Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός προσπαθεί να λύσει ένα σχεδόν άλυτο σύστημα σχέσεων:
Σταύρος Μαυρουδέας
Δύο πρόσφατες ασυνήθιστες κινήσεις των ΗΠΑ —η αγορά γιεν για τη στήριξη της ισοτιμίας του και η αγορά μακροπρόθεσμου αμερικανικού χρέους— έχουν εγείρει ερωτήματα σχετικά με την αμερικανική ηγεμονία στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα
- Να διορθώσει το εμπορικό του ισοζύγιο (μέσω ελεγχόμενης υποτίμησης του δολαρίου, δασμών και επαναπατρισμού παραγωγικών αλυσίδων)
- Να διατηρήσει την κυριαρχία του δολαρίου στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα
- Να εξισορροπήσει το σχεδόν ανεξέλεγκτο αμερικανικό χρέος
Υπάρχει μια επιπλέον κρίσιμη σχέση (η εκβιομηχάνιση των ΗΠΑ) την οποία προς το παρόν αφήνω στην άκρη.
Ας ξεκινήσω με το τρίτο ζήτημα. Το δημοσιονομικό έλλειμμα των ΗΠΑ αυξάνεται σχεδόν ανεξέλεγκτα (γιατί το κράτος πρέπει να στηρίζει την ιδιωτική κερδοφορία και να διατηρεί την γεωπολιτική του κυριαρχία). Αυτό οδηγεί σε αύξηση του μακροπρόθεσμου αμερικανικού χρέους, καθώς οι αγορές έχουν αρχίσει να αμφισβητούν την ικανότητα των ΗΠΑ να αποπληρώσουν τα χρέη τους μακροπρόθεσμα. Ο Μπέσεντ προσπαθεί να αναπληρώσει τους μακροπρόθεσμους τίτλους χρέους με βραχυπρόθεσμους. Για παράδειγμα, η συμφωνία με τους Ιάπωνες και τον Τακαχάσι (αγορά γιεν με δολάρια για τη στήριξη της ισοτιμίας του) έγινε για να αποφευχθεί η πώληση αμερικανικού χρέους από τους Ιάπωνες προκειμένου να συγκεντρώσουν δολάρια για την αγορά γιεν, και έτσι να αυξηθεί το κόστος δανεισμού των ΗΠΑ. Συνολικά, φαίνεται ότι οι ιδιωτικές αγορές δεν πείθονται από αυτό το τέχνασμα, καθώς το κόστος του μακροπρόθεσμου αμερικανικού χρέους δεν επηρεάστηκε σημαντικά.
Δεύτερον, το διογκούμενο αμερικανικό χρέος επηρεάζει την κυριαρχία του δολαρίου. Η στρατηγική Τραμπ δεν έχει πρόβλημα με μια ελεγχόμενη υποτίμηση του δολαρίου (αυτός ήταν ένας από τους στόχους της Συμφωνίας της Πλάζα στο παρελθόν). Αλλά έχει σοβαρό πρόβλημα με την αποδόμηση της ηγεμονίας του δολαρίου στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα (η οποία μπορεί να προκληθεί από μια ανεξέλεγκτη υποτίμηση του δολαρίου). Στη δεύτερη περίπτωση, οι ΗΠΑ θα χάσουν και χρήματα λόγω μείωσης του seignorage (έσοδα από τη νομισματοκοπή) και στρατηγική επιρροή (π.χ. στην επιβολή κυρώσεων). Υπάρχουν σημάδια πτώσης της κυριαρχίας του δολαρίου (π.χ. τα μειούμενα αποθέματα δολαρίων στα ταμεία των κεντρικών τραπεζών).
Τρίτον, μια ελεγχόμενα υποτιμημένη ισοτιμία του δολαρίου θα τονώσει τις αμερικανικές εξαγωγές και συνεπώς θα μειώσει το εμπορικό έλλειμμα. Για αυτόν τον λόγο, μεταξύ άλλων, η κυβέρνηση Τραμπ πιέζει για χαμηλότερα επιτόκια.
Αυτοί οι τρεις στόχοι είναι αντιφατικοί. Η ταυτόχρονη επίτευξή τους απαιτεί μια εξαιρετικά δύσκολη εξισορρόπηση των μέτρων πολιτικής. Οι ΗΠΑ δεν διαθέτουν αυτή την πολιτική και οικονομική ικανότητα – όπως είχαν παλαιότερα, την εποχή της Συμφωνίας της Πλάζα. Άλλοι διεθνείς παίκτες και ιμπεριαλιστικοί ανταγωνιστές δεν ακολουθούν τις απαιτήσεις των ΗΠΑ.
Η αποτυχία αυτού του τεχνάσματος του αμερικανικού ιμπεριαλισμού θα επιταχύνει την πτώση της διεθνούς ηγεμονίας του.
Παρεμπιπτόντως, μεγάλο μέρος των κυρίαρχων αναλύσεων αυτών των ζητημάτων βασίζεται στο δίλημμα Τρίφιν. Δεν το αγοράζω για διάφορους τεχνικούς και πολιτικούς λόγους. Στο τέλος ακούγεται σαν το δίλημμα ενός «καλοπροαίρετου» ιμπεριαλισμού που θυσιάζει το νόμισμά του και τη νομισματική και εμπορική του σταθερότητα προκειμένου να παρέχει το διεθνές αποθεματικό νόμισμα: αρκετά υποκριτική ιδέα.
