Δημοσίως, τα νούμερα είναι καθησυχαστικά για το Μαξίμου: η GPO δίνει στη Νέα Δημοκρατία 30,6% στην εκτίμηση ψήφου, η Interview 26,3% στην πρόθεση. Την ίδια στιγμή, ο Μανώλης Κοττάκης γράφει στην Εστία ότι τα ανακοινούμενα 29-30% «δεν υφίστανται» και ότι η πραγματική Ν.Δ. κινείται «μεταξύ 24 και 26%».
Δεν έχει και τόση σημασία ποιος έχει δίκιο. Σημασία έχει ότι η δεξιά δεν πιστεύει πια ούτε τις δημοσκοπήσεις της δεξιάς. Κάτω από την πρωτιά, άλλωστε, τα στοιχεία δεν αφήνουν πολλά περιθώρια παρανόησης. Το 61,4% αξιολογεί αρνητικά τα μέτρα που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός στη Θεσσαλονίκη. Και μόλις το 24% όσων δηλώνουν ψήφο στη Ν.Δ. το κάνει για να την ανταμείψει. Το 28% ψηφίζει διαμαρτυρόμενο, το 27% για να ενισχύσει την αντιπολίτευση, το 18% για να δεθούν τα χέρια της κυβέρνησης.
Οι λόγοι είναι αρκετοί. Πρώτον, η κοινωνική κατάσταση. Η έκτακτη θυσία των μνημονίων έγινε μόνιμο καθεστώς. Και η «επιστροφή στην κανονικότητα» που ήταν ο βασικός λόγος για τον οποίο εκλέχθηκε ο Μητσοτάκης το 2019, σήμανε μόνο επιστροφή στα μεγάλα κέρδη για το μεγάλο κεφάλαιο. Οι μισθωτοί, οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι συνταξιούχοι δεν επέστρεψαν πουθενά. Επίσης και τα υπόλοιπα μέτωπα που παραμένουν ανοιχτά: Η ακρίβεια συγκεντρώνει το 27% της δυσαρέσκειας, ο ΟΠΕΚΕΠΕ το 20%, τα Τέμπη το 19%. Αλλά και τα εθνικά, ο πόλεμος, το αίσθημα ασφάλειας του πολίτη κ.ο.κ
Την ίδια στιγμή ο πρωθυπουργός φαίνεται πολύ εκνευρισμένος Και αυτό γιατί ξέρει ότι μέσα στο κόμμα του διακινούνται ευρέως σενάρια διαδοχής, προετοιμάζονται οι αντίστοιχες καταστάσεις αλλά και επειδή το κόμμα Σαμαρά που έρχεται, θα κόψει ένα κομμάτι από την εκλογική πίτα της Ν.Δ. κάνοντας όχι μόνο το σενάριο της αυτοδυναμίας αδύνατο αλλά και αυτό της συγκυβέρνησης πολύ δύσκολο. Αν όλα αυτά ισχύουν, τότε το σίγουρο είναι ότι οι πολιτικές εξελίξεις θα έρθουν από τη δεξιά πολυκατοικία, ειδικά όταν η κεντροαριστερά δεν ανοίγει κανένα μέτωπο, συμπλέει στα βασικά θέματα με τη Ν.Δ. και δίνει αγώνα για τη δεύτερη θέση, αναμένοντας να πάρει το χρίσμα από πρεσβείες και ελίτ.
Τα δείπνα των δελφίνων
Στη 90ή ΔΕΘ, ενώ ο πρωθυπουργός εξαγγέλλει από το Βελλίδειο με ορίζοντα το 2030, ο υπουργός Οικονομικών Κυριάκος Πιερρακάκης δειπνεί με πάνω από σαράντα βουλευτές στη «Διαγώνιο». Ο Βασίλης Κικίλιας στήνει το δικό του τραπέζι στην «Καντίνα». Ο Νίκος Δένδιας απουσιάζει επιδεικτικά από όλα. Και ο Κώστας Καραμανλής προτιμά να παρουσιάσει βιβλίο στην Ξάνθη, ακυρώνοντας κάθε σενάριο προσέγγισης.
Τα στρατόπεδα είναι ήδη σχηματισμένα. Ο Πιερρακάκης με τη θεσμική εικόνα και το οικονομικό επιτελείο. Ο Δένδιας με δική του επίδειξη δύναμης και ανοιχτούς διαύλους προς τον Σαμαρά. Ο Άδωνις Γεωργιάδης πλήρως μητσοτακικός και σε ρήξη με τον πρώην πρωθυπουργό. Ο Κωστής Χατζηδάκης σε χαμηλούς τόνους, αφήνοντας ένα παράθυρο μισάνοιχτο.
Να σημειωθεί, γιατί έχει τη σημασία του, ότι οι πηγές διαφωνούν για το ποιος προηγείται: Η Εστία δείχνει Πιερρακάκη, το tvxs Δένδια. Στα παρασκήνια της διαδοχής, το ποιος διαρρέει τι, είναι κι αυτό μέρος του παιχνιδιού.
Υπερβολικές οι κινήσεις διαδοχής; Μάλλον όχι, αφού είναι σίγουρο ότι αν η Ν.Δ. πέσει κάτω από το 28%, ή το 25%, ο Μητσοτάκης να αμφισβητηθεί από μέσα.
