Είναι γνωστό και τεκμηριωμένο ότι οι φτωχοί λαμβάνουν χειρότερες υπηρεσίες υγείας και παρουσιάζουν μεγαλύτερη θνησιμότητα. Οι ανθυγιεινές συνθήκες ζωής, η υπερεργασία, η κακή διατροφή, το άγχος της επιβίωσης και η άνιση πρόσβαση στην περίθαλψη είναι οι κύριες αιτίες για τις οποίες οι μη προνομιούχοι αυτής της κοινωνίας πεθαίνουν νεότεροι.
Αντιθέτως, αυτό που δεν συζητείται είναι το πώς μπορεί και οι πλούσιοι και διάσημοι να πεθαίνουν πρόωρα. Πώς προκύπτει αυτό που περιγράφηκε ήδη από τη δεκαετία του ’60 ως «VIP syndrome»;
Οι κάτοχοι πλούτου και φήμης συχνά αρνούνται την ανθρώπινη φύση τους. Τους είναι ανυπόφορη η εξοικείωση με την αρρώστια, τα γηρατειά και τον θάνατο και θεωρούν ότι θα παραμείνουν άτρωτοι, απολαμβάνοντας τον θαυμασμό των υπολοίπων. Ο εθισμός στη δόξα και στο χειροκρότημα είναι πολύ ισχυρός και έτσι δυσκολεύονται να διαχειριστούν τη φθορά. Γι’ αυτό αναζητούν ανορθολογικές λύσεις για τη διατήρηση της νεότητας και της ευεξίας — και, δυστυχώς, τις βρίσκουν. Όταν αναζητάς το παραμύθι, αυτός που θα σου το πουλήσει θα είναι ένας παραμυθάς.
Έτσι, μπορεί να γίνονται αποδέκτες της χειρότερης θεραπευτικής προσέγγισης από επίδοξους θεραπευτές, οι οποίοι ουδεμία σχέση έχουν με την επιστήμη της ιατρικής. Διότι μόνο ένας τσαρλατάνος μπορεί να υπόσχεται ότι θα νικήσει τη φθορά, ότι θα πραγματοποιήσει το άπιαστο όνειρο της αέναης αναζωογόνησης.
Ο πολύ θλιβερός θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη οφείλεται ακριβώς σε αυτό: στο ότι εμπιστεύτηκε το σώμα του σε κομπογιαννίτες με ψηλά τακούνια και ακριβά κοστούμια, οι οποίοι του υποσχέθηκαν το ακατόρθωτο, ότι θα αποτοξινωθεί και θα φαίνεται νέος. Εδώ, όμως, δεν μιλάμε για ένα ακίνδυνο παραμύθι, αλλά για μια εγκληματική ενέργεια κυνικών σαρκοβόρων που δεν είχαν καμία σχέση με την ιατρική. Αυτό φάνηκε ιδίως από τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισαν τον θάνατό του.
Πρόκειται για ένα έγκλημα με κρατική ευθύνη, επειδή οι αρμόδιοι για τη δημόσια υγεία όχι μόνο δεν το απέτρεψαν, αλλά το ενίσχυσαν κιόλας. Ένας υπουργός Υγείας, ο οποίος —ανάμεσα στις δύο θητείες του— διαφήμιζε θεραπευτικά νανογιλέκα και πρόσφατα ξάπλωνε στα κρεβάτια κλινικών μακροζωίας, προωθώντας αυτού του τύπου την επιχειρηματικότητα. Δίπλα του, ο πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών κατείχε, ενίσχυε και προωθούσε αντίστοιχα εγχειρήματα. Πέραν του γελοίου, είναι ιδιαίτερα εξευτελιστικός ο τρόπος με τον οποίο η υψηλή κάστα συναγελάζεται με αυτό το κύκλωμα απατεώνων και τροφοδοτείται από αυτό, διατυμπανίζοντας την ανωτερότητά της απέναντι στις ρυτίδες της πλέμπας.
Τώρα, παρότι είναι ήδη αργά, μετά από αυτόν τον αδόκητο χαμό, πρέπει να μπει τέλος σε αυτό το εμπόριο απατηλής ελπίδας:
— Να απαγορευτεί στην πράξη κάθε διαφήμιση ιατρικών υπηρεσιών.
— Να ελεγχθούν όλοι όσοι παραπλανούν τον κόσμο χρησιμοποιώντας ψευδοεπιστημονικούς όρους.
— Να βγουν μπροστά οι ιατρικές ενώσεις της χώρας, ώστε να καταρτίσουν και να επιβλέψουν ένα αυστηρό πλαίσιο λειτουργίας.
Για να μη χαθούν άλλες «ταραγμένες ψυχές» στον βωμό του εύκολου κέρδους.
- VIP syndrome: Όταν ο πλούτος και η φήμη οδηγούν στην ιατρική πλάνη
- Το εμπόριο της αιώνιας νεότητας και οι κρατικές ευθύνες
- Απατηλές θεραπείες για πλούσιους και διάσημους
Χριστίνα Κυδώνα στην Εποχή
