Η πολιτική Τραμπ στον πόλεμο του Κόλπου βρίσκεται μπροστά σε αλλεπάλληλα αδιέξοδα. Οι συνεχείς εναλλαγές στη ρητορική και την πρακτική των ΗΠΑ το πιστοποιούν.
Πρώτα κατά κύματα επιθέσεις σε βάρος στρατιωτικών και βιομηχανικών υποδομών στο Ιράν, έπειτα εκεχειρία, μετά απειλές για πλήρη αφανισμό της χώρας, στη συνέχεια επιβολή οικονομικών κυρώσεων με στόχο την ασφυκτική πίεση στο καθεστώς και την εξέγερση των Ιρανών. Η πολιτική αυτή διατυπώθηκε με παραληρηματικό τρόπο από τον Τραμπ στην πρόσφατη Γ.Σ. του ΟΗΕ.
Όμως όλα όσα έχουν δοκιμαστεί ως τώρα έχουν αποτύχει. Το καθεστώς του Ιράν δεν κατέρρευσε, η στρατιωτική του δύναμη παραμένει ισχυρή, η δυνατότητα αντίστασης στη στρατιωτική και οικονομική βία των ΗΠΑ εξακολουθεί να είναι σημαντική. Η βαθύτερη επιδίωξη του Τραμπ να αποδείξει ότι οι ΗΠΑ «επιστρέφουν» και αποτελούν τον αδιαμφισβήτητο παγκόσμιο ηγέτη, και η παράλληλη επιχείρηση «γονατίσματος» της Κίνας, δέχτηκαν ισχυρά πλήγματα. Οι ΗΠΑ απέτυχαν να προασπίσουν τους συμμάχους τους στον Κόλπο. Οι στρατιωτικές τους βάσεις στη Μέση Ανατολή υπέστησαν μεγάλες καταστροφές. Οι πολεμικές τους επιχειρήσεις διεξάγονται πλέον από την Ιορδανία, ενώ η επιμελητεία πραγματοποιείται από βάσεις του Ειρηνικού, αυξάνοντας το κόστος και τις δυσκολίες συνέχισης του πολέμου.
Την ίδια στιγμή τα στενά του Ορμούζ παραμένουν πρακτικά κλειστά, τροφοδοτώντας μια παγκόσμια ενεργειακή κρίση που πλήττει επώδυνα και την αμερικάνικη οικονομία. Η όλη διαχείριση του πολέμου στον Κόλπο καταγράφει πολύπλευρες αδυναμίες των ΗΠΑ, καταφέρνει ισχυρά πλήγματα στο κύρος του Τραμπ και επιφυλάσσει επώδυνες εκπλήξεις στους Ρεπουμπλικάνους στις επερχόμενες εκλογές.
Μέσα σε αυτό το κλίμα οι δυνάμεις των Ανσαρουλά (στη Δύση είναι γνωστοί με τον υποτιμητικό όρο Χούθι) όχι μόνο απέκρουσαν τις νέες σαουδαραβικές επιθέσεις στην Υεμένη, αλλά έφτασαν πλέον να ελέγχουν ολοκληρωτικά την παράλια ζώνη προς την Ερυθρά Θάλασσα. Ο έλεγχος της ναυσιπλοΐας στα στενά του Μπαμπ ελ-Μαντέμπ, σε συνδυασμό με το κλείσιμο του Ορμούζ, εγείρει πρόσθετα εμπόδια στη διακίνηση ενεργειακών πόρων από τις χώρες του Κόλπου. Ταυτόχρονα οι Ανσαρουλά βομβάρδισαν τον σαουδαραβικό αγωγό πετρελαίου που επέτρεπε την παράκαμψη των στενών του Ορμούζ, αναγκάζοντας τη Σαουδική Αραβία σε αθέτηση συμφωνιών παράδοσης πετρελαιοειδών – με κύριο θύμα τις χώρες της Ευρώπης.
Η κατάσταση περιπλέχθηκε περισσότερο όταν οι ΗΠΑ απέρριψαν τις σαουδαραβικές εκκλήσεις για συνδρομή στο πόλεμο κατά των Ανσαρουλά. Άλλωστε δύο φορές στο πρόσφατο παρελθόν οι ίδιοι οι Αμερικανοί απέτυχαν να «συνετίσουν» το κίνημα της Υεμένης. Τώρα φαίνεται δεν διαθέτουν ούτε πόρους ούτε όπλα για μια νέα απόπειρα. Αντίστοιχα, η Κίνα συνέστησε «αυτοσυγκράτηση και διπλωματικές πρωτοβουλίες για επίλυση της κρίσης»… Η δε διπλωματική στήριξη από Πακιστάν-Τουρκία (Σύμφωνο της Μέκκα) δεν οδήγησε σε στρατιωτική συνδρομή, πιθανώς υπό τον φόβο του πολιτικού κόστους μιας πρωτοβουλίας ευνοϊκής για τα συμφέροντα του Ισραήλ. Πολύ περισσότερο την στιγμή που η αντιπαράθεση Τουρκίας-Ισραήλ κλιμακώνεται, μετά τη μετακίνηση τουρκικών δυνάμεων στη Συρία. Η κατάσταση σε ολόκληρη τη Δυτική Ασία παραμένει χαοτική!
