Την τελευταία 7ετία η εξωκοινοβουλευτική αριστερά είναι ο μοναδικός πολιτικός χώρος που δηλώνει και είναι «παρούσα» χωρίς αστερίσκους, χωρίς συμψηφισμούς, χωρίς ιδιαίτερες αναλύσεις πολιτικών γραμματειών σε όλα τα μεγάλα ζητήματα μίας ιδίοτυπικης κοινωνικής μετάβασης που βιώνουμε παγκοσμίως. Με δράσεις, με προτάσεις, με αγώνα όλες οι εκφάνσεις αυτού του πολιτικού φάσματος είναι εκεί που χτυπάει η καρδιά της εποχής. Κι έχει πετύχει μικρές σημαντικές νίκες διατηρώντας την αξιοπρέπεια μίας κοινωνίας -όχι άμοιρης ευθυνών- που το συστημικό πολιτικό κατεστημένο δεν έχει κανένα πρόβλημα να ξεπουλά και να υποτιμά. Ωστόσο, αυτός ο πολιτικός χώρος πολύ πιθανόν στις επόμενες εκλογές να μην έχει εκπροσώπηση στο κοινοβούλιο.
φωτογραφία: ΝΑΣΟΣ ΣΙΜΟΠΟΥΛΟΣ / EUROKINISSI
Μοιάζει αντίφαση να χαρακτηρίζουμε εξωκοινοβουλευτικό το χώρο αυτό και να εστιάζουμε στο εάν θα έχει εκπροσώπηση στο κοινοβούλιο, ωστόσο εκτιμούμε ότι υπάρχουν λόγοι για μία τέτοια συζήτηση. Το διεθνές περιβάλλον με τις αλλαγές που συντελούνται, η επικράτηση της ακροδεξιάς σε πολλές πλέον χώρες, τα μονοπώλια των τεχνολογικών γιγάντων, η περιβαλλοντική κρίση, η υποχώρηση των δημοκρατικών αντανακλαστικών, ο εγχώριος θεσμικός κατήφορος, η απορρύθμιση των εργασιακών δικαιωμάτων, η επικράτηση ολιγαρχικών καρτέλ που απομυζούν ό,τι απέμεινε σε κάθε νοικοκυριό, η στοχοποίηση κάθε διαφορετικότητας, το διαρκές έγκλημα κατά μεταναστριών/των, η αστυνομοκρατία δε μας επιτρέπουν να αγνοούμε τη σημασία θεσμικής εκπροσώπησης αυτού του χώρου που αγωνίζεται για όλα τα παραπάνω ακόμα κι εντός αυτής της παραπαίουσας αστικής δημοκρατίας. Είναι, θεωρούμε, σημαντικό να υπάρχει η φωνή μας κι εντός του κοινοβουλίου, ειδικά τώρα που αυτός ο τραγέλαφος της «κυβερνώσας» αριστεράς διασπάστηκε γελοιωδώς και κάνει το rebranding της για να δημιουργήσει νέες αυταπάτες. Ειδικά τώρα ο δομημένος, πολιτικός, υπεύθυνος λόγος κι η δράση του χώρου που -με διαφορετικό τρόπο κάποιες φορές- εκπροσωπούμε είναι ανάγκη να είναι κι εκεί.
Ωστόσο, εκτιμούμε ότι πολύ δύσκολα μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο. Ρεαλιστικά ακόμα και το ΜέΡΑ25, που εκλογικά είναι πιο κοντά στο ποσοστό εισόδου στη Βουλή, δεν έχει τη δυναμική να το πετύχει μόνο του. Οι λόγοι έχουν εξηγηθεί στο παρελθόν και δεν είναι η στιγμή να εστιάσουμε σε αυτούς. Εξάλλου το ΜέΡΑ25 εκπροσωπεί μία τάση ενός χώρου, που άλλες ομάδες, συλλογικότητες, κόμματα σε επίπεδο δράσης, παρεμβάσεων κι αγώνων έχουν παρουσία και δυναμική πολύ επιδραστικότερη. Το ζήτημα είναι αν αυτή η πολύπλευρη δυναμική περισσεύει. Αν τελικά είμαστε μία πολυτέλεια σε μία εποχή πολλαπλών κρίσεων και δραματικών ανακατατάξεων; Η απάντησή μας είναι ότι οφείλουμε να είμαστε εντός και εκτός και με κάθε τρόπο να επηρεάζουμε τις καταστάσεις υπέρ του λαού, υπέρ των αδύναμων, υπέρ των πολλών.
