Οί δρόμοι και οι πλατείες της Ευρώπης σφύζουν από ζωή και εκπέμπουν μιαν άγρια ομορφιά όταν γεμίζουν από ανθρώπους που διαδηλώνουν και απεργούν, αντί να τρέχουν σκυθρωποί για να προλάβουν τα ασφυκτικά ωράριά τους.
Όλα είναι πιο ωραία όταν στην πρώτη γραμμή περπατούν τα νιάτα – αυτή η καινούρια φουρνιά των «μελλοθάνατων» της καπιταλιστικής κρεατομηχανής, που σήμερα έχει κυριευτεί από το υπέροχο αίσθημα της άγνοιας κινδύνου και από τη μαγευτική ορμή της εξέγερσης και της ανατροπής.
Γιώργος Παυλόπουλος
Οι συγκλονιστικές και μαχητικές διαδηλώσεις που έγιναν στη Γαλλία το περασμένο Σάββατο, καθώς και οι κοινωνικές εκρήξεις σε αρκετές ακόμη χώρες της Ευρώπης, θα έχουν συνέχεια. Απέναντι στην απειλή, τα κράτη, οι κυβερνήσεις και οι μηχανισμοί τους έχουν σημάνει συναγερμό και έχουν υιοθετήσει τη γραμμή της άγριας και πολύπλευρης καταστολής και της μηδενικής ανοχής.
Η αναμέτρηση φτάνει γρήγορα σε κρίσιμη καμπή
«Ο δρόμος μας ανήκει», γράφουν στις σημαίες τους, από το Παρίσι μέχρι το Μιλάνο, από τη Μαδρίτη μέχρι τη Λισαβόνα και από το Βερολίνο μέχρι τα Τίρανα. Κάποιες φορές, μάλιστα, καταφέρνουν να το μετατρέψουν σε μια συναρπαστική πραγματικότητα, έστω και για λίγες ώρες. Φιλοδοξούν δε να το ξανακάνουν – σήμερα στη Γαλλία, σε μία εβδομάδα στη Γερμανία, τον επόμενο μήνα στις μεγάλες απεργίες που έχουν προκηρυχθεί (στις 5 πάλι στη Γαλλία και στις 11 στην Ισπανία). Και ποιος ξέρει πού αλλού, πότε και για πόσο.
Εικόνες σαν αυτές κάνουν το σύστημα να ανησυχεί και να σημαίνει συναγερμό. Γνωρίζει, βεβαίως, ότι όπως έχουν σήμερα τα πράγματα, ακόμη και αν κλονιστεί ή πέσει κάποια κυβέρνηση, δεν απειλείται άμεσα η επιβίωσή του. Έχει διδαχθεί, όμως, από την εμπειρία του να μην περιμένει τις εξελίξεις, αλλά να τις προλαβαίνει και να τις διαμορφώνει. Έτσι, αν τον Μάη του ’68 έπεσε πολύ έξω, καθώς οι τότε εκπρόσωποί του θεωρούσαν ότι η νεολαία «βαριέται» και «κοιμάται», σήμερα αφουγκράζεται καλύτερα τα υπόγεια ρεύματα στις κοινωνίες και προετοιμάζεται κατάλληλα. Γι’ αυτό, δεν δίστασε να δράσει άμεσα και αποφασιστικά.
Στρατό κατεβάζουν στους δρόμους Μακρόν και Μελόνι, ενώ το «δημοκρατικό τόξο» έχει πλέον διαφορετικό αντίπαλο
Αυτή τη φορά, δεν τέθηκε φραγμός στην άσκηση αστυνομικής βίας – πέρα από το να μην υπάρξουν (για την ώρα τουλάχιστον) νεκροί. Οι διαδηλωτές αντιμετωπίστηκαν εξαρχής ως εχθροί, δέχθηκαν αδιάκοπα κύματα επιθέσεων, τα κλομπ ανεβοκατέβηκαν στα κεφάλια, ενώ τα δακρυγόνα, οι κρότου-λάμψης και οι πλαστικές σφαίρες στόχευσαν στο ψαχνό. Όταν δε αποδείχθηκε στην πράξη ότι αυτό δεν ήταν αρκετό, τέθηκε σε εφαρμογή το επόμενο στάδιο του σχεδίου: Σε Ιταλία και Γαλλία, Μελόνι και Μακρόν έδωσαν το πράσινο φως για την ανάπτυξη του στρατού στις πόλεις, με ρητή εντολή να εφαρμόσει όλα εκείνα για τα οποία έχει εκπαιδευτεί τα προηγούμενα χρόνια – κατά τα πρότυπα της Εθνοφυλακής στις ΗΠΑ.
Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε η «ανεξάρτητη δικαιοσύνη» που, σε απόλυτο συντονισμό με τις κυβερνήσεις, έχει εξαπολύσει πογκρόμ διώξεων και καταδικών, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στους ανήλικους, ώστε να τους «σπάσει ο τσαμπουκάς» από νωρίς. Ανοιχτό έμεινε, επίσης, το σενάριο κήρυξης κατάστασης έκτακτης ανάγκης – όπως ονομάζεται ο στρατιωτικός νόμος των αστικών δημοκρατιών – κάτι που επίσης δεν είναι πρωτόγνωρο, καθώς έχουν προηγηθεί «ασκήσεις» την περίοδο της Covid και των τρομοκρατικών επιθέσεων. Άλλωστε, οι απαγορεύσεις κυκλοφορίας και συγκεντρώσεων εφαρμόζονται ήδη και αποτελούν κάτι σαν πρόβα τζενεράλε.
Σχεδόν ταυτόχρονα, επιστρατεύτηκε το ιδεολογικό οπλοστάσιο, με τα γνωστά του μέσα: αντί για τον λαό που διαδηλώνει, υπάρχουν μόνο οι ταραξίες που καταστρέφουν τυφλά. Οι χούλιγκαν που έχουν μοναδικό σκοπό να «τις παίξουν» με τους μπάτσους. Οι συμμορίες που έρχονται οργανωμένα για να σπάσουν και να ληστέψουν. Οι ανήλικοι που δεν τους συμμαζεύουν οι οικογένειές τους. Αλλά και οι μετανάστες που αποδεικνύουν πάλι ότι μισούν τις «πολιτισμένες» κοινωνίες μας.
Η αντίδραση σε πολιτικό-οικονομικό επίπεδο είναι ακόμη πιο εντυπωσιακή. Από τη μία, το μπλοκ της ΕΕ, της ΕΚΤ και των «αγορών», που λειτουργούν ως… μπαμπούλας και απειλούν με μνημόνια ή ακόμη και χρεοκοπία εφόσον συνεχιστεί το «χάος» και παραβιαστεί η δημοσιονομική πειθαρχία – έστω και αν ένα τέτοιο σενάριο είναι απίθανο για Γαλλία και Ιταλία, καθώς θα παρασύρει όλη την ευρωζώνη. Από την άλλη, η δήλωση των Τραμπ και Βανς ότι «για όλα φταίνε οι μετανάστες, οι τζιχαντιστές και οι κομμουνιστές», στην οποία μάλιστα οφείλουμε να δώσουμε ιδιαίτερη προσοχή, καθώς έσπευσαν να την υιοθετήσουν οι εκπρόσωποι της ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς και το μεγαλύτερο μέρος της παραδοσιακής Δεξιάς και του «ακραίου Κέντρου» (ο Μακρόν πήρε αποστάσεις μόνο για τους μετανάστες).
Πρακτικά, έχουμε να κάνουμε με μια αντιστροφή της έννοιας του «δημοκρατικού τόξου». Ενώ μέχρι πρόσφατα παρουσιαζόταν ως το ανάχωμα απέναντι στην Ακροδεξιά, όπως συνέβη στη Γαλλία κατά τις προεδρικές εκλογές τόσο του 2017 όσο και του 2022 – μια «παγίδα» στην οποία έπεσε και το σύνολο σχεδόν της Αριστεράς – τώρα ισοδυναμεί με ένα κάλεσμα συσπείρωσης του αστικού κόσμου απέναντι στην απειλή όσων τολμούν να τον αμφισβητήσουν από τα κάτω και από τα αριστερά. Των «εξαρτημένων από τον μισθό τους», των «κακομοίρηδων» και, πάνω από όλα, των κομμουνιστών, που εκτός από την Αμερική του Τραμπ, έχουν μπει ξεκάθαρα στο στόχαστρο αστικών τάξεων και κυβερνήσεων και στην Ευρώπη.
Το δίλημμα που τίθεται πλέον δεν είναι εάν θα βγει ή όχι η Λεπέν – έτσι κι αλλιώς, η ίδια έχει ορκιστεί πίστη και αφοσίωση στο κεφάλαιο, έστω κι αν αυτό δεν έχει αποφασίσει ακόμη οριστικά αν θα ποντάρει πάνω της τα ρέστα του στις εκλογές της ερχόμενης άνοιξης. Το δίλημμα είναι, αντιθέτως, εάν θα επιτραπεί ή όχι στον λαό που εξεγείρεται να αποκτήσει πολιτικό λόγο και ρόλο, δίνοντας την αναγκαία ώθηση για μια κοινωνική και πολιτική στροφή με αντικαπιταλιστικό πρόσημο, επιδρώντας καταλυτικά και στις διεργασίες στις γραμμές της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Ή εάν, αντιθέτως, το σύστημα καταφέρει πάλι να «μαντρώσει» τους πάντες και να οδηγήσει υπάρχουσες πολιτικές δυνάμεις σε ένα πιο θεσμικό ρόλο.
Για την ώρα, πάντως, πιεσμένος από τις διαρκείς επιθέσεις και τις ασφυκτικές πιέσεις που δέχεται, αλλά και εγκλωβισμένος στα όριά του, ο Μελανσόν δείχνει να φλερτάρει με τον δεύτερο δρόμο, ενόψει και των εκλογών…
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ που κυκλοφόρησε 24-25 Οκτωβρίου
