Η επιχείρηση της οικογένειας Κοκκώνη λειτουργεί εδώ και σχεδόν 130 χρόνια, με την παραγωγή να εντείνεται πριν από τις εθνικές επετείους και να περιλαμβάνει από μικρές σημαίες έως κατασκευές εκατοντάδων τετραγωνικών μέτρων.
Στη Στοά Νικολούδη, στο κέντρο της Αθήνας, βρίσκεται το κατάστημα της επιχείρησης Κοκκώνη, που ξεκίνησε στη Σμύρνη το 1897 και σήμερα κατασκευάζει σημαίες, λάβαρα και είδη παρέλασης. Τα ραφεία της λειτουργούν στο Μενίδι, όπου η παραγωγή αυξάνεται πριν από τις εθνικές επετείους.
Η Ελένη Κοκκώνη, εγγονή του ιδρυτή, αναφέρει ότι η επιχείρηση αρχικά έφτιαχνε ομπρέλες. Σύμφωνα με την αφήγησή της, το 1919 ο παππούς της άρχισε να ράβει ελληνικές σημαίες για την υποδοχή του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, η οικογένεια εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και συνέχισε τη δραστηριότητά της.
Παραγγελίες από λίγες σημαίες έως εκατοντάδες τετραγωνικά μέτρα
Σχεδόν 130 χρόνια από την ίδρυσή της, η επιχείρηση παραμένει οικογενειακή. Η Ελένη Κοκκώνη λέει ότι μεγάλωσε μέσα σε αυτήν και περιγράφει τη δουλειά ως κομμάτι της ζωής της. Ανάμεσα στις ειδικές παραγγελίες που θυμάται είναι μια σημαία έξιμισι μέτρων για την Ακρόπολη, ενώ, όπως σημειώνει, έχουν κατασκευαστεί σημαίες μήκους έως 30 μέτρων.
Η Μίνα, υπεύθυνη στα ραφεία και εργαζόμενη εκεί για περισσότερα από δέκα χρόνια, εξηγεί ότι ο χρόνος κατασκευής εξαρτάται από το μέγεθος και τον σχεδιασμό. Μια ελληνική σημαία 17 επί 28 μέτρα, δηλαδή 476 τετραγωνικά μέτρα, παραδόθηκε στον Δήμο Κερατσινίου και χρειάστηκε δύο έως τρεις ημέρες δουλειάς από μία εργαζόμενη. Οι μικρότερες σημαίες, αντίθετα, μπορούν να παράγονται σε μεγάλες ποσότητες.
Οι παραγγελίες δεν περιορίζονται στις ελληνικές σημαίες. Η Μίνα αναφέρει ότι αρκετές απαιτούν ειδική μελέτη, ιδίως όταν έχουν διαφορετικούς ιστούς ή κατασκευαστικές λεπτομέρειες. Πελάτες είναι σχολεία, δήμοι, υπουργεία και ιδιώτες, ενώ τις ημέρες πριν από την 28η Οκτωβρίου τα ραφεία επικεντρώνονται κυρίως στις ελληνικές σημαίες.
Χειρωνακτική εργασία και σταθερό ωράριο
Οι μηχανές λειτουργούν από τις 6.30 το πρωί έως τις 14.30. Η Μίνα περιγράφει την κατασκευή ως δουλειά που απαιτεί εμπειρία και επιδεξιότητα, ακόμη κι όταν οι κινήσεις μοιάζουν επαναλαμβανόμενες. Αναφέρει επίσης ότι το πενθήμερο, το οκτάωρο και οι περίοδοι αργίας τα Χριστούγεννα και το καλοκαίρι είναι λόγοι για τους οποίους η ίδια και νεότερα μέλη της οικογένειάς της επέλεξαν το επάγγελμα. Για την ίδια, σημαντικό είναι και το αίσθημα εργασιακής ασφάλειας.
