Μετάφραση: Στέλλα Κωστοπούλου Το παρακάτω άρθρο είναι γραμμένο από τον Ben Reiff, δημοσιεύτηκε στις 23/10/2026 στο προοδευτικό ισραηλινό περιοδικό +972 και αποτελεί μια προεκλογική ανάλυση του ισραηλινού πολιτικού τοπίου. Παρότι πλέον γνωρίζουμε τα αποτελέσματα των εκλογών, η διορατική ματιά του συγγραφέα γύρω από τα ουσιαστικά διακυβεύματα και όρια αυτής της αναμέτρησης αξίζει να διαβαστεί, καθώς μας προσφέρει το κλειδί για την ερμηνεία των μετεκλογικών εξελίξεων. Για καλύτερη ενημέρωση του αναγνωστικού κοινού, στις προεκλογικές εκτιμήσεις του συντάκτη για την επίδοση κάθε σχηματισμού, έχουν προστεθεί σε αγκύλες τα αντίστοιχα τελικά αποτελέσματα.
Ο Μπεν Ράιφ είναι αναπληρωτής αρχισυντάκτης του +972 Magazine, με έδρα το Λονδίνο. Έχει γράψει στις εφημερίδες και τα περιοδικά The Guardian, The Nation, New Statesman, Prospect και Haaretz και έχει συμμετάσχει στην εκπομπή Listening Post του Al Jazeera και σε εκπομπές του βρετανικού ραδιοσταθμού LBC. Είναι επίσης ιδρυτικό μέλος της συντακτικής συλλογικότητας του Vashti Media.
Ενώ το μπλοκ του Νετανιάχου προσθέτει όλο και περισσότερους εξτρεμιστές στις τάξεις του, οι αντίπαλοί του υπονομεύουν την πορεία τους προς την εξουσία, αρνούμενοι να συνεργαστούν με τα αραβικά κόμματα.
Το προσωπείο της ισραηλινής δημοκρατίας έχει ξεσκεπαστεί αμέτρητες φορές όλα αυτά τα χρόνια, αλλά ίσως ποτέ τόσο απροκάλυπτα όσο μέσα στο Ανώτατο Δικαστήριο της Ιερουσαλήμ πριν από τρεις εβδομάδες. Εκεί, μια διακεκριμένη επιτροπή δικαστών αγνόησε δεκαετίες νομολογίας, αρνούμενη να ανατρέψει την απόφαση της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής να αποκλείσει έναν Παλαιστίνιο υποψήφιο — αυτή τη φορά τον ηγέτη του Balad , Σάμι Αμπού Σεχάντε — από τη συμμετοχή στις εκλογές της ερχόμενης Τρίτης.
Η μόνη αιτία για τον αποκλεισμό του ήταν ένα άρθρο, δημοσιευμένο στις 8 Οκτωβρίου του 2023, στο οποίο ο Αμπού Σεχάντε χαρακτήρισε την επίθεση εναντίον του Ισραήλ, υπό την ηγεσία της Χαμάς, που είχε λάβει χώρα την προηγούμενη μέρα, ως «σημαντικό ιστορικό γεγονός». Το δικαστήριο έκρινε ότι αυτό συνιστούσε υποστήριξη του ένοπλου αγώνα εναντίον του Ισραήλ, αναγκάζοντάς τον να αποσυρθεί από την εκλογική αναμέτρηση.
Μια τέτοια κίνηση θα ήταν από μόνη της αρκετά καταδικαστική. Ωστόσο, δεν μπορεί να γίνει κατανοητή χωρίς να ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι η ισραηλινή νομοθεσία επιτρέπει επίσης τον αποκλεισμό υποψηφίων για υποκίνηση ρατσισμού — ενώ, παράλληλα, εβραίοι υποψήφιοι που έχουν υποστηρίξει τη ρίψη πυρηνικής βόμβας στη Γάζα, έχουν ζητήσει την «πλήρη καταστροφή» των πόλεών της, έχουν δηλώσει ότι «θα πρέπει να υπάρχει μία μόνο ποινή για όλους εκεί: ο θάνατος» και έχουν απαιτήσει να «καεί ολόκληρος ο Λίβανος», παραμένουν ελεύθεροι να θέσουν υποψηφιότητα. Για φαντάσου.
