Με αφορμή την επέτειο του Πολυτεχνείου, η ΟΙΕΛΕ παρουσιάζει την ιστορία του Δημήτρη Κωσταράκου, ο οποίος υπέστη βασανιστήρια επί 110 ημέρες κατά τη δικτατορία.

Την ιστορία του Δημήτρη Κωσταράκου, που βασανίστηκε επί 110 ημέρες από το καθεστώς της Χούντας, αναδεικνύει η ΟΙΕΛΕ με αφορμή την επέτειο του Πολυτεχνείου. Ο Κωσταράκος είχε διατελέσει αντιπρόεδρος και γενικός γραμματέας της Ομοσπονδίας.

Όπως αναφέρει η ανακοίνωση της ΟΙΕΛΕ, ο Κωσταράκος ήταν φοιτητής της Φυσικομαθηματικής Σχολής και συμμετείχε στον αντιδικτατορικό αγώνα μέσα από τις γραμμές του Ρήγα Φεραίου. Συνελήφθη στις 8 Μαΐου 1973, στο σπίτι της αδελφής του, και οδηγήθηκε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ.

Η ΟΙΕΛΕ περιγράφει ξυλοδαρμούς και βασανιστήρια, μεταξύ των οποίων φάλαγγα και σύρσιμο δεμένου από όχημα. Σύμφωνα με την ίδια αφήγηση, ο Κωσταράκος αποφυλακίστηκε με σοβαρά προβλήματα υγείας, χωρίς να μπορεί να περπατήσει ή να μιλήσει. Αργότερα μεταφέρθηκε σε ειδική νευρολογική κλινική στο Λονδίνο για θεραπεία.

Η ανακοίνωση περιλαμβάνει και μαρτυρία του πατέρα του, Ηλία Κωσταράκου, στη δίκη των βασανιστών της Χούντας. Η ΟΙΕΛΕ κλείνει με κάλεσμα προς τους εκπαιδευτικούς να προστατεύσουν τα παιδιά και με το μήνυμα «Ποτέ πια φασισμός».

Αναλυτικά η ανακοίνωση της ΟΙΕΛΕ

Πολυτεχνείο: Ένας ήρωας στα μπουντρούμια του ΕΑΤ-ΕΣΑΑντί του τυπικού κειμένου για την ηρωική επέτειο του Πολυτεχνείου, μια ιστορία. Η ιστορία ενός νέου ανθρώπου, φοιτητή της Φυσικομαθηματικής Σχολής, που βασανίστηκε απάνθρωπα στα μπουντρούμια του ΕΑΤ-ΕΣΑ. Του αξέχαστου Δημήτρη Κωσταράκου, Αντιπροέδρου και Γενικού Γραμματέα της ΟΙΕΛΕ στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης.«Του έδεσαν με χοντρά σχοινιά (τριχιές) τα δύο χέρια πάνω σ’ ένα τζιπ και τον έσερναν γύρω-γύρω μέσα στο στρατόπεδο για πολλές ώρες. Και μπροστά του ένα άλλο στρατιωτικό αυτοκίνητο ήταν έτοιμο να πέσει επάνω του κι έκανε κι αυτό την ίδια πορεία με το τζιπ στο οποίο ήταν δεμένος πισθάγκωνα ο γιος μου»ΟΙΕΛΕ(Ηλίας Κωσταράκος, πατέρας του Δημήτρη, κατάθεση στη Δίκη των βασανιστών της Χούντας)Ο Δημήτρης Κωσταράκος ήταν φοιτητής της Φυσικομαθηματικής Σχολής. Ενεργός στο φοιτητικό κίνημα, εντάχθηκε στον αντιδικτατορικό αγώνα μέσα από τις γραμμές του Ρήγα Φεραίου και μπήκε στο μάτι των αρχών της Χούντας. Το πρωί της 8ης Μαϊου του 1973, ασφαλίτες μπήκαν στο σπίτι της αδερφής του και τον συνέλαβαν.Όταν έφθασε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ, ο αρχιβασανιστής Τσάλας τον ρώτησε: «Εσύ τι είσαι; Καλλιτέχνης;» «Όχι, φοιτητής», απάντησε ο Δημήτρης. Ο Τσάλας αποκρίθηκε: «Α, φοιτητής… Αφήστε τον να φύγει». Και ξαφνικά τέσσερις βασανιστές-ασφαλίτες έπεσαν πάνω του μανιασμένα και τον χτυπούσαν, τον κλωτσούσαν και τον έφτυναν.Αυτή ήταν η αρχή του μαρτυρίου του Δημήτρη Κωσταράκου. Ενός μαρτυρίου που κράτησε 110 ολόκληρες μέρες. Τον χτυπούσαν. Του διέλυσαν τα πόδια με φάλαγγα. Τον υποχρέωναν να πιει τα ούρα του. Και το χειρότερο. Λίγες ημέρες πριν τον αποφυλακίσουν, τον έδεσαν με τα δύο χέρια από ένα τζιπ και τον έσερναν μέσα στο στρατόπεδο.Όταν αποφυλακίστηκε, δύο ασφαλίτες του ΕΑΤ-ΕΣΑ τον κουβάλησαν τυλιγμένο σε μια κουβέρτα και τον πέταξαν στο σπίτι του. Ο Δημήτρης δεν μπορούσε να περπατήσει, ούτε να μιλήσει. Του διέλυσαν το κορμί, το μυαλό και την ψυχή του. Έχασε τη μνήμη και τη δυνατότητα της κρίσης και περπάτησε μετά από καιρό. Το μόνο που ψέλλισε μετά από καιρό ήταν η φράση «Μπαμπά, με σκότωσαν». Οι σύντροφοί του τον επισκέπτονταν και απλώς σήκωνε αδύναμα το χέρι του να τους χαιρετίσει. Μεταφέρθηκε στο Λονδίνο για θεραπεία σε ειδική νευρολογική κλινική.ΟΙΕΛΕΑυτή ήταν η γενιά του Πολυτεχνείου και της αντιδικτατορικής αντίστασης. Νέα παιδιά που διψούσαν για απλά πράγματα που απολάμβαναν οι νέοι της εποχής τους σε πολλές χώρες. Ψωμί, Παιδεία και Ελευθερία. Για τη δυνατότητα της ελεύθερης, χωρίς περιορισμούς, πρόσβασης στη γνώση. Για τη δυνατότητα να διαβάζουν τα βιβλία που τους άρεσαν, να ακούνε τη μουσική που προτιμούσαν. Για να έχουν ένα μέλλον ανθρώπινο, με αξιοπρέπεια.Στις μέρες που το τέρας της ακροδεξιάς θεριεύει και οι νοσταλγοί του ναζισμού σουλατσάρουν ανενόχλητοι σε σχολεία, σε τηλεοπτικά στούντιο και σε σάλες ξενοδοχείων, «πουλώντας» το νοσηρό τους δόγμα, είναι ανάγκη περισσότερο από ποτέ να μην ξεχάσουμε. Οφείλουμε όλοι εμείς οι εκπαιδευτικοί να υψώσουμε ένα τείχος προστασίας στα παιδιά μας και να φωνάξουμε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας:Ποτέ πια! Ποτέ πια φασισμός!Το Πολυτεχνείο ΖΕΙ!

Άκου ζωντανά Spi8a