Η πρώτη εκφωνήτρια του ραδιοφωνικού σταθμού του Πολυτεχνείου περιέγραψε σε συνέντευξή της στην ΕΡΤ την οργάνωση της κατάληψης, τα μηνύματα προς τον λαό και την απόφαση των φοιτητών να μην αποχωρήσουν.
Την απόφαση των φοιτητών να παραμείνουν στο Πολυτεχνείο, παρά τις προειδοποιήσεις για επικείμενη επέμβαση του στρατού, θυμήθηκε η Τόνια Μοροπούλου, πρώτη εκφωνήτρια του ραδιοφωνικού σταθμού της εξέγερσης του 1973. Σε συνέντευξή της στην ΕΡΤ μίλησε για την οργάνωση του κινήματος, τη δημιουργία του σταθμού και τις ώρες της εισβολής.
Από τις συνελεύσεις στον ραδιοφωνικό σταθμό
Όπως ανέφερε, οι κινητοποιήσεις είχαν ξεκινήσει από το 1972 με αίτημα τις ελεύθερες φοιτητικές εκλογές, καθώς οι διοικήσεις των συλλόγων διορίζονταν από τη χούντα. Ακολούθησαν μαζικές συνελεύσεις και επιτροπές αγώνα. Στις 14 Νοεμβρίου 1973, οι φοιτητές συζήτησαν τη στάση τους απέναντι στη φιλελευθεροποίηση που είχε εξαγγείλει η κυβέρνηση Μαρκεζίνη. Η Μοροπούλου είπε ότι οι φοιτητές την αντιμετώπιζαν ως προσπάθεια αφομοίωσης της αντίστασής τους.
Με την έναρξη της κατάληψης, στο Πολυτεχνείο συμμετείχαν και φοιτητές από άλλα ιδρύματα, μεταξύ των οποίων η ΑΣΟΕΕ και η τότε Βιομηχανική Σχολή Πειραιά. Για να απευθυνθούν στην κοινωνία, οι φοιτητές αρχικά μετέφεραν μηνύματα με οχήματα και χειρόγραφα σημειώματα. Έπειτα έστησαν ραδιοφωνικό σταθμό, χρησιμοποιώντας πομπό από το εργαστήριο Φυσικής της Σχολής Χημικών Μηχανικών.
Η Μοροπούλου περιέγραψε ότι κάθισε μπροστά στον πομπό μαζί με τον Στέλιο και εκφώνησε το πρώτο μήνυμα προς τον ελληνικό λαό: «Ελληνικέ λαέ, σου μιλούν οι ελεύθεροι αγωνιζόμενοι φοιτητές, οι ελεύθεροι αγωνιζόμενοι Έλληνες. Εδώ Πολυτεχνείο». Αργότερα κατασκευάστηκε και δεύτερος πομπός, στο εργαστήριο Ηλεκτροτεχνικής, με σκοπό να ενισχυθεί η εμβέλεια του σταθμού.
Η απόφαση να μην αποχωρήσουν
Για την Παρασκευή 16 Νοεμβρίου, η Μοροπούλου ανέφερε ότι η Συντονιστική Επιτροπή αποφάσισε ομόφωνα να καλέσει τους κατοίκους της Αθήνας να κατέβουν στους δρόμους. Η ίδια διάβασε το σχετικό κείμενο και, όπως είπε, παρέδωσε το χειρόγραφο στον πρύτανη του Πολυτεχνείου πενήντα χρόνια αργότερα.
Σύμφωνα με την περιγραφή της, καθηγητές, ο πρύτανης και μέλη της Συγκλήτου ενημέρωσαν τους φοιτητές ότι επίκειται επέμβαση και ότι δεν μπορούσαν πλέον να εγγυηθούν το πανεπιστημιακό άσυλο. Τους ζήτησαν να φύγουν για να αποφευχθεί αιματοχυσία. Η Μοροπούλου είπε ότι οι φοιτητές επέλεξαν να μείνουν, εκτιμώντας πως κινδύνευαν είτε αποχωρούσαν είτε παρέμεναν. «Δεν παραδοθήκαμε», ανέφερε.
Το απόγευμα, όπως θυμήθηκε, έφτασε στη Συντονιστική Επιτροπή η ταυτότητα του πρώτου νεκρού. Καθώς ακούγονταν πυροβολισμοί, ο σταθμός μετέδωσε έκκληση προς τον κόσμο να κατέβει στο Πολυτεχνείο. Η ίδια συνέδεσε το μήνυμα με την κινητοποίηση πολιτών και την εμφάνιση οδοφραγμάτων στην Αλεξάνδρας, την Πατησίων, στα Χαυτεία και κοντά στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης.
Η εισβολή και η έξοδος από το Πολυτεχνείο
Για τη στιγμή της εισβολής, η Μοροπούλου θυμήθηκε τον Δημήτρη Παπαχρήστο να απευθύνεται από τον σταθμό στους στρατιώτες, λέγοντας ότι οι φοιτητές ήταν άοπλοι και ζητώντας να μην τους χτυπήσουν. Καθώς το Πολυτεχνείο άδειαζε, συμφοιτητές τους έφτασαν στον χώρο του σταθμού για να τους απομακρύνουν. «Φύγαμε με την κραυγή του εθνικού ύμνου», είπε.
Η ίδια περιέγραψε την έξοδό της από την Τοσίτσα, όπου, όπως ανέφερε, στρατιώτες και αξιωματικοί φώναζαν στους φοιτητές να σηκώσουν τα χέρια τους. Στην ίδια συνέντευξη υποστήριξε ότι η συλλογικότητα και η συμμετοχή ανθρώπων με διαφορετικές πολιτικές αντιλήψεις συνέβαλαν στη συσπείρωση γύρω από κοινά αιτήματα. Χαρακτήρισε επίσης το σύνθημα «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» διαχρονικό και είπε ότι το Πολυτεχνείο μπορεί να εμπνέει τις νεότερες γενιές ως προς τη δημοκρατία και τη συλλογική δράση.
