, τον Φύσσα, τον Κουσουρή, τους Αιγύπτιους ψαράδες, τους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ και κάθε άτομο και συλλογικότητα που στοχοποιήθηκε από τους φασίστες της Χρυσής Αυγής.
Αυτός είναι και ο βασικός λόγος (κι όχι αποκλειστικά η δικαστική δικαίωση) που η ημέρα εκείνη γαλούχησε μια νέα γενιά αγωνιστών, που είχε ελάχιστες μνήμες από τους αντιμνημονιακούς αγώνες.
Με την ακροδεξιά να «χτυπάει ξανά την πόρτα», αναδεικνύεται η ανάγκη για νέους μαζικούς αγώνες. Όπλο ένα σύγχρονο αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα και κίνημα, ενάντια στους πραγματικούς εχθρούς της εργατικής τάξης, τον σύγχρονο, φονικό ολοκληρωτικό καπιταλισμό, της φτώχειας, του ρατσισμού και των πολέμων.
Υπερπροβολή από τα ΜΜΕ του συστημικού Κασιδιάρη
Εντονος ήταν ο μιντιακός «θόρυβος» για την αποφυλάκιση Κασιδιάρη. Ακροδεξιοί (επίσημα ή ανεπίσημα) influencers έσπευσαν να τον ηρωοποιήσουν. Κάτω από τις αναρτήσεις αρκετές επευφημίες, κάποιες από ψεύτικους λογαριασμούς – αρκετές από πραγματικούς ανθρώπους. ΜΜΕ αφιέρωσαν πολύτιμο χώρο. Πολλά ξέχασαν να αναφέρουν πως ο Κασιδιάρης αποφυλακίζεται μόλις έξι χρόνια μετά την καταδίκη του (αντί για 13,5) ως στέλεχος εγκληματικής οργάνωσης, μπορεί όχι πρόωρα, αλλά σίγουρα επωφελούμενος από τις ευεργετικές διατάξεις της εθελοντικής εργασίας στη φυλακή.
Γενικά, από τον πολύ «ντόρο» που σήκωσε η αποφυλάκιση, έλειψαν ρεπορτάζ και τοποθετήσεις που να έβαζαν σημαντικά ερωτήματα όσον αφορά την περιβόητη «αντισυστημικότητα» ενός στελέχους νεοναζιστικής οργάνωσης, που λίγα χρόνια πριν μεσημεριανές εκπομπές τον διαφήμιζαν με τα καλύτερα λόγια. Φυσικά, κάθε κρατούμενος έχει δικαιώματα. Αλλά, το πώς ο Κασιδιάρης κατάφερε να αξιοποιήσει τόσο έντονα τις ευεγερτικές διατάξεις ενώ άλλοι κρατούμενοι όχι, εγείρει εύλογες απορίες. «Η αποφυλάκιση του Κασιδιάρη και σειράς στελεχών της Χρυσής Αυγής όλο το προηγούμενο διάστημα δείχνει ότι η εγκληματική-τρομοκρατική πρακτική των φασιστών δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί από το αστικό δικαστικό σύστημα», αναφέρει ανακοίνωση της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης.
Η «αντισυστημικότητα» του Κασιδιάρη φάνηκε και στα φιλικά προς εκείνον πρόσωπα σωφρονιστικών υπαλλήλων της φυλακής. Κάποιοι απ’ αυτούς μόνο με… αγκαλιές δεν τον αποχαιρέτησαν, πριν φτάσει στη συγκέντρωση 150 υποστηρικτών του… Το αντιφασιστικό κίνημα δεν περιμένει την αστική Δικαιοσύνη να τιμωρήσει τους φασίστες, ούτε ζητάει σκλήρυνση του δικαστικού συστήματος και μη σεβασμό των δικαιωμάτων κάθε κρατούμενου. Η άνιση μεταχείριση υπέρ των κρατουμένων της Χρυσής Αυγής, όμως, δείχνει τους σφικτούς δεσμούς τους με το κράτος. Ειδικά στην περίπτωση Κασιδιάρη, το «σπρώξιμο» συγκεκριμένων ισχυρών κύκλων εντός κρατικού συστήματος και εντός κεφαλαίου είναι έκδηλο. Ο Κασιδιάρης προέρχεται από ένα κόμμα που πάει «με τους εφοπλιστές μας» (δήλωση Λαγού). Γνωρίζει καλά ποιούς υπηρετεί. Γι αυτό και από νωρίς έδειξε με ποιους πραγματικά είναι: τον Ίλον Μασκ, τον οποίο χαρακτήρισε ως «την επιφανέστερη προσωπικότητα παγκοσμίως», και άρα με ό,τι εκείνος εκπροσωπεί.
Ακόμα και η ενδυματολογική του επιλογή να φορέσει μαύρο πόλο Fred-Perry με κίτρινο λογότυπο, δεν είναι τυχαία, καθώς αυτό έχει ιδιοποιηθεί ως στιλιστικό σύμβολο των Proud Boys στις ΗΠΑ, οι οποίοι πρωτοστάτησαν στα γεγονότα στο Καπιτώλιο, προς υποστήριξη του Τραμπ… Όπως τονίζει η Κομμουνιστική Απελευθέρωση «μια σειρά κεντρικών παραγόντων του διεθνούς κεφαλαίου, εφοπλιστές και βιομήχανοι, δηλώνουν ανοιχτά τη στήριξή τους σε τέτοιες δυνάμεις, αναδεικνύοντας ακριβώς το ψευδεπίγραφο του ‘’αντισυστημικού’’ προφίλ της ακροδεξιάς και των φασιστών.»
