Το τελευταίο διάστημα γίνεται όλο και πιο εμφανές ότι ένα «τρίγωνο» δημιουργείται ανάμεσα σε Ελλάδα, Τουρκία και Ισραήλ. Δεν είναι ισόπλευρο, ούτε ισοσκελές. Και, αν το παρατηρήσουμε, έχει κι άλλες πλευρές (παρόλο που το κανονικό τρίγωνο έχει πάντα 3 πλευρές, και το άθροισμα των εσωτερικών γωνιών του είναι πάντα 180 μοίρες). Μιλάμε για ένα διαφορετικό, παράξενο τρίγωνο, σε μια περιοχή όπου μαίνεται ένας γεωπολιτικός αναδασμός με πολλούς ενδιαφερόμενους. Οι σχέσεις ανάμεσα στις πλευρές του ανισοβαρούς και επικίνδυνου «τριγώνου» (οι ορατές, αλλά και οι άλλες) είναι πιθανό να καθορίσουν πολλές από τις εξελίξεις στο προσεχές μέλλον.
Γιατί είναι εξαιρετικά ανισοβαρές το τρίγωνο; Διότι δύο πλευρές του, το Ισραήλ και η Τουρκία, είναι άκρως αναθεωρητικές δυνάμεις, έχουν επεκτατικά σχέδια, μετέχουν ήδη σε πολέμους, έχουν μεγάλη πολιτική ισχύ και σχεδιασμούς. Η δε στήριξή τους είναι πολλαπλή: κυρίως από τη Δύση και το ΝΑΤΟ, αλλά και από άλλες δυνάμεις. Η Τουρκία είναι αναβαθμισμένη (βλ. την πρόσφατη σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, το πρόγραμμα ευρωπαϊκού εξοπλισμού και τις ιδιαίτερες σχέσεις με βασικές ευρωπαϊκές δυνάμεις). Το δε Ισραήλ αποτελεί προχωρημένο φυλάκιο των ΗΠΑ και της Δύσης, με ισχυρότατη διεθνή επιρροή χάρη στο σιωνιστικό και φιλοϊσραηλινό λόμπι.
Αντίθετα η τρίτη πλευρά, η Ελλάδα, απειλείται ευθέως και διαχρονικά από την επεκτατική πολιτική της Τουρκίας (η οποία τώρα κλιμακώνεται, αφού η σημερινή Τουρκία έχει άλλο μέγεθος σε σχέση π.χ. με τη δεκαετία του 1970 ή του 1990, παρόλο που και τότε είχαμε την εισβολή στη Κύπρο ή το γκριζάρισμα στα Ίμια). Επιπλέον, από θέση αδυναμίας προσχωρούμε σε μια άνευ όρων συμμαχία-προστασία και με το Ισραήλ, το οποίο ασκεί ακραία επιθετικότητα, θέλει να αλλάξει όλο τον χάρτη της Μέσης Ανατολής, έχει επιλέξει Ελλάδα και Κύπρο σαν στρατηγικό μετόπισθεν, και ήδη προωθεί ένα σχέδιο αποικισμού και στις δύο χώρες. Σημειώνεται δε ότι το Ισραήλ ποτέ δεν έχει προστρέξει σε βοήθεια κάποιου άλλου: πάντα κοιτάζει τα δικά του και μόνο συμφέροντα με σκληρό (έως και γενοκτονικό-ρατσιστικό) τρόπο.
Η ιθύνουσα τάξη της Ελλάδας (όχι μόνο το πολιτικό σύστημα) έχει επιλέξει μια κατευναστική πολιτική απέναντι στην Τουρκία γενικά, και επίσης επιλέγει να «πάει» μαζί με το Ισραήλ για «προστασία» απέναντι στις κλιμακούμενες διεκδικήσεις της Τουρκίας… Πρακτικά μέχρι τώρα η Τουρκία έχει αυξήσει την παρουσία της και πιέζει την ελληνική κυριαρχία και επικράτεια σε διάφορα σημεία (Αιγαίο, Θράκη, Καστελόριζο, συν νότια της Κρήτης με το τουρκολιβυκό μνημόνιο), ενώ το Ισραήλ –πέρα από τις στρατιωτικές συνεργασίες με την ελληνική πλευρά– έχει αυξήσει ιδιαίτερα τη διείσδυσή του και την επιρροή του στην Ελλάδα.