Μια τέτοια απόφαση όμως προϋποθέτει ακηδεμόνευτη συνεργασία, ουσιαστική κι ειλικρινή συνεννόηση κι ένα σχήμα που θα κατέβει στις εθνικές εκλογές με στόχο να ακουστεί η φωνή εκείνου του χώρου, που όλο αυτό το διάστημα επιμένει να αντιστέκεται στην φτωχοποίηση, στο θεσμικό εκφυλισμό, στο παρακράτος, στα πρακτοριλίκια, στις γενοκτόνες συμμαχίες, στο μισανθρωπισμό και στις «εναλλακτικές» αυταπάτες. Δεν είναι εύκολη απόφαση. Ακόμα κι εμάς που το προτείνουμε μάς ξεβολεύει. Ωστόσο, η εσωστρέφεια μάς φαίνεται περισσότερο αμήχανη σε μία εποχή που πρέπει να βγούμε όπου κι όπως μπορούμε μπροστά.
Κι αυτό το κάλεσμα θεωρούμε ότι πρέπει να γίνει από τα κάτω. Για αυτό και τολμάμε να το προτείνουμε. Ένα κάλεσμα προς όλα εκείνα τα άτομα του χώρου που έχουμε κοινούς αγώνες και κοινές αγωνίες. Ένα κάλεσμα προς τους ανθρώπους που ηγούνται σχηματισμών για να σκεφτούν πως η περιχαράκωση στα «δικά μας» δεν οδηγεί πουθενά. Ένα κάλεσμα που δε θα επιτρέψει σε κανένα κόμμα που έχει υποτίθεται την πιθανότητα να εκλεγεί στη Βουλή, να θέτει τους όρους.
Οφείλουμε να θέσουμε ένα άλλο παράδειγμα πολιτικής. Οφείλουμε να κάνουμε πολιτική. Να θέσουμε την ατζέντα κι όχι να κάνουμε αντιπολίτευση, όπως τα περισσότερα αστικά κόμματα, απαντώντας στις επικοινωνιακές περισπάσεις της εξουσίας. Ο λόγος και η δράση της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς πρέπει να έχουν θέση κι εντός ενός αστικού κοινοβουλίου. Όχι για να υπονομευθεί ο ρόλος μας, αλλά για να αναδειχθεί ό,τι εν τέλει πρεσβεύουμε υπό ένα άλλο πρίσμα, ουσιαστικά πολιτικό, αμεσοδημοκρατικό, συλλογικό, δυναμικό. Και σε ένα τέτοιο εγχείρημα οι όροι πρέπει να οριστούν από τα κάτω. Σε μία εποχή που η άμεση δημοκρατία γίνεται εύκολο σύνθημα των ακροδεξιών κομμάτων, η συνεργασία ομάδων, φορέων, συλλογικοτήτων, κομμάτων, ελευθεριακών, ανένταχτων του εξωκοινοβουλευτικού χώρου είναι μία ανατρεπτική υπέρβαση. Μία υπέρβαση που θα προσφέρει έναν άλλον τρόπο πολιτικής έκφρασης και θα αναδείξει στην πράξη τι μπορεί να σημαίνει δημοκρατική λειτουργία, πραγματικά λαϊκή συμμετοχή, κοινωνική οικολογία, αλληλεγγύη, ανθρωπιά.
Καταλαβαίνουμε ότι κάτι τέτοιο μοιάζει ακατόρθωτο, αλλά αν δεν το νοηθούμε, τότε μάλλον είμαστε καταδικασμένες/οι/@ να ζήσουμε το αδιανόητο, κατά την περίφημη ρήση του Μπούκτσιν… Δεν είναι εύκολο, γιατί μπορεί να μάς φέρει σε σύγκρουση με την ασφάλεια του χώρου που εκπροσωπούμε ή αγωνιζόμαστε. Αλλά δεν είμαστε σίγουροι, αν πρόκειται για ασφάλεια ή απλή συνήθεια. Έχουμε την άποψη ότι σήμερα διακυβεύονται πολλά περισσότερα από κάτι τέτοιο.
Όσες/α/@ έχουμε την ίδια άποψη πρέπει να θέσουμε τη βάση μίας κοινής πορείας για ένα τέτοιο εγχείρημα. Είναι η στιγμή να κινητοποιηθούμε προς αυτήν την κατεύθυνση. Να ορίσουμε τις πολιτικές συντεταγμένες και να παρακινήσουμε προσωπικότητες του χώρου μας που μπορεί να δράσουν ενωτικά.