Αυτές οι εκλογές, ωστόσο, δεν είναι απλά μια ακόμα ιστορία για τον ρατσισμό της ακροδεξιάς του Ισραήλ. Όλα τα εβραϊκά κόμματα της Κνεσέτ υποστήριξαν τον αποκλεισμό του Αμπού Σεχάντε, αποκαλύπτοντας τον ευθυγραμμισμό της λεγόμενης αντιπολίτευσης του Ισραήλ σε θέματα εβραϊκής υπεροχής. Μόνο τα παλαιστινιακά κόμματα της Κοινής Λίστας (που περιλαμβάνει το Hadash, το Ta’al και το Balad του Αμπού Σεχάντε) προσφέρουν πραγματική αντίσταση στις πολιτικές του απαρτχάιντ, της εθνοκάθαρσης και της γενοκτονίας, οι οποίες έχουν κλιμακωθεί δραματικά υπό την απερχόμενη κυβέρνηση του Ισραήλ.
Παραδόξως, η «Κοινή Λίστα» και το ισλαμικό κόμμα Ra’am είναι αυτά που κρατούν το κλειδί για τις πιθανότητες της αντιπολίτευσης να ανατρέψει τον πρωθυπουργό Μπέντζαμιν Νετανιάχου. Οι δημοσκοπήσεις δεν θα μπορούσαν να είναι πιο σαφείς: χωρίς αυτά τα αραβικά κόμματα, ο συνασπισμός κατά του Νετανιάχου δεν θα φτάσει τις 61 έδρες που απαιτούνται για την πλειοψηφία στην Κνεσέτ [τελικά πήρε 48]. Με τη στήριξή τους, θα μπορούσε να ανατρέψει τον Νετανιάχου — ο συνασπισμός των πιστών του οποίου φαίνεται ότι θα υπολείπεται σημαντικά της πλειοψηφίας — εν μία νυκτί.
Ωστόσο, την παραμονή των εκλογών, ο συνασπισμός κατά του Νετανιάχου φαίνεται ανίκανος να κάνει ό,τι απαιτείται για να στείλει τον μακροβιότερο πρωθυπουργό του Ισραήλ στον πολιτικό του τάφο (και, ίσως, στο κελί της φυλακής). Ο ρατσισμός, όπως αποδεικνύεται, δεν είναι μόνο ηθική ανεπάρκεια· είναι επίσης καταστροφική πολιτική. Και αντί να κερδίσει με την υποστήριξη των αραβικών κομμάτων, η αντιπολίτευση του Ισραήλ ετοιμάζεται να χάσει χωρίς αυτά.
Η ιστορία δύο μπλοκ
Οι προηγούμενες εκλογές, στα τέλη του 2022, έθεσαν τέλος σε ένα πολιτικό αδιέξοδο που είχε οδηγήσει τους Ισραηλινούς στις κάλπες πέντε φορές σε διάστημα μικρότερο των τεσσάρων χρόνων — ένα παρατεταμένο δημοψήφισμα για τον Νετανιάχου, στο πλαίσιο του οποίου εκείνος έχασε προσωρινά τη θέση του πρωθυπουργού στον τέταρτο κύκλο, πριν την ανακτήσει στον πέμπτο. Η ψηφοφορία της Τρίτης διεξάγεται στο ίδιο σχεδόν πολιτικό πλαίσιο, με έναν συνασπισμό υπέρ του Νετανιάχου, αποτελούμενο από ακροδεξιά και υπερορθόδοξα κόμματα, να αντιπαρατίθεται σε μια πιο χαλαρή συμμαχία κεντρώων και δεξιών κομμάτων που επιδιώκουν την απομάκρυνσή του.
