Μαθήτρια στο Ρούφειο, η Ηρώ Γεωργοπούλου – Δανελάτου περιγράφει τον βομβαρδισμό της Πάτρας στις 28 Οκτωβρίου 1940 και την αναχώρηση της οικογένειάς της για το Βασιλικό.
Το πρωί της 28ης Οκτωβρίου 1940, η Ηρώ Γεωργοπούλου – Δανελάτου έφυγε για το σχολείο μαζί με τον αδελφό της, χωρίς να γνωρίζει ότι είχε ξεσπάσει πόλεμος. Μαθήτρια της ΣΤ΄ Δημοτικού στο ιστορικό Ρούφειο, θυμάται πως οι μαθητές είδαν τα αεροπλάνα πάνω από την Πάτρα και βγήκαν στα παράθυρα για να τα χαιρετήσουν, χωρίς να ξέρουν ότι βομβάρδιζαν την πόλη.
Οι βόμβες έπεσαν, όπως περιγράφει, κυρίως στην οδό Γούναρη και στην περιοχή της Τριών Ναυάρχων, κοντά στο σχολείο. Οι δάσκαλοι ανακοίνωσαν στους μαθητές ότι οι Ιταλοί είχαν κηρύξει τον πόλεμο και τους έστειλαν πίσω στα σπίτια τους.
Η μητέρα της έλειπε από το σπίτι, καθώς είχε πάει στην τράπεζα της οδού Γούναρη για να εισπράξει τη σύνταξή της. Τα δύο παιδιά την περίμεναν στο πλατύσκαλο, αφού δεν είχαν κλειδί. Όταν επέστρεψε, τα μαύρα ρούχα της είχαν καλυφθεί από τους καπνούς, καθώς είχε βρεθεί κοντά στα σημεία των βομβαρδισμών.
Με τον φόβο ότι οι επιθέσεις θα συνεχίζονταν, η μητέρα αποφάσισε να φύγουν από την Πάτρα και να καταφύγουν στο παλιό οικογενειακό σπίτι στο Βασιλικό. Περισσότεροι από 30 γείτονες συγκεντρώθηκαν έξω από το σπίτι τους και θέλησαν να ακολουθήσουν. Η οικογένεια αναχώρησε με φορτηγό συγγενή, παίρνοντας μαζί μόνο τα αναγκαία.
Καταφύγιο σε ένα ακατοίκητο σπίτι
Στο Βασιλικό είχε ήδη φτάσει η μεγαλύτερη αδελφή της, πριν από την έναρξη του πολέμου, για τον γάμο συγγενικού προσώπου. Ο γάμος έγινε την προηγούμενη ημέρα, αλλά ο γαμπρός επιστρατεύτηκε και αναχώρησε για το μέτωπο. Η οικογένεια βρήκε το παλιό σπίτι άδειο και ακατοίκητο εδώ και χρόνια.
Για να κοιμηθούν, χρησιμοποίησαν ως κρεβάτια τις τζιβιέρες που προορίζονταν για το άπλωμα της σταφίδας. Οι κάτοικοι του χωριού τούς πρόσφεραν ψωμί, τυρί και ρούχα, ενώ τους βοήθησαν με γάλα και ξύλα. Η οικογένεια δεν είχε ούτε μέσα για να αντλήσει νερό από το πηγάδι, θυμάται η ίδια.
Στις αναμνήσεις της περιλαμβάνεται και η επιστροφή ενός στρατιώτη από την Αλβανία μετά την κατάρρευση του μετώπου. Η Γεωργοπούλου – Δανελάτου θυμάται ότι ο γιος μιας γειτόνισσας γύρισε πεζός, ξυπόλυτος και εξαντλημένος, αλλά περήφανος που είχε πολεμήσει.