Οι δύο ισχυρές πλευρές του «τριγώνου» έχουν σημαντικές αντιθέσεις, κυρίως για τον αναδασμό της περιοχής της Ν.Α. Μεσογείου. Ήδη συγκρούονται η επιρροή και η στρατιωτική παρουσία τους στη Συρία, στην Κύπρο αλλά και στα θαλάσσια οικόπεδα. Ταυτόχρονα, παρ’ όλη την ένταση ανάμεσά τους (που δεν ξέρουμε έως πού μπορεί να φθάσει), υπάρχουν δίαυλοι οικονομικοί και γεωπολιτικοί που τις «συνδέουν» ή θα τις επηρεάσουν. Π.χ. η σχέση με το Αζερμπαϊτζάν και τη ροή πετρελαίου προς το Ισραήλ, οι σχέσεις με ΗΠΑ-ΝΑΤΟ κ.ο.κ. Γι’ αυτό η κατάσταση κάπως ελέγχεται ακόμα. Η Τουρκία πάντως ενοχλείται από τη συνεργασία Ελλάδας-Ισραήλ, και έχει στείλει τελεσιγραφικά μηνύματα προς την ελληνική πλευρά…
Οι εξελίξεις γύρω από το «τρίγωνο» εγκυμονούν κινδύνους, παγίδες, τυχοδιωκτισμούς και τεράστιες δυσκολίες για την κυριαρχία και υπόσταση της Ελλάδας, η οποία σύρεται από την ιθύνουσα τάξη και το πολιτικό σύστημα σε μια κατεύθυνση που βαθαίνει το Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας. Επιπλέον, το «τρίγωνο» επηρεάζει δυναμικούς παράγοντες στην Ελλάδα, και έμμεσα δημιουργεί μεγάλα προβλήματα στον σωστό προσανατολισμό του λαϊκού παράγοντα, ή μπορεί να συμβάλει ακόμα περισσότερο στην καθήλωσή του. Το πρόβλημα του «τριγώνου» ήρθε για να μείνει, προστιθέμενο στο ήδη βαρύ Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας.
Οι πρόσθετες πλευρές που θίξαμε στην αρχή είναι η πολιτική και οι δυνατότητες των ΗΠΑ στην περιοχή, και οι επιλογές που θα κάνουν απέναντι στο Ισραήλ και την Τουρκία. Με μια έννοια είναι παρούσα και η Ρωσία με τις σχέσεις που έχει με Τουρκία αλλά και Ισραήλ, τις διευθετήσεις που πρέπει να εξασφαλίσει μεταξύ άλλων για την παρουσία της στη Μεσόγειο (βλ. συμφωνίες με την τωρινή κυβέρνηση του τζιχαντιστή «προέδρου» στην Συρία) κ.λπ. Επίσης, μία πλευρά αφορά το τι θα γίνει στο ενεργειακό γενικά. Τέλος, αυτό το «επίκεντρο» (Μέση Ανατολή και Ν.Α. Μεσόγειος) ενδιαφέρει και άλλες δυνάμεις (ευρωπαϊκές, συν Κίνα, Ινδία, Αίγυπτο, Πακιστάν, Σ. Αραβία).
Στις αρχές Οκτωβρίου αναμένεται στην Αθήνα ο Αμερικανός ΥΠΕΞ Ρούμπιο, ενώ το δίδυμο των Αμερικανών πρεσβευτών-φίλων του Τραμπ σε Αθήνα και Άγκυρα έχει πολύ δουλειά. Έχουμε και τη «φρέσκια» παρουσία της νέας ισραηλινής πρέσβειρας… Ο δε Ιμπραήμ Καλίν, υπεύθυνος των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών, είχε πρόσφατα άμεση πρόσβαση στο Μαξίμου. Όπως έλεγε ο Ντίνος Ηλιόπουλος στην παλιά κλασική ταινία, «είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα». Αναγκαστικά θα επανέλθουμε.