Εκτός από το πολιτικό μέλλον του Νετανιάχου, τα κύρια ζητήματα που θα κριθούν στις εκλογές περιλαμβάνουν το κόστος διαβίωσης, τη στράτευση των υπερορθόδοξων Εβραίων, μια κρατική έρευνα για τις αστοχίες στην ασφάλεια που σημειώθηκαν στις 7 Οκτωβρίου, καθώς και την επιδείνωση της εικόνας του Ισραήλ στο εξωτερικό. Οι πολιτικές που προκαλούν αυτή την επιδείνωση παραμένουν εμφανώς εκτός συζήτησης, με εξαίρεση την σχεδόν καθολική καταδίκη του νέου ντοκιμαντέρ «NAZA».
Το μπλοκ που υποστηρίζει τον Νετανιάχου αποτελείται από τα κόμματα της τρέχουσας κυβέρνησης — το Likud, το Otzma Yehudit [Εβραϊκή Ισχύης], το Θρησκευτικό Σιωνιστικό Κόμμα, το Shas και το Ενωμένος Ιουδαϊσμός της Τορά — καθώς και από δύο επιπλέον προσωπικότητες της ακροδεξιάς που ελπίζουν να ενταχθούν σε αυτό. Ο πρώτος είναι ο Όφερ Βίντερ, ένας συνταξιούχος ανώτερος στρατιωτικός διοικητής που ηγείται του νέου κόμματος Amcha Istael [«Λαός του Ισραήλ»], του οποίου ολόκληρο το εκλογικό πρόγραμμα περιστρέφεται γύρω από την απέλαση των Παλαιστινίων από τη Γάζα. (Ο Βίντερ βρίσκεται στις δημοσκοπήσεις στο κατώφλι του εκλογικού ορίου του 3,25%· αν πέσει κάτω από αυτό, όλες οι ψήφοι του θα πάνε χαμένες, ενισχύοντας έτσι την αντιπολίτευση) [πήρε 1,68%].
Ο δεύτερος είναι ο Μοσέ Φάιγκλιν, ένας από τους πιο παράξενους άνδρες της ισραηλινής πολιτικής σκηνής, του οποίου το φιλελεύθερο κόμμα Zehut συμμετέχει στις εκλογές σε κοινό ψηφοδέλτιο με το Θρησκευτικό Σιωνιστικό Κόμμα του Μπεζαλέλ Σμότριτς. Μεταξύ των πιο «διάσημων» δηλώσεων του Φάιγκλιν συγκαταλέγονται φράσεις όπως «Κάθε μωρό στη Γάζα είναι εχθρός», «Σκοτώστε ό,τι κινείται» και, ουσιαστικά, ότι «ο Χίτλερ είχε δίκιο, αλλά για τους λάθος ανθρώπους». (Το Likud και το Θρησκευτικό Σιωνιστικό Κόμμα – Zehut έχουν υπογράψει συμφωνία για τη μεταφορά πλεοναζουσών ψήφων, πράγμα που σημαίνει ότι οι ψήφοι για τον Νετανιάχου ενδέχεται να καταλήξουν να ενισχύσουν τον Φάιγκλιν και τον Σμότριτς, και το αντίστροφο.)
Στο αντίπαλο μπλοκ των κομμάτων που αντιτίθενται στον Νετανιάχου ηγείται αυτή τη φορά ο πρώην αρχηγός του ισραηλινού στρατού Γκάντι Άιζενκοτ, ο οποίος ηγείται του νεοσύστατου κόμματος Yashar. Σε αυτόν αποδίδεται η ανάπτυξη του στρατιωτικού «Δόγματος Dahiyeh», μιας στρατηγικής που τελειοποιήθηκε στο Λίβανο και βασίζεται στη μαζική καταστροφή των υποδομών του άμαχου πληθυσμού, με την ελπίδα να στρέψει τους κατοίκους της περιοχής εναντίον της Χεζμπολάχ — προαναγγέλλοντας τη «δογματική της εξόντωσης» που εφαρμόστηκε στη Γάζα τα τελευταία τρία χρόνια.
