Το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων καταδίκασε τον Ζ.Μ. για φθορά ξένης περιουσίας, για σύνθημα που γράφτηκε σε τοίχο του ΕΜΠ τον Μάιο του 2024. Η ποινή μειώθηκε από την πρωτόδικη απόφαση και έχει τριετή αναστολή.
Σε φυλάκιση πέντε μηνών και 15 ημερών με τριετή αναστολή καταδίκασε το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων τον φοιτητή Ζ.Μ., ο οποίος κατηγορούνταν για φθορά ξένης περιουσίας. Η υπόθεση αφορά σύνθημα που γράφτηκε τον Μάιο του 2024 σε τοίχο της σχολής Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του ΕΜΠ.
Τα συνθήματα ήταν «Λευτεριά στην Παλαιστίνη» και «Παύση κάθε συνεργασίας του ΕΜΠ με την Intracom Defense». Σύμφωνα με όσα αναφέρονται για την υπόθεση, ως στοιχείο σε βάρος του φοιτητή χρησιμοποιήθηκαν τέσσερις θολές φωτογραφίες, τις οποίες είχε τραβήξει με το κινητό του ο τότε κοσμήτορας της σχολής, Παναγιώτης Τσανάκας. Σε αυτές εμφανίζονται δύο άτομα με καλυμμένα τα χαρακτηριστικά τους να γράφουν με σπρέι.
Σε πρώτο βαθμό ο Ζ.Μ. είχε καταδικαστεί σε φυλάκιση 14 μηνών χωρίς αναστολή. Η συνήγορός του, Αννυ Παπαρρούσου, δήλωσε ότι το δικαστήριο θα μπορούσε να τον απαλλάξει ή να επιβάλει συμβολική ποινή και υποστήριξε πως η απόφαση συνδέεται με την ποινικοποίηση των αγώνων του φοιτητικού κινήματος.
Η θέση του φοιτητή
Ο Ζ.Μ. συνέδεσε την υπόθεση με δράση της Πρωτοβουλίας Αναρχικών Φοιτητών/τριών Αθήνας, η οποία, όπως ανέφερε, στόχευε να αναδείξει συνεργασίες ελληνικών πανεπιστημίων με την πολεμική βιομηχανία του Ισραήλ. Υποστήριξε ότι η δίωξή του αφορούσε την πολιτική και αντιπολεμική δράση στις σχολές και ότι η καταδίκη έχει ευρύτερη σημασία για την ελεύθερη πολιτική έκφραση και την αυτοοργάνωση των φοιτητών.
Στην τοποθέτησή του, η Πρωτοβουλία Αναρχικών Φοιτητών/τριών Αθήνας αναφέρθηκε στη διακοπή της ακαδημαϊκής και ερευνητικής συνεργασίας με το Ισραήλ ως αίτημα του διεθνούς φοιτητικού αντιπολεμικού κινήματος. Για την παρέμβαση στο ΕΜΠ, ανέφερε ότι έγινε με πανό, αφίσες και σπρέι, με στόχο την ενημέρωση της πανεπιστημιακής κοινότητας για τις συνεργασίες που, κατά την ίδια, διατηρεί το ίδρυμα.
Αναλυτικά η δήλωση του Ζ.Μ.
Η απόφαση της συλλογικότητάς μου, της Πρωτοβουλίας Αναρχικών Φοιτητών/τριών Αθήνας, τον Μάιο του ’24, να αναδείξει τις συνεργασίες των ελληνικών πανεπιστημίων με τη βιομηχανία πολέμου του Ισραήλ έμελλε να ανοίξει δύο παράλληλους αγώνες: έναν δικαστικό και έναν πολιτικό.Ο δικαστικός αγώνας ξεκίνησε με την ασφαλίτικου τύπου δίωξή μου, αρχικά, έπειτα από τη μήνυση του πρύτανη του ΕΜΠ, Ι. Χατζηγεωργίου, και στη συνέχεια με τη στοχοποίησή μου από τις διωκτικές αρχές εξαιτίας της οργανωμένης αναρχικής μου δράσης τα τελευταία χρόνια.Το αποκορύφωμα αυτής της υπόθεσης ήρθε από τη δικαστική εξουσία, η οποία, παρά τη μείωση της πρωτόδικης ποινής, δεν δίστασε να επιβεβαιώσει τον αυταρχικό της χαρακτήρα. Πίσω από το προσωπείο της αστικής ευγένειας, η δικαιοσύνη αποφάσισε να μετατρέψει την πρωτόδικη ποινή των 14 μηνών φυλάκισης χωρίς αναστολή σε 5 μήνες και 15 ημέρες φυλάκισης με τριετή αναστολή. Η καταδίκη αυτή, ωστόσο, δεν αφορά μόνο εμένα προσωπικά. Αφορά όλους και όλες που επιλέγουν τον δρόμο της αυτοοργάνωσης, υπερασπίζονται την ελεύθερη πολιτική έκφραση και αγωνίζονται αδιαμεσολάβητα μέσα στις σχολές τους.Η μαζική συσπείρωση συντρόφων και συντροφισσών γύρω από αυτόν τον αγώνα, μέσα και έξω από τις δικαστικές αίθουσες, καθώς και η παρουσία καθηγητών του ΕΜΠ που υπερασπίστηκαν τον ιστορικό ρόλο των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων και ειδικότερα του Πολυτεχνείου, απέδειξαν ότι η συλλογική αντίσταση μπορεί να αμφισβητήσει έμπρακτα τους συσχετισμούς εξουσίας. Ακριβώς αυτή η δυνατότητα αποτέλεσε, κατά τη γνώμη μου, τον λόγο για τον οποίο η δικαστική εξουσία επέλεξε να επικυρώσει την καταδίκη μου.Ετσι γίναμε μάρτυρες μιας ιστορικής, κατά τη γνώμη μου, απόφασης. Η ποινικοποίηση της πολιτικής έκφρασης και δράσης μέσα στις σχολές από τους κρατικούς μηχανισμούς δεν αποτελεί πλέον απλώς μια απειλή, αλλά μια πραγματικότητα που επιχειρείται να επιβληθεί στα πανεπιστήμιά μας.
