“Δεν υπάρχει άνθρωπος που να θέλει να βρει δουλειά στη χώρα αυτή τη στιγμή και να μη βρίσκει”.
φωτογραφία: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ / EUROKINISSI
Το φληνάφημα που αποτελεί την επιτομή της ηθικής της ατομικής ευθύνης, θεωρεί φυσικό φαινόμενο τις ανισότητες και τις κοινωνικές συνθήκες της ύπαρξης αδιάφορο μέγεθος, είναι εδώ.
Χωρίς συλλογικές συμβάσεις, με 13ωρα στην πλάτη, τα συνδικάτα αποδυναμωμένα και τη συνδικαλιστική συνείδηση του κόσμου της εργασίας διαβρωμένη, ιδού ο εργασιακός παράδεισος των Μητσοτάκη – Μαρινάκη.
Αλλά η φασίζουσα κανονικότητα θέλει να σκύβεις το κεφάλι στην εργοδοσία. Αν όχι, και εκδιωχθείς από την κάθε χαμαλοδουλειά, δική σου η ευθύνη, δικό σου και το πρόβλημα.
Δυο μήνες, και πολλά είναι, λοιπόν, στα σκουλήκια που δεν αναγνωρίζουν τους όρους της “ανεπτυγμένης” κοινωνίας! Τέρμα τα επιδόματα ανεργίας! Τα φράγκα να τα παίρνουν οι χρηστοί επιχειρηματίες, όχι οι άνεργοι κηφήνες που δεν κατανοούν ότι arbeit macht frei.
Ο κυνισμός του κυβερνητικού εκπροσώπου ακουμπά στον κοινωνικό αυτοματισμό: όχι επιδόματα στους πένητες! Είναι τεμπέληδες και μετανάστες, άρα τα δίνουμε στις “παραγωγικές” ομάδες. Τουτέστιν, επιβραβεύουμε την καπατσοσύνη, αλλά και την τυχαιότητα της καταγωγής, εκείνα δηλαδή τα χαρακτηριστικά που κάνουν κανένα να μπορεί να κερδίζει από τη μισθωτή εργασία των άλλων.
Λίγο μετά τις εξαγγελίες της ΔΕΘ, η δεξιά αποκαλύπτει τις πολιτικές “ευαισθησίες” της. Ξετσίπωτα, καθότι τούτη είναι η αλήθεια της: Η ευημερία των ολίγων, σε βάρος των πολλών. Δεν εκπροσωπεί το λαό αλλά τους από πάνω. Και φυσικά τίποτε δεν είναι τυχαίο. Τα ψηφαλάκια θα έρθουν κυρίως από την τάξη των εχόντων, σ’ αυτήν απευθύνεται – και σε όσα, φτωχά και παραπλανημένα πείθονται από τη ρητορική της.
Οπότε, η ιδέα του Παύλου Μαρινάκη, να εξετάσουμε το επίδομα ανεργίας από το μηδέν, μπορεί να αποτελέσει σπερματικό λόγο που θα ανθίσει και θα καρπίσει, σύντομα ίσως. Η τυφλή φτωχολογιά που δεν βλέπει τις θέσεις εργασίας που ανοίγουν, ας προετοιμάζεται.