Ο Άιζενκοτ συμμετείχε και σε αυτό: Υπηρέτησε στο πολεμικό υπουργικό συμβούλιο του Νετανιάχου κατά τη διάρκεια των πιο αιματηρών μηνών της ισραηλινής επίθεσης, εντασσόμενος σχεδόν αμέσως μετά τις 7 Οκτωβρίου, πριν παραιτηθεί τον Ιούνιο του 2024 λόγω της παρεμπόδισης από τον πρωθυπουργό μιας συμφωνίας για τους ομήρους.
Τι προτείνει λοιπόν; Ο Άιζενκοτ έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι δεν θα δημιουργηθεί κανένα παλαιστινιακό κράτος υπό τη δική του πρωθυπουργία, έχοντας επιτεθεί ακόμη και στον Νετανιάχου επειδή είχε υποστηρίξει στο παρελθόν τη λύση των δύο κρατών. Τάσσεται υπέρ της κατασκευής νέων εβραϊκών οικισμών στην Περιοχή C, το 60% της Δυτικής Όχθης που βρίσκεται υπό πλήρη ισραηλινό έλεγχο, και δεν αποκλείει την κατασκευή οικισμών στην ιδιαίτερα αμφιλεγόμενη ζώνη Ε1.
Στη Γάζα, τον Λίβανο και τη Συρία, επιθυμεί να διατηρήσει τουλάχιστον ένα μέρος των εδαφών που το Ισραήλ είχε καταλάβει στρατιωτικά υπό την προηγούμενη κυβέρνηση. Επίσης, πρόσφατα δήλωσε ότι ο υπουργός Εθνικής Ασφάλειας Ιταμάρ Μπεν Γκβίρ «πιθανώς έκανε καλά πράγματα στις φυλακές» — όπου, από τις 7 Οκτωβρίου, έχουν χάσει τη ζωή τους πάνω από 100 Παλαιστίνιοι ως αποτέλεσμα συστηματικών βασανιστηρίων, ιατρικής αμέλειας και στέρησης τροφής.
Μεταξύ των άλλων ηγετών της ενδεχόμενης κυβέρνησης συνασπισμού του Άιζενκοτ συγκαταλέγονται ο πρώην πρόεδρος του συμβουλίου των εποίκων Ναφτάλι Μπένετ (ηγέτης του κόμματος «Μαζί»), ο οποίος επιθυμεί την προσάρτηση της Ζώνης C της Δυτικής Όχθης· τον Αβιγκντόρ Λίμπερμαν (Yisrael Beitenu) [«Ισραήλ Πατρίδα μας»], πρώην υπουργό Άμυνας του Νετανιάχου, ο οποίος δήλωσε τον Νοέμβριο του 2023 ότι «δεν υπάρχουν αθώοι στη Γάζα»· και τον Γιαΐρ Γκολάν (Δημοκρατικοί), πρώην αναπληρωτή αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων, ο οποίος υποστήριξε την πολιτική της πείνας για ολόκληρο τον πληθυσμό της Γάζας έως ότου η Χαμάς απελευθερώσει τους ομήρους. (Το κόμμα «Εφέδροι – Νέο Οικονομικό Κόμμα», μια νέα κεντροδεξιά συμμαχία που εστιάζει στην επιβολή της στρατιωτικής θητείας στις κοινότητες των Χαρέντι και στη ρύθμιση του κόστους διαβίωσης, πιθανότατα θα ενταχθεί επίσης στον συνασπισμό εναντίον του Νετανιάχου, εφόσον καταφέρει να ξεπεράσει το εκλογικό όριο) [τελικά με 2,72% έμεινε εκτός Κνεσέτ].