Ο Σαμαράς ως μοχλός
Εδώ μπαίνει ο Αντώνης Σαμαράς. Πυρήνες κατά νομό, ψηφοδέλτια που κλειδώνουν ‒Ρούσου στον Πειραιά, Σκορδάς στη Δυτική Αθήνα, Σχοινοχωρίτης στην Αργολίδα, Γεροντόπουλος σε Μακεδονία και Θράκη‒ και έμφαση στη Βόρεια Ελλάδα, εκεί όπου η Ν.Δ. αιμορραγεί. Τον Μάιο του 2023 η Νέα Δημοκρατία πήρε 2,4 εκατομμύρια ψήφους. Στις ευρωεκλογές του 2024, 1,1 εκατομμύριο.
Πόσο θα πάρει το νέο κόμμα; Η Marc λέει 2,4%. Μια ειδική μέτρηση που παρουσιάστηκε στον ίδιο τον Μητσοτάκη έδειξε 4,1%. Η Pulse καταγράφει 5% «σίγουρης» ψήφου. Αναλυτές μιλούν για 12-15%. Η Interview βρίσκει 12% θετικούς και 78% αρνητικούς. Και η GPO μετά τη ΔΕΘ δεν συμπεριέλαβε καν το ενδεχόμενο στο ερωτηματολόγιο. Δεν ξέρει κανείς. Και αυτό, όχι το νούμερο, είναι που παραλύει το Μαξίμου.
Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι ποιοι ελπίζουν σε αυτόν. Η καραμανλική πτέρυγα, που περιμένει η φθορά να φέρει αλλαγή ηγεσίας. Και η κεντροαριστερά, η οποία ‒μην έχοντας αρχηγό που να κερδίζει τον Μητσοτάκη σε καμία μέτρηση‒ μετακίνησε αθόρυβα το ερώτημα από το «ποιος κερδίζει» στο «ποιος φθείρει». Δεν είναι τυχαίο ότι εδώ και μήνες η κριτική προς το πρόσωπό του Αντ. Σαμαρά έχει σχεδόν εξαφανιστεί.
Ο Μητσοτάκης κήρυξε τον πόλεμο από τη ΔΕΘ: «Διαθέτει επαρκή τεχνογνωσία για να βλάψει τη Ν.Δ.», με ευθεία αναφορά στο 1993. Η απάντηση ήρθε ακαριαία: «Το ποιος βλάπτει την παράταξη δεν το αποφασίζει η οικογένεια Μητσοτάκη». Μάλλον, τελικά, έχει δίκιο ο Μ. Κοττάκης όταν σημειώνει ότι ιδρυτές του κόμματος Σαμαρά είναι οι ίδιοι οι μηχανισμοί της Ν.Δ. Το κόμμα Σαμαρά δεν είναι διάσπαση της Νέας Δημοκρατίας. Είναι προϊόν της.
Και οι άλλοι;
Όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης συμφωνούν σε ένα πράγμα: Να φύγει ο Κυριάκος. Κανένα δεν διαθέτει σχέδιο που να τον απομακρύνει. Περιμένουν να προκύψει διάδοχη κατάσταση και να τους δοθεί το χρίσμα. Γι’ αυτό η μάχη δίνεται για τη δεύτερη θέση, όχι για την πρώτη.
Η ΕΛ.Α.Σ. υποχωρεί από το 17,1% του Ιουλίου στο 15,5% του Σεπτεμβρίου, επιλέγοντας στελέχη με κριτήριο την προσωπική εκλογική τους πελατεία. Το ΠΑΣΟΚ στέκεται στο 10,8%. Ο ΣΥΡΙΖΑ, στο 2,2%, συζητά με τη Νέα Αριστερά όχι πρόταση αλλά επιβίωση. Στο τεστ αξιοπιστίας, το πρόγραμμα Τσίπρα το θεωρεί πειστικό 20,4% έναντι 68,4%, του ΠΑΣΟΚ 24,9% έναντι 58,6%.
Ο γκρεμός
Ο εκλογικός νόμος έχει έναν γκρεμό στο 25%: Κάτω από αυτό το όριο, το πρώτο κόμμα χάνει ολόκληρο το μπόνους των εδρών. Η Νέα Δημοκρατία μετριέται σήμερα ανάμεσα στο 25,8% και στο 26,3%, ανάλογα με την εταιρεία. Μια πτώση της κοστίζει περίπου δεκαεπτά έδρες ‒ και τότε ούτε συνασπισμός με το ΠΑΣΟΚ δεν φτάνει τις 151. Για αυτό εκνευρίζεται ο Κ. Μητσοτάκης με τον Αντώνη Σαμαρά.
Με την Ελληνική Λύση στο 7,6%, τη Φωνή Λογικής στο 3,1% και τη Νίκη στο 1%, ο χώρος δεξιά της Ν.Δ. γίνεται ρυθμιστής του σχηματισμού της επόμενης κυβέρνησης. Που σημαίνει ότι η επόμενη κυβέρνηση της χώρας θα προκύψει, κατά πάσα πιθανότητα, από διαπραγμάτευση εντός του δεξιού στρατοπέδου.
