Ο πρώην βουλευτής και πολιτικό στέλεχος υποστηρίζει ότι τα προοδευτικά κόμματα χρειάζεται να επιδιώξουν κοινή κυβερνητική προοπτική, με στόχο την εξασφάλιση περισσότερων από 151 κοινοβουλευτικών εδρών.
Τη συγκρότηση προοδευτικής κυβερνητικής πλειοψηφίας μετά τις εκλογές θέτει ως κεντρικό στόχο ο Χάρης Τσιόκας, πρώην βουλευτής και πολιτικό στέλεχος. Κατά την εκτίμησή του, τα κόμματα του δημοκρατικού σοσιαλισμού, της αριστεράς και της οικολογίας χρειάζεται να διαμορφώσουν εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης, ιδίως αν δεν προκύψει αυτοδυναμία.
Ο Τσιόκας υποστηρίζει ότι η πολιτική αντιπαράθεση κινδυνεύει να επικεντρωθεί στην εναλλαγή προσώπων ή σε κυβερνήσεις ειδικού σκοπού, αντί σε διαφορετικά προγράμματα και εναλλακτικές πλειοψηφίες. Συνδέει αυτή την εξέλιξη με το ενδεχόμενο συμμετοχής ή στήριξης της ΝΔ στην επόμενη κυβέρνηση και εκτιμά ότι τέτοια σχήματα μπορεί να απογοητεύσουν τους πολίτες και να περιορίσουν τη συμμετοχή στις κάλπες.
Πρόγραμμα και συνεργασίες
Ως βασικούς άξονες μιας προοδευτικής πρότασης αναφέρει την ενίσχυση της παραγωγικής βάσης και της νέας γενιάς, την αποκέντρωση, τη δίκαιη συμμετοχή των συντελεστών της οικονομίας και την πρόσβαση σε χρηματοδοτικά εργαλεία και τεχνολογίες. Περιλαμβάνει επίσης ένα κράτος που θα διαμορφώνει κανόνες και θα διασφαλίζει τα κοινά αγαθά, καθώς και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική.
Κατά τον ίδιο, η κοινωνική σύνθεση της χώρας και οι ανάγκες της είναι πλέον πιο σύνθετες, με αποτέλεσμα να μην εκφράζονται εύκολα από ένα μόνο κόμμα και ένα κυβερνητικό πρόγραμμα. Για τον λόγο αυτό θεωρεί ότι τα προοδευτικά κόμματα έχουν ευθύνη να αναδείξουν τη δυνατότητα εναλλακτικής διακυβέρνησης, με κοινοβουλευτική δύναμη άνω των 151 εδρών.
Ο Τσιόκας σημειώνει ότι κάθε κόμμα μπορεί να διεκδικεί ισχυρή εκλογική παρουσία, αλλά θεωρεί πως τα ποσοστά δεν αρκούν από μόνα τους για να εξασφαλίσουν διακυβέρνηση. Υποστηρίζει ότι η συνεργασία μπορεί να δημιουργήσει κυβερνητική δυναμική χωρίς να καταργεί την αυτονομία των κομμάτων και ζητά σαφή δέσμευση για αλλαγή κυβέρνησης, όχι μόνο για αλλαγή πρωθυπουργού.
Ως ιστορικό παράδειγμα επικαλείται τη συνεργασία του Ανδρέα Παπανδρέου με τον Χαρίλαο Φλωράκη και τον Λεωνίδα Κύρκο στις εκλογές του 1990, σε πέντε τότε μονοεδρικές περιφέρειες, τις οποίες συγκρίνει με τις εννέα και πλέον σήμερα. Παράλληλα, αναφέρει ότι οι δυνάμεις του σοσιαλισμού, της αριστεράς και της οικολογίας μπορούν να επιδιώκουν συνεργασία χωρίς να εγκαταλείπουν τον μεταξύ τους ανταγωνισμό. Κατά την άποψή του, οι πολιτικές περιχαρακώσεις ενδέχεται να συρρικνώσουν περαιτέρω τα κόμματα σε επαναληπτικές εκλογές.