Εκείνο που διακρίνει όμως αυτά τα πρόσωπα από την τρέχουσα κυβέρνηση είναι κυρίως η επιθυμία τους να μετριάσουν την ένταση της παγκόσμιας κατακραυγής εναντίον του Ισραήλ.
Για τον σκοπό αυτό, ο Άιζενκοτ έχει υποσχεθεί να καταπολεμήσει την «εβραϊκή τρομοκρατία» στη Δυτική Όχθη (αν και επειδή «βλάπτει το εγχείρημα των οικισμών») και πιθανότατα θα επιδιώξει να προωθήσει το σχέδιο 20 σημείων του Τραμπ για τη Γάζα, το οποίο ο Νετανιάχου έχει παγώσει. Οι προτάσεις για την απέλαση 2 εκατομμυρίων Παλαιστινίων από τη Λωρίδα της Γάζας δεν θα βρίσκονται πλέον στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Ο Άιζενκοτ θα σταματήσει επίσης την επίθεση της κυβέρνησης κατά του ισραηλινού δικαστικού σώματος και ενδέχεται να διαθέσει περισσότερους πόρους για την καταπολέμηση των μαφιόζικων ομάδων που έχουν αφεθεί να δρουν ανεξέλεγκτα εντός των παλαιστινιακών κοινοτήτων στο εσωτερικό του Ισραήλ.
Υπάρχει μόνο ένα πρόβλημα: δεν διαθέτει τις απαραίτητες ψήφους.
Ένας κύκλος που δεν μπορεί να τετραγωνιστεί
Οι πιο ευνοϊκές δημοσκοπήσεις αποδίδουν στο μπλοκ κατά του Νετανιάχου αριθμό εδρών που κυμαίνεται λίγο πάνω από 50 (σε σύνολο 120), αφήνοντάς το περίπου 10 έδρες μακριά από την πλειοψηφία [τελικά απέσπασε μόλις 48]. Ευτυχώς για αυτούς, υπάρχει ένας εύκολος τρόπος να καλύψουν τη διαφορά. Δυστυχώς για αυτούς, αυτό συνεπάγεται να συμμαχήσουν με τα αραβικά κόμματα — ή τουλάχιστον να βασιστούν στις ψήφους — κάτι που οι ηγέτες του μπλοκ έχουν αποκλείσει σχεδόν ομόφωνα.
Στην επόμενη Κνεσέτ θα υπάρχουν δύο αραβικά κόμματα που θα εκπροσωπούν τους Παλαιστίνιους πολίτες του Ισραήλ: η «Κοινή Λίστα» (η οποία αναμένεται να κερδίσει περίπου 7-9 έδρες) [τελικά 11] και το Ra’am (περίπου 5-6 έδρες) [τελικά 8]. Ενώ η Κοινή Λίστα αποτελεί από κάθε άποψη μια παλαιστινιακή πολιτική δύναμη, ο ηγέτης του Ra’am, Μανσούρ Αμπάς, έχει προσπαθήσει να υποβαθμίσει την παλαιστινιακή ταυτότητα του κόμματός του, εστιάζοντας στον αγώνα κατά του οργανωμένου εγκλήματος στις αραβικές κοινότητες, μιλώντας λιγότερο για τη Δυτική Όχθη και τη Γάζα. Έχει προσλάβει έναν εβραίο βουλευτή ως δεύτερο στην ιεραρχία του κόμματος και έχει απομακρύνει το κόμμα από τις ρίζες του στο Ισλαμικό Κίνημα, ελπίζοντας να διευρύνει την απήχησή του στο συνασπισμό κατά του Νετανιάχου. Χωρίς ιδιαίτερο αποτέλεσμα.
Το 2021, το Ra’am έγινε το πρώτο ανεξάρτητο αραβικό κόμμα που εντάχθηκε σε ισραηλινή κυβέρνηση, υπό την ηγεσία των Ναφτάλι Μπένετ και Γιαΐρ Λαπίντ. Ωστόσο, η κίνηση αυτή συνοδεύτηκε από έντονες εντάσεις και η κυβέρνηση κατέρρευσε μετά από μόλις ένα χρόνο. Με την κατάρρευση της κυβέρνησης, ο Νετανιάχου — ο οποίος είχε ο ίδιος προσεγγίσει το Ra’am κατά τη διάρκεια της προηγούμενης προεκλογικής εκστρατείας — δήλωσε ότι «το πείραμα απέτυχε». Τέσσερα χρόνια μετά, με μεγάλο μέρος της ισραηλινής κοινωνίας να βρίσκεται υπό την επήρεια ενός ρατσιστικού πάθους που έχει φτάσει σε νέα επίπεδα μετά τα γεγονότα της 7ης Οκτωβρίου, οι πιθανότητες να επαναληφθεί κάτι τέτοιο φαίνονται εξαιρετικά μικρές.
Πριν από την ψηφοφορία της Τρίτης, ο Γκολάν, ο πιο αριστερός ηγέτης του συνασπισμού κατά του Νετανιάχου, δήλωσε ότι θα συνεργαστεί με το Ra’am, αλλά όχι με την «Κοινή Λίστα» (η οποία, ούτως ή άλλως, δεν θα συμμετάσχει σε κυβερνητικό συνασπισμό). Ο Λίμπερμαν ψήφισε υπέρ του αποκλεισμού και των δύο κομμάτων από τις εκλογές και έχει επανειλημμένα αποκλείσει το ενδεχόμενο να συνεργαστεί με κάποιο από τα δύο. Ο Μπένετ αρνείται επίσης να συνεργαστεί μαζί τους, ενώ ο Άιζενκοτ δήλωσε σε κλειστή συνάντηση με ηγέτες των Βεδουίνων ότι επιθυμεί να συμπεριλάβει το Ra’am στην κυβέρνησή του, κατόπιν το αρνήθηκε και στη συνέχεια επέμεινε ότι κανένα από τα αραβικά κόμματα δεν θα συμμετάσχει στον συνασπισμό του.
Υπάρχει, ωστόσο, και μια άλλη εναλλακτική: μια κυβέρνηση μειοψηφίας που θα στηρίζεται από τις ψήφους αραβικών κομμάτων, τα οποία θα παραμείνουν εκτός συνασπισμού, κάτι που στην εκλογική ορολογία ονομάζεται «δίχτυ ασφαλείας». Μια τέτοια ρύθμιση θα ήταν εξαιρετικά ασταθής, αλλά ήταν αυτή που επέτρεψε στον Γιτζάκ Ράμπιν να υπογράψει τις Συμφωνίες του Όσλο και να τις μετατρέψει σε νόμο τη δεκαετία του 1990. Η «Κοινή Λίστα» είναι πρόθυμος να αναλάβει αυτόν τον ρόλο, αν αυτό σημαίνει την ανατροπή του Νετανιάχου, και ο Άιζενκοτ έχει αφήσει να εννοηθεί ότι βλέπει θετικά αυτή την επιλογή. Ωστόσο, τόσο ο Λίμπερμαν όσο και ο Μπένετ την έχουν απορρίψει κατηγορηματικά.
Αν τα αποτελέσματα της Τρίτης δεν επιφυλάξουν κάποια σημαντική ανατροπή, κανένα από τα δύο μπλοκ δεν φαίνεται ικανό να σχηματίσει μια βιώσιμη κυβέρνηση με τη σημερινή του σύνθεση — εκτός αν ορισμένοι από αυτούς τους ηγέτες αθετήσουν τις υποσχέσεις τους, κάτι που σίγουρα δεν θα ήταν η πρώτη φορά στην ισραηλινή πολιτική. Αν θέλουν να αποφύγουν τη διεξαγωγή νέων εκλογών, και οι δύο πλευρές θα πρέπει να επιδείξουν δημιουργικότητα.
Η πιο απλή επιλογή θα ήταν να προσπαθήσουν να προσελκύσουν αποστάτες από το αντίπαλο μπλοκ. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Νετανιάχου προσβλέπει στην παράταξη του Μπένετ σε περίπτωση αδιεξόδου (αν και η προεκλογική εκστρατεία του Μπένετ επικεντρώνεται στην επιβολή της στρατιωτικής θητείας στις υπερορθόδοξες κοινότητες, γεγονός που καθιστά απίθανη μια συμμαχία με τα κόμματα των Χαρέντι), ενώ ο Άιζενκοτ ελπίζει να προσελκύσει αποστάτες από το Likud του Νετανιάχου. Ωστόσο, η προσέλκυση περισσότερων από μια χούφτα αποστατών θα ήταν ένα κολοσσιαίο εγχείρημα.
Από την πλευρά του, ο Πρόεδρος Ισαάκ Χέρτζογκ, ο οποίος έχει το δυσάρεστο καθήκον να επιβλέπει τη διαδικασία σχηματισμού συνασπισμού, προσπαθεί να διαμορφώσει μια άλλη πιθανότητα: μια κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» που θα ενώνει τον Νετανιάχου, τον Άιζενκοτ και όποια άλλα κόμματα συνταχθούν μαζί τους. Η πλειοψηφία του κοινού προτιμά αυτή τη λύση από την επανάληψη των εκλογών λίγους μήνες αργότερα.
Αν ο Νετανιάχου καταλήξει στο συμπέρασμα ότι μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας είναι ο μόνος τρόπος για να παραμείνει πρωθυπουργός, ακόμη και στο πλαίσιο μιας συμφωνίας εναλλαγής με τον Άιζενκοτ, αυτό σίγουρα θα τον έλκυε — ειδικά αν του δοθεί η πρώτη πρωθυπουργική και μπορεί στη συνέχεια να διαλύσει την κυβέρνηση πριν αναγκαστεί να παραδώσει την εξουσία στον Άιζενκοτ. Ωστόσο, ενώ ορισμένα μέλη του κόμματος του Άιζενκοτ φαίνονται ανοιχτά σε αυτό το σενάριο, ο ίδιος ο Άιζενκοτ, τουλάχιστον προς το παρόν, το έχει αποκλείσει κατηγορηματικά. Εν τω μεταξύ, ο Λίμπερμαν, ο οποίος θα μπορούσε να φανεί ως πιθανός υποψήφιος για να συμμετάσχει σε μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας, έχει δηλώσει ότι δεν θα συνεργαστεί με τον Νετανιάχου «ό,τι κι αν συμβεί».
Με λίγα λόγια, μας περιμένουν μερικές χαοτικές εβδομάδες, ή ίσως και μήνες, καθώς αυτά τα διάφορα σενάρια θα εξεταστούν και θα απορριφθούν. Αν κανείς δεν καταφέρει να σχηματίσει νέα κυβέρνηση, το μόνο που απομένει είναι νέες εκλογές στις αρχές του επόμενου έτους, με τον Νετανιάχου να παραμένει στο μεσοδιάστημα ως υπηρεσιακός πρωθυπουργός.
φωτογραφία: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΜΗΤΣΟΣ/ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ/EUROKINISSI)
Οι αναγνώστες μπορούν να εκφράζονται ελεύθερα, με δική τους ευθύνη. Δεν δημοσιεύονται σχόλια που περιέχουν απειλές, ρατσιστικές επιθέσεις, προσωπικά δεδομένα τρίτων ή παράνομο περιεχόμενο.
Τα σχόλια ελέγχονται πριν από τη δημοσίευσή τους. Η δημοσίευση ενός σχολίου δεν σημαίνει ότι το Δίκτυο Αριστερά συμφωνεί με το περιεχόμενό του.